| کد خبر ۲۶۹۸۹
کپی شد

◄ بهره‌وری؛ رمز سوددهی حمل و نقل ریلی / بخش سوم

|

تین نیوز | در بخشی دیگر از گزارش مربوط به "نگاه شما در شبکه‌های اجتماعی"، موضوع زیر که توسط "سعید" در اتاق فکر حمل و نقل در شبکه‌اجتماعی " لینکدین " مطرح شده‌است به همراه دیدگاه‌های شما در این مورد بازنشر می‌شود:

برنامه "مناظره " تلویزیون در تاریخ 17 مرداد به پرداخت‌های دولت به ورزش اختصاص داشت. اکثر مردم (از طریق نظر سنجی پیامکی ) نشان دادند که مخالف پرداخت‌های بدون برگشت هستند. اما یکی از حاضرین به نکته ظریفی اشاره کرد. لب کلام ایشان این بود که اساسا کسب و کار باشگاهداری در فوتبال ایران امکان کسب درآمد کافی ندارد و همیشه ضرر ده است. لذا اگر دولت به ان کمک نکند نمی‌تواند سر پا بماند. در این شرایط اگر باشگاه‌ها هم به بخش خصوصی واگذار شوند ضرر بالا می‌آورند و نمی‌توانند ادامه دهند.کما اینکه تیم‌هایی چون داماش و استیل آذین و استقلال اهواز( با تیم استقلال صنعتی خوزستان فرق دارد) علی رغم مالکان متمول نابود شدند.خرجشان از دخلشان بیشتر بود.
این بیان مرا به یاد کسب و کار حمل و نقل مسافری انداخت. اساسا کسب و کار مسافربری ریلی هم امکان کسب درآمد کافی ندارد و همیشه ضرر ده است. گرچه همه ما پرداخت سوبسید به بخش مسافری را عصا گذاشتن در زیر بغل یک ناتوان جسمی تلقی می‌کنیم اما واقعیت آن است که اگر دولت کمک نکند نمی‌تواند سر پا بماند. در این شرایط اگر واگن‌های مسافری هم به بخش خصوصی مستقل واگذار شوند ضرر بالا می‌آورند و نمی‌توانند ادامه دهند.کما اینکه هم اکنون بخش خصوصی واقعی در حمل مسافر حضور ندارد.دولت از طریق شرکت‌های حمل و نقل مسافری شبه دولتی به تزریق سوبسید ادامه می‌دهد. در این کاسبی خرج بیش از دخل است.
سوال من این است که چرا کسب و کار حمل و نقل مسافری درآمد زا نیست ؟ موانع درآمد زایی چه هستند؟ از چه راه هایی می‌توان برای آن درآمد دست و پا کرد تا بدون آنکه نیاز به مشوق و سوبسید باشد روی پای خود بایستد و سود بدهد؟ 

لینک نظرات بخش نخست

لینک نظرات بخش دوم

مجید نظر داده است:
یکی از راهکارهایی که می تواند منجر به افزایش سودآوری در حوزه مسافری گردد تجمیع چند به چند شرکت های خصوصی موجود است. این پیشنهادی بود که قبلا هم در انجمن شرکت های ریلی مطرح گردید اما با استقبال شرکت ها مواجه نگردید. دلایل عدم استقبال هم تقریبا مشخص است. اول اینکه روحیه کار گروهی و مشارکتی در کشور پایین است. دوم اینکه اغلب شرکت های موجود به نحوی وابسته به نهادی دولتی و شبه دولتی می باشند که به سادگی نمی توانند چنین تصمیماتی را بگیرند و سوم اینکه اهداف شرکت ها در ورود به بخش مسافری با یکدیگر متفاوت است و صرفا شاخص های اقتصادی مدنظرشان نمی‌باشد.
 
سعید نظر داده است:
ایرانی ها مادر زاد از کار گروهی گریزان نشده اند. باید دنبال این زمینه ها گشت. اگر یک ژاپنی هم در محیط امروز ایران کار کنند به مرض کار انفرادی گرفتار خواهد شد. لذا دلیل اول که آورده اید یک دلیل مستقل نیست و می تواند مثلا ناشی از دو علت دیگر باشد که به خوبی اشاره کردید.

احمد نظر داده است:
کارگروهی را اگر تلاش شبانه روزی "یک" یا"چند" نفر در تیم، برای جمع آوری داده و منابع و تحقیق و ترجمه و..و استراحت مطلق !!الباقی تیم( که در رده های بالاتر سازمانی یا ردیف های مرغوبتر در سازمان) را دارند "معنا" کنیم آن هم به نحوی که در پایان کار گروهی!! تمام موفقیت تیم به پای آن"الباقی" استراحت کننده نوشته شود احتمالا بسیاری ! شدیدا علاقه مند به کار گروهی می شوند و عده کمی!! از کارگروهی شدیدا گریزان. بنده هم به نوبه  خود_ جزو آن عده  کم و معدود گریزان از کارگروهی.

