◄ قطار روی ریل سینما
تین نیوز | رابطه بین حمل و نقل ریلی و هنر، موضوعی است که کمتر به آن پرداخته شده و متولیان امور اطلاع رسانی در حوزه های مختلف حمل و نقل از جمله حمل و نقل ریلی چندان از ظرفیت های هنر از جمله هنر هفتم یا سینما برای توسعه حمل و نقل، همگانی ساختن آن در اذهان عموم و ارتقای دانش حمل و نقلی شهروندان با زبانی متمایز بهره نبرده اند.
به گزارش تین نیوز، پرداختن به برخی موضوعاتی که می تواند رابطه حمل و نقل و هنر را بنمایاند از جمله آثار سینمایی، سریال ها و فیلم های مطرحی که نقش وسایل حمل و نقلی مانند قطار، هواپیما، کشتی، اتوبوس، مترو و سایر مدهای حملی و نقلی در آن به وضوح برجسته است، نگاه متفاوتی به حمل و نقل می بخشد.
در این رابطه تاکنون در تاریخ سینمای اکشن چند فیلم خوب با محوریت قطار ساخته شده است؛ اتفاقی که می تواند بیانگر ارتباط صنعت حمل و نقل ریلی با صنعت سینما در جهان باشد.
در سال 2001 خبر راه افتادن قطاری با 47 واگن در اوهایو به بدون اینکه راننده ای داشته باشد و یا در سال 2008 در لس آنجلس حادثه ی قطار بی راننده ای که 25 کشته به جا گذاشت، سینماگران هالیوود را بر آن داشت که جدا از منظر آماری و حادثه ای این موضوعات، به فکر تولیدات فرهنگی و هنری بیفتند.
تاکنون در تاریخ سینمای اکشن چند فیلم خوب با محوریت قطار گریزپای توقف ناپذیر ساخته شده است که از جمله بهترین این فیلم ها می توان به ژنرال باستر کیتون (1928) و قطار افسار گسیخته آندری کونچالوفسکی (1985) اشاره کرد.
یک قطار باربری حامل مواد سمی مرگ بار بدون اینکه هیچ راننده ای داشته باشد با سرعت هر چه تمام به سوی شهر کوچک در حال حرکت موضوعی است که هر سینماگری را برای ساخت وسوسه می کند. این خلاصه داستان فیلم توقف ناپذیر است؛ فیلمی که در بین اکشن های سینمای آمریکا جزو بهترین ها به حساب می آید.
داستان فیلم «توقف ناپذیر» از زمانی آغاز می شود که مهندس قطار (اتان سایلی) با تصور اینکه قطار حاوی مواد سمی را متوقف کرده از آن پیاده می شود اما آقای مهندس به زودی صحنه ای را در برابر چشم خود می بیند: قطار نه تنها متوقف نشده بلکه به آهستگی در حال سرعت گرفتن و دور شدن از ایستگاه است.
بیننده همان پنج دقیقه اول فیلم کل ماجرا را حدس می زند اما این پیش بینی پذیر بودن قصه ی فیلم چندان ناراحت کننده نیست زیرا سازنده فیلم می داند چگونه از یک قصه پیش بینی پذیر فیلمی جاندار و محکم بیرون بکشد.
تونی اسکات، کارگردان «توقف ناپذیر»، عاشق حرکت است و یک قطار گریزپای مهار نشدنی بهترین فرصت را به این اکشن ساز قدیمی می دهد تا فیلمی به شدت پر تحرک و پر شتاب ارایه کند. فیلم اسکات همانقدر نفس گیر و پر تحرک است که خود قطار. فیلم و قطار به موازت هم به تدریج و به آرامی شتاب می گیرند تا آن یک ساعت پایانی فیلم.
«توقف ناپذیر» جدای از بازیگری خوب و کارگردانی استادانه و حرفه ای تونی اسکات، از فیلمبرداری عالی و صدابرداری عالی تر برخوردار است. با این فیلمبرداری و صدابرداری عالی، قطار فیلم توانسته همچون یک سازه ی آهنی بسیار عظیم، سنگین و کنترل ناپذیر جلوه گر شود؛ قطاری که وقتی راه افتاد کسی یارای متوقف کردن اش نیست. و البته ما امیدواریم که نهایتاً این قطار متوقف شود تا آن بچه های معصوم و بی گناه هیچ آسیبی نبینند.
فیلم از حیث پرداخت شخصیت ها کم و کسری ای ندارد؛ خط اصلی قصه قطار گریز پا ستاره ی اصلی فیلم است و هر قصه ی فرعی بی ارتباطی به ناگزیر در زیر چرخ های قطار نابود می شود.
به باور کارشناسان آنچه فیلم صد میلیون دلاری «توقف ناپذیر» را