| کد خبر ۵۰۷۱۸
کپی شد

◄ بازار حمل و نقل ریلی در کشور دستخوش سیاست‌های بیرونی است / بخش پایانی

◄ بازار حمل و نقل ریلی در کشور دستخوش سیاست‌های بیرونی است / بخش پایانی
|

 تین نیوز | اعضای گروه " کارشناسان ریلی" که گروهی متشکل از کارشناسان و صاحبنظران بخش ریلی هستند و در یکی از شیکه‌های اجتماعی موبایلی فعالیت دارند، در یکی از گفت و گوهای گروهی خود به پرسش‌های زیر پاسخ داده‌اند:
1- به دلایل مختلف سازمانی و برون سازمانی جذب سرمایه گذاری جدید توسط بخش خصوصی به ویژه در حوزه ناوگان بسیار سخت و درازمدت خواهد بود. پس برای افزایش ظرفیت و حجم حمل ونقل چه باید کرد؟ 
2- شواهد نشان از بهره وری پایین بخش ریلی دارد. چه عواملی مستقیم یا غیر مستقیم منجر به افزایش بهره وری و علی الخصوص افزایش سرعت بازرگانی خواهد شد؟ 
در وضعیت موجود سیر متوسط روزانه هر واگن باردار و خالی جمعا حدود 100 کیلومتر است. اگر با تمهیداتی این سیر مثلا 200 کیلومتر بشود که دور از دسترس هم نیست و در سال 84 پیش بینی 300 کیلومتر بوده است، یعنی بدون سرمایه گذاری در حوزه خرید واگن باری و لکوموتیو ظرفیت حمل دو برابر خواهد شد.
لینک بخش نخست

پاسخ برخی از اعضای گروه به این پرسش‌ها در ادامه آمده است:

* به نظرم موضوع افزایش بهره وری را به عنوان جایگزین سرمایه گذاری نمی توان توصیه کرد، این هردو مقوله متفاوت هستند اگر چه گاهی یک نتیجه مشابه را دارند.

* سوال اصلی این هست که با توجه به مشکلات پیش روی سرمایه گذاری راه چاره برای افزایش ظرفیت چیست؟ موضوع جایگزینی مطرح نیست موضوع اولویت است، در وضعیت فعلی کدام یک اولویت دارد، کدامیک دست یافتنی تر است؟

*
امروز جاذبه سرمایه گذاری در بخش ریلی بیشتر شده ولی حرکت جدی نمی بینیم. به نظر من مشکل اصلی در بانک ها است هیچ اولویتی برای تسهیلات در سرمایه گذاری های مختلف به ویژه در بخش ریلی نیست. نگاه بانک ها بسیار سودجویانه است. آنها در پروژه مشارکت نمی کنند بلکه نرخ سود تضمینی با گارانتی های متعدد و پر هزینه می خواهند.

* بازار حمل و نقل ریلی در کشور دایما دستخوش سیاست های بیرونی است و بازگشت سرمایه را ناامن می کند. مثال کاهش قیمت جهانی سنگ آهن باعث توقف واگن های لبه بلند که در بخش صادرات فعال بودند شده است و تامین بار جایگزین به سادگی محقق نمی شود و از طرف هیچ ارگانی حمایت هم صورت نمی گیرد. از طرف راه اهن تحت فشار ند ولی از وزارت صنعت معدن و تجارت هیچ عکس العمل جبرانی دیده نمی شود.

* دولت با توجه به مشکلات کاهش درآمد نفت بعید است اقدام چشمگیری نماید مسئله زمان هم مهم است. امروز دولت تعهدات گذشته را بر دوش دارد توان تعهد جدید ندارد. همین امروز مشکل تامین مالی حل شود چند سال طول می کشد ناوگان اضافه شود. پروسه ساخت یا خرید طولانیست طی دو سال گذشته چه میزان ناوگان جدید اضافه شده است؟

* به نظرم بدیهی و طبیعی است که سرمایه‌گذاری در ناوگان ریلی با  انواع دیگر سرمایه‌گذاری نمی تواند رقابت کند. دولت لازم است با ایجاد سیاست‌های تشویقی شرایط را تسهیل کند. تقریبا تمام راه آهن های بزرگ دنیا با سرمایه گذاری مستقیم دولتها یا سیاست های تشویقی توسعه یافته اند.