سعید نظر داده است:
اجازه می خواهم یک تجربه خوب از کار تیمی را به استحضار برسانم.
ما چند سال قبل در تعمیرگاه شرکت رجا، بوژی واگن مسافری را تعمیر اساسی می کردیم. ما پیمانکار رجا بودیم. آن زمان همه هزار واگن مسافری کشور در مالکیت رجا بود. ما بودیم و حدود دو هزار بوژی مسافری. بوژی بعد از تعمیر مستقیما می رفت زیر واگن. ما به این فکر افتادیم که بوژی را قبل از گذاشتن زیر واگن تست کنیم. باید شرایط زیر واگن بودن را برای بوژی شبیه سازی می کردیم. از نیروهای وارده از واگن روی بوژی و از مقادیر مجاز اندازه ها و لقی های بوژی زیر واگن اطلاع جمع کردیم. یک پرس طراحی کردیم که به نیابت از واگن روی بوژی فشار وارد کند. در همان نقاطی که واگن نیرو وارد می کرد. زیر بار می توانستیم اندازه گیری های لازم را انجام دهیم. از یک جک هیدرولیک برای وارد کردن نیرو روی کاسه بوژی استفاده کردیم. مشکل اینجا بود که انواع و اقسام بوژی ها با تفاوت در ابعاد مواجه بودیم که این پرس ما باید به همه این بوژی ها می خورد. نقشه همه انواع بوژی را جمع آوری کردم. بوژی هایی که نقشه نداشت را مجبور بودم با متر و خط کش اندازه های مهمشان را اندازه بگیرم. با کمک نرم افزار یک پرس را در حد طراحی پایه ( Basic Design ) طراحی کردم. به خاطر تنوع در ابعاد بوژی ها مجبور شدیم از دو جک هیدرولیک استفاده کنیم. یک نرم افزار نویس استخدام کردم که تحلیل نیروئی این پرس دروازه ای 40 تنی روا انجام بدهد. این برنامه نویس را به یک ماشین ساز وصل کردم تا با همکاری هم نتایج کار برنامه نویس را به نقشه ساخت تبدیل کند و بسازد. من ناظر بودم و دقت می کردم که محصول کار این دو از اون طراحی بیسیک اولیه تخلف نکند.این تیم سه نفره یک پرس تحویل رجا داد در حد مرسدس بنز با رنگ سبز یشمی. بابت ساخت این پرس ریالی از کارفرما مطالبه نکردیم. می بینید که هنوز هم می شود در این کشور کار تیمی خوب انجام داد.

