حوادثکوچک؛ مقدمه حوادثبزرگتر
وبلاگ تین نیوز، علی جهاندیده | در ماه های اخیر همان اتفاقی که در بخش هواپیمایی مرتبا رنجورمان می کند در بخش ریلی دامنگیر شرکت دولتی راه آهن شده است.
در فاصله های کوتاهی از یکدیگر مرتبا گزارش هایی از حوادث ریلی می شنویم و چون تلفاتی به همراه نمی آورد. با بی اعتنایی از کنارشان می گذریم. فکر می کنیم که اهمیتی هم ندارد. یکی دو واگن از خط خارج شود که مصیبتی نیست! جرثقیل می آوریم و خوشبختانه نیروی انسانی ورزیده هم داریم، ریل را ترسیم می کنند و واگن های چپه شده را روی ریل می گذارند به همین راحتی!
اما حوادث کوچک همیشه مقدمه حوادث بزرگتر می توانند باشند. پنچر شدن تایر هواپیما روی باند می تواند به حوادث بسیار تلختر بیانجامد. قطار هم ممکن است روی یک پل از خط خارج شود و صدها مسافر را به کف رودخانه بریزد. به همین دلیل است که نمی توانیم حوادث کوچک هوایی و ریلی را دست کم بگیریم. و به روی خودمان نیاوریم لابد مشکل بزرگ تری در کار است اتفاقا قطار تنها وسیله نقلیه ای است که قرار نیست از مسیرش خارج شود. اگر می شود با ما به درستی هدایت اش نمی کنیم یا ریل هایمان را به درستی روی زمین نکاشته ایم.
واقعیت انکارناپذیری است که در صنعت حمل و نقل ریلی نیم قرنی از دنیا عقب تر مانده ایم این صنعت در حمل بار و مسافر با ارقام جمع محمولات کشور و صدها میلیون مسافری که میان استان های کشور در رفت و آمد هستند قرابتی ندارد و به همین خاطر هم هست که هیپ بخش این صنعت نمی تواند به صورت اقتصادی به کارش ادامه دهد. نرخ حمل بار را که می افزاید یا پول بیشتری که از مسافرانش می گیرد مرهمی بر همه کمبودهایش نیست به قول معروف همیشه هشت اش گروی نه اش است!
تقصیر واپس ماندگی های صنعت حمل ونقل ریلی بر خلاف رویه معمول قضاوت های ما کمتر در عدم کفایت مدیران و بیشتر در فراوانی تقاضای بخش های دیگر حمل و نقلی ریشه دارد. نمایندگان مجلس شورای اسلامی بیشتر عاشق گسترش پروازهایی بوده اند که آنان را آسانتر به محل موکلانشان می رساند.قطار به شکل سنتی کندتر از آن بوده است که نظر نمایندگان را به سمت خود جلب کند. حرف های امیدوار کننده ای هم که گهگاه یا از زبان مسئولان برنامه ریزی و بودجه ریزی کشور مطرح شده و یا به بیان نمایندگان محترم مجلس آمده بیشتر تعارف هایی بوده است برای دلخوش کردن مدیران آزرده خاطر راه آهن تا دارک اعتباری
برای تغییر دادن صورت مسئله و توسعه دادن امکانات حمل ونقل ریلی با این مقدمات است که ماهنامه می کوشد ضمن بیان دردهای صنعت حمل و نقل ریلی نوشداروهایی نیز برای آن فراهم آورد.
نگاه دولت و مجلس را به سمت کم هزیسنه ترین و امن ترین سیستم حمل ونقلی موجود در جهان جلب کند و مقدماتی فراهم آورد که اعطای اعتبارات به این بخش با این خست که می بینیم انجام نگیرد.
شاید این بخش به همان اندازه توجه نیاز داشته باشد که در ایجاد سیستم های حمل ونقل زیرزمینی در تهران و مراکز استان ها در پیش گرفته ایم. منتها خطوط ریلی از برابر چشم مسئولان مملکتی نمی گذرد اما خطوط مترو نزدیک تر ا ست و هر اعتراض مسافرانش می تواند به بلبشویی بزرگ بیانجامد که شهردار قدر شهرمان را هم روی صندلی اش بلرزاند.
منبع: ماهنامه چهارراه، آبان ماه 93