* بازار هم قابل اعتماد نیست کسی متعهد به جبران هزینه های بخش خصوصی در صورت عدم تامین تناژ حمل تعهد شده نیست و توجیهات اولیه سرمایه گذاری محقق نمی شود.

* قانون اجازه به دولت برای سرمایه گذاری نمی دهد.

* بهترین سیاست تشویقی در سرمایه گذاری تسهیل در اعطای وام  و البته نرخ آن است.

* فرض کنیم بانک ها تسهیلات نسبتا کم بهره مثلا 10 درصد بدهند آیا سرمایه گذاری خوبی خواهد بود؟ با فرض سیر روزانه 50 کیلومتر واگن باری؟

* فرض می شود تامین مالی تولیدات انجام و پروسه خرید و ساخت سریع هم مهیا باشد بازار را کسی نمی تواند تضمین کند. معامله در بازار حمل و نقل بصورت برد_برد نیست راه آهن و صاحبان کالا در جبران عوامل ناشی از قصور خود در مقابل سرمایه گذار نیستند. بعضی مواقع کاهش تعرفه حق دسترسی نیز کارساز نیست.

* حمل و نقل یک فعالیت اقتصادی است بدیهی است باید مدیریت شود. خیلی جاها باید رقابت کند.

* کاهش تعرفه باید منجر به کاهش هزینه حمل بشود تا ریل در مقابل جاده رقابت پذیر شود. در این صورت تقاضا افزایش می یابد آیا شبکه ما توان پذیرفتن تقاضای جدید دارد با سیر متوسط 50 کیلومتر در روز ؟

* در صورت کاهش تعرفه توسط راه آهن صاحبان کالا سریع دنبال تخفیف در سهم مالکانه به همان میزان هستند. منصفانه نیست، هزینه های سرمایه گذاری و هزینه های ثابت جوابگو نیست.

* اگر تخفیف ندهند که بازار جدید ندارند، معتقدم بخش ریلی همزمان با پیگیری تسهیلات سرمایه گذاری برای تامین ناوگان جدید با اولویت بسیار بالاتر باید به ارتقای بهره وری شبکه موجود بپردازد. سرعت بازرگانی باید به هر نحو ممکن افزایش یابد.

* سهم مالکانه بین 20الی30درصد است راه آهن فقط سهم دسترسی در شبکه را کاهش می دهد سایر هزینه ها مانند تعمیرات جاری ویژه اساسی قیمت قطعات هزینه های پرسنلی و ثابت دایما در حال افزایش است. یک تریلر بطور میانگین در ماه در آمد 10 ماه یک واگن را دارد چرا که حمل و نقل جاده ای از انعطاف بالایی نسبت به راه آهن در انتخاب مسیرها و تنوع مشتری برخوردار است. به هر حال افزایش بهره وری البته که لازم است ولی اولویت نیست. حمل و نقل ریلی با بهره وری پایین هم برای کشور خوب است مزایای ذاتی آن را به یاد بیاورید. مگر بقیه مملکت با بهره وری بالا کار می کنند؟

* هر وقت می خواهند امتیازی به ریل ندهند صحبت بهره وری می شود و اینکه همین تعداد واگن و لکوموتیو کافی است بروید بهره وری را بالا ببرید.

* صادرات قطع شد جاده را هم شامل می شود تریلی در مسیرهای دیگر و کالای دیگر را می تواند به راحتی جذب نماید ولی بخش ریلی برای 1100 دستگاه واگن؟

* فرض کنید 5000 واگن باری مفت وارد این بخش شد، واقعا فکر می کنید در این شبکه می تواند کارا باشد؟ ولی می گویم با اولویت بهره وری چون اگر شبکه بهره ور نباشد ناوگان جدید چگالی شبکه را بیشتر می کند.

* اگر همه چیز ردیف باشد بدون سرمایه گذاری جدید حداقل 40 درصد افزایش عملکرد خواهیم داشت.

*  فقط بهره وری اولویت نیست.

