| کد خبر ۴۸۵۱۰
کپی شد

◄ گزیده ای از یک داستان حمل و نقلی

◄ گزیده ای از یک داستان حمل و نقلی
|

تین نیوز | هر ساله، صدها اثر هنری و داستان در خصوص حمل و نقل درکل دنیا به نشر می رسد تا بدین وسیله مردم با تاریخچه و فتاوری های این صنعت  آشنا شوند.

 به گزارش تین نیوز، رابطه بین هنر و صنعت حمل و نقل می تواند باعث توسعه و تغییر پاردایم فکری مردم یک کشور شود. هر ساله، صدها اثر هنری و داستان در خصوص حمل و نقل در دنیا به نشر می رسد تا بدین وسیله مردم با تاریخچه و فتاوری های این صنعت  آشنا شوند.

دراین راستا ارج نهادن و مطالعه متون و داستان هایی که توسط هنرمندان کشور خودمان دراین عرصه قلم خورده اند خالی از لطف نیست. بدین منظور بخشی از یک داستان که به قلم زنده یاد دکتر علی بهزادی به نگارش در آمده است در معرض مطالعه قرار می گیرد:

وقتی روز و ساعت برنامه سفر با ابواحسن ابتهاج(رئیس سازمان برنامه در دولت حسین علا)را تعیین می کردیم،گفت: برای آنکه بتوانید کارهای عمرانی سازمان برنامه را در خوزستان و در طول را ه ببینید، ترتیبی داده ام که از راه زمینی به این سفر برویم.این نخستین ضربه ای بود که در این سفر به ما وارد شد.

طبق سنت رایج در بیشتر مسافرت هایی که ما روزنامه نویس ها به دعوت وزارتخانه و سازمان های اداری به نقاط مختلف کشور می رفتیم، رفت و برگشت با هواپیما انجام می گرفت، چون سفر هوایی راحت است. قرار شد در روز مقرر صبح زود با وسایل سفر به محل سازمان برویم و از آنجا عازم جنوب کشور شویم.

وقتی همگی در ساختمان سازمان برنامه جمع شدیم، رئیس روابط عمومی سازمان گفت: باید تا ساعتی دیگر خودمان را به راه آهن برسانیم، چون جناب ابتهاج در این سفر راه آهن را به اتومبیل ترجیح داده اند. این هم ضربه دوم از سوی آقای ابوالحسن ابتهاج.

ابتهاج رسید. کلی خوش و بش کرد. ما هم با او کم خوش و بش کردیم. اول در دل گفتیم: آقا انتظار دارد با این نوع پذیرایی که بی شباهت با اسیری بردن نیست از او تشکر هم بکنیم. بالاخره ما هم قلم شکسته ای داریم و انتقاد از سازمان برنامه جرم نیست. ساعت حرکت فرا رسید.

وقتی به مقصد رسیدیم، اتومبیل ها به جای آنکه مقابل پله های بزرگ ایستگاه راه آهن توقف کنند،به قسمت دیگر پیچیدند. از دروازه گذشتند، داخل محوطه شرقی راه آهن شدند و در مقابل یک ساختمان کوچک، ولی شکوهمند ایستادند. از ما دعوت کردند پیاده شویم و چند دقیقه در آنجا استراحت کنیم. این هم حادثه غیرمنتظره برای تعجبی دیگر!

درون ساختمان از بیرون آن مجلل تر بود. وقتی پرس و جو کردیم معلوم شد پاویون مخصوص سلطنتی است که شاه در سفرهای رسمی با راه آهن از آن استفاده می کند. اما به طور استثنا به مدیرعامل مقتدر سازمان برنامه اجازه داده شده بود در آن جا از مهمانان خود پذیرایی کند.

در مقابل «پاویون سلطنتی» یک قطار لوکس و کوچک که یک لکوموتیو کوچک و لوکس به آن وصل بود، روی یک خط مخصوص انتظار ما را می کشید. ابتهاج جلوی قطار در مقابل در اصلی قطار ایستاده بود و به ما تعارف می کرد که سوار شویم. در جای جای بدنه قطار تاج های بزرگ برجسته و طلایی رنگ نصب شده بود.