یکی از راه ها و شاید تنها راه سوددهی در بخش ریلی ارتقای بهره وری کارکنان است. از سازمانی مملو از کارکنان بی انگیزه نمی توان سود تحصیل کرد. سازمانهای ریلی مانند همه دیگر سازمانهای کشور باید دغدغه راندمان نیروی انسانی خود را داشته باشند. آنها باید کارکنان زبده و علاقمند را حفظ کنند. یک بنگاه اقتصادی که باید در پایان سال جوابگوی بیلان عملکرد خود باشد نباید با کارکنان بی فایده و بعضاً مضر مماشات کند.
متاسفانه سازمان های دولتی هر چه نیروی بیشتری داشته باشند بودجه بیشتری را به دست می آورند. این امر ضد بهره وری است. دولت باید به سازمانها و شرکت های خود متناسب با نیازهای ماموریتی که دارند بودجه بدهد نه متناسب با تعداد کارکنان. برخی از شرکت های دولتی بیشتر به کمیته امداد شبیه هستند تا یک بنگاه اقتصادی و کارکنان بر پاداش سالانه بیشتر تمرکز می کنند تا بر انجام وظیفه.
داستان بخش خصوصی چیز دیگری است. بخش خصوصی نمی تواند در این فضا کار کند. لذا هیچ وقت نباید بخش خصوصی مستقل را ( که مانند مورچه سرمایه را ذره ذره جمع می کند و همواره در خطر له شدن است) با شرکتهای دولتی و نیمه دولتی و شبه دولتی و بنیادی و نظامی و بانک زاده ها مقایسه کرد.وقتی این گروه از شرکتها در یک مناقصه شرکت می کنند رقابت یک شرکت خصوصی مستقل با آنها کمی مضحک به نظر می رسد.
بخش خصوصی مستقل در ایران کوچک است. تا حالا ندیده ام به بخش خصوصی مستقل اجازه بدهند که بزرگ شود. البته بزرگ شدن همیشه خوب نیست. بعضی وقت ها هنگامی که یک شرکت بزرگ می شود آنقدر سنگین می شود که همه انرژیش بابت حرکت دادن خودش صرف می شود و انرژی لازم برای انجام ماموریتش را ندارد. می بینید که برای درآمد زا کردن بخش ریلی راه حل وجود دارد. کمی همت لازم است.
 امروز بخش خصوص مستقل در زیر فعالیت های مخرب بانکها له شده است. وزیر راه برای اولین بار بحث دارائی های سمی را مطرح کرد. منظورش بنگاه داری بانک ها بود. همه تایید کردند و استدلال ایشان آنقدر قوی بود که با فاصله چند ماه رئیس بانک مرکزی به بانک ها دستور داد که هر چه زودتر بساط بنگاه داری را جمع کنند. "هر چه زودتر" در قاموس بانک مرکزی سه سال است!!!. ضمنا یکی از مدیران بانک مرکزی اعتراض کرده که چرا اینقدر به بانکها بد و بیراه می گویید؟
ایشان بنگاه داری را منع کردند ولی نمی دانم چرا شعبه داری را فراموش کردند. سرمایه هنگفتی از بانکها برای خرید ملک ( = شعبه) در بهترین نقاط تجاری شهر بلوکه شده است. سرمایه گذاری هنگفتی را برای بانکداری الکترونیک صرف کردیم تا دیگر نیازی به شعبه فیزیکی نباشد. اما حالا هم یک بانکداری الکترونیک دست و پا شکسته داریم و هم شعبه های بانک به تعداد خیلی زیاد. این کار باعث شده که قیمت املاک تجاری سر به فلک بزند به طوری که یک شرکت خصوصی نوپا شاید نتواند به راحتی یک دفتر در مرکز شهر برای خودش دست و پا کند. به این می گویند نقض غرض. اینطور نیست؟ 

احمد نظر داده است:
در مورد کیفیت! نیروی انسانی که اشاره کرده بودید و بی انگیزگی نیروها باید خدمتتان عرض کنم چندی پیش(9_6_93) دعوتنامه ای از دانشگاه آزاد!! اسلامی واحد شهمیرزاد!!!! به راه آهن ارسال گردید که شماره ورود به دفتر اداره کل راه آهن 3408 است( جهت استناد به اصل سند) درین دعوتنامه آمده این واحد دانشگاهی در رشته های"مهندسی"!! کامپیوتر_معماری_ و از اینها گذشته در رشته  "حقوق"!! نیز بدون هیچ آزمون ورودی!"کارمند" می پذیرد! آنهم فقط پنجشنبه_جمعه! ها
مهندسی کامپیوتر!_ پنجشنبه جمعه ها در شهمیرزاد!
بنده در دو دانشگاه افتخار دانشجویی داشته ام_ صنعتی اصفهان و علم و صنعت ایران
تا کنون تصورم از دانشگاه_کارمند دانشجو_ و...چیز دیگری بود که انگار کاملا اشتباه بود_ این تصور در مورد القاب علمی مثل مهندس_دکتر و کارشناس ارشد و..نیز انگار اشتباه بود چون وقتی می شود پنجشنبه جمعه ها! بدون کنکور آنهم در شهمیرزاد! مهندس کامپیوتر شد! و همزمان در اداره هم با انگیزه کار کرد_ بنده به نوبه خود بیش از نصف عمرم بر فنا آمد! دوستان دیگر را نمی دانم.
آیا در این شرایط از بخش خصوصی مستقل انتظار دارید که در حمل و نقل سرمایه گذاری کند؟ آیا انتظار دارید توان رقابت داشته باشد؟ سود ببرد؟

ارسال نظر
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید تین نیوز، تا ۲۴ ساعت بعد منتشر خواهد شد.
  • تین نیوز نظراتی را که حاوی توهین یا افترا است، منتشر نمی‌کند.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.
  • انتشار مطالبی که مشتمل بر تهدید به هتک شرف و یا حیثیت و یا افشای اسرار شخصی باشد، ممنوع است.
  • جاهای خالی مشخص شده با علامت {...} به معنی حذف مطالب غیر قابل انتشار در داخل نظرات است.
  • در نوشتن نظرات، لطفا بعد از هر کلمه، یک فاصله خالی بگذارید.
  • در انتقال تخلفات دستگاه‌ها، موارد تخلف را با ضمیمه نمودن اسناد تخلف به آدرس info@tinn.ir ارسال نمایید تا امکان پیگیری بصورت مستند فراهم شود.