* سیر خوب، امکانات تخلیه و بارگیری و ناوگان سالم و برنامه ریزی صحیح نیز مورد نیاز است.

* در وضعیت فعلی درآمد سالانه یک واگن به طور متوسط 10 میلیون تومان و سودش حدود 5 میلیون تومان است.
 
* یک تریلر در وضعیت خوب به طور میانگین ماهیانه 10 میلیون درآمد دارد.

* هنوز تعداد زیادی از راه‌آهن های پیشرفته با سوبسید دولت ها کار می کنند یعنی نمی توانند هزینه های خود را درآورند.
 
* شما حاضرید واگن 200 میلیونی را در شبکه ای با این کارایی به کارگیرید؟ روز اول صحبت 300 کیلومتر سیر روزانه بود. حالا 300 نه 150 کیلومتر. این خودش یعنی سه برابر افزایش حمل.
 
* بخش خصوصی شاید بیشتر از راه آهن به دنبال تناژ و تن کیلومتر باشد.
 
* چرا که نباشد درآمد در تن کیلومتر تجلی دارد.
 
* شرایط واگن های لبه کوتاه و مخزندار هم جالب نیست.
 
* چون توان عمل به تعهدات در مقابل صاحب کالا را نداریم، زمان و مدت سیر، برنامه ای بودن، تخلیه و بارگیری نابسامان.
 
* به نظر من سرمایه گذاری مهمتر است چون حمل و نقل ریلی با شرایط امروزی اش خیلی هم نمره بهره وری پایینی ندارد. این افزایش بهره وری چندان هم ساده نیست. عوامل مختلفی دارد که حل آن گاه به سرمایه گذاری های جدید نیاز دارد.
 
* دقیقا رفع گلوگاه ها، دوخطه‌ها و ...اما مهمتر از همه رویه‌ها و فرایندها
 
* من بطور مشخص معتقدم سرمایه گذاری های جدید در حمل ونقل ریلی لازم است و باید ساز و کارها را به نحوی بچینیم که با بهره وری متوسط در کشور سود آور باشد زیرا این نوع از حمل ونقل مزایای اجتماعی فراوانی دارد. همچنین نگوییم چون سیر واگن کم است دیگر واگن نخریم.
 

ارسال نظر
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید تین نیوز، تا ۲۴ ساعت بعد منتشر خواهد شد.
  • تین نیوز نظراتی را که حاوی توهین یا افترا است، منتشر نمی‌کند.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.
  • انتشار مطالبی که مشتمل بر تهدید به هتک شرف و یا حیثیت و یا افشای اسرار شخصی باشد، ممنوع است.
  • جاهای خالی مشخص شده با علامت {...} به معنی حذف مطالب غیر قابل انتشار در داخل نظرات است.
  • در نوشتن نظرات، لطفا بعد از هر کلمه، یک فاصله خالی بگذارید.
  • در انتقال تخلفات دستگاه‌ها، موارد تخلف را با ضمیمه نمودن اسناد تخلف به آدرس info@tinn.ir ارسال نمایید تا امکان پیگیری بصورت مستند فراهم شود.

  • سیدوکیلی پاسخ

    ساختار بازار و اقتصاد حمل و نقل ریلی ما آمادگی ورود بخش غیر دولتی را ندارد. برای توسعه حمل و نقل ریلی بایستی سرمایه گذاری دولت در بخش جاده ای متوقف و به بخش ریلی انتقال یابد. در سالیان گذشته توسعه راه ها به میزان بسیار مطلوبی صورت گرفته است. اکنون زمان توقف توسعه راه ها و تمرکز بر نگهداری است. اعتبارات جاده ای باید به بخش ریلی انتقال یابد.

  • فرهاد فوشنجانی پاسخ

    به نظر مشکل اصلی رهبری و مدیریت در حمل ونفل ریلی است … چرا که در همین حمل مخزندار که میفرمایید …بنده در زمان خدمتم در بزرگ ترین شرکت مخزندار …ریل نیرو …به عنوان مدیر بهره برداری و بازرگانی …این شرکت را از تراز منفی به ۳۰۰ % رشد رسنده بودیم و درحال حاضر مجددا به زیا انباشته افتاد