این قطار توسط خانواده سلطنتی استفاده می شد. در قطار برای هر یک از ما یک کوپه اختصاص داده بودند که اسم مان روی در به چشم می خورد. کوپه از آن اتاقک های یک نفری قطارهای عادی نبود. چند نفر به راحتی می توانستند در آن اقامت کنند. تمام قطار به ویژه کوپه های آن چنان برق می زد که گویی تازه از زرورق بیرون آورده اند.

داخل کوپه علاوه بر محل نشستن و تختخواب یک مبل راحت، یک صندلی و یک میز خوش ساخت بود. چراغ خوابی هم بالای تختخواب قرار داشت که نورش به دلخواه کم و زیاد می شد(آن سال ها این چیزها تازگی داشت)در گوشه ای از کوپه یک نفره ما که اندکی بزرگتر از کوپه های شش نفره قطارهای عادی بود،دری دیده می شد.وقتی آن را باز می کردیم، یک دستشویی، حمام دوش و سایر دستگاه های بهداشتی به چشم می خورد. همه از چینی و همه چینی ها از عالی ترین نوع آن.

یک آینه قدی به دیوار نصب بود و دوش با پرده نایلونی خوش رنگی از سایر قسمت ها جدا می شد.به گفته یکی از رفقا کوپه قطار نبود و به هتل چهار یا پنج ستاره می مانست.

در این قطار آش با جاش بود. مستخدمان درباری از مسافران پذیرایی می کردند و آشپزهای دربار تهیه غذاهای ما را بر عهده داشتند.کافی بود مانند علاءالدین، دست را به دکمه نزدیک می کردی تا یک خدمتکار تعظیم کنان حاضر شود و آمادگی خود را برای اجرای اوامر نشان دهد.

 تا دو روز اول نشئه زندگانی جدید ما را سرمست کرده بود، اما این نشئه شادی بخش خیلی زود به یک نوع احساس شرم و اندوه تبدیل شد. مقایسه ما را به تفکر واداشت. در قطار که بودیم احساس می کردیم در پیشرفته ترین نقطه جهان به سر می بریم، اما همین که سوار اتومبیل های اختصاصی سازمان برنامه می شدیم و برای بازدید از شهرهای کوچک می رفتیم، احساس مان عوض می شد.

وقتی از حومه شهر و داخل شهر می گذشتیم خانه های خراب دیوارهای گلی مغازه های خالی و مردمی با لباس های مندرس رایج زمان واقعیت تلخی را در برابر ما مجسم می کرد.

وقتی به مرکز یک شهر می رسیدیم که در همه شهرهای کوچک شبیه هم بود یک میدان می دیدیم با یک مجسمه شاه در وسطش ،چند ساختمان دولتی دو طبقه در اطرافش و چهار خیابان که میدان را به شمال و جنوب و شرق و غرب شهر وصل می کرد.

در تمام آن شهرها فقط میدان و صدمتر از آن چهار خیابان آسفالت شده بود که با چند مغازه بود،ولی وقتی مسافتی از میدان می گذشتیم، بازهم همان خانه های گلی و مخروبه و آب های آلوده حومه ما را بدرقه می کرد.

ارسال نظر
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید تین نیوز، تا ۲۴ ساعت بعد منتشر خواهد شد.
  • تین نیوز نظراتی را که حاوی توهین یا افترا است، منتشر نمی‌کند.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.
  • انتشار مطالبی که مشتمل بر تهدید به هتک شرف و یا حیثیت و یا افشای اسرار شخصی باشد، ممنوع است.
  • جاهای خالی مشخص شده با علامت {...} به معنی حذف مطالب غیر قابل انتشار در داخل نظرات است.
  • در نوشتن نظرات، لطفا بعد از هر کلمه، یک فاصله خالی بگذارید.
  • در انتقال تخلفات دستگاه‌ها، موارد تخلف را با ضمیمه نمودن اسناد تخلف به آدرس info@tinn.ir ارسال نمایید تا امکان پیگیری بصورت مستند فراهم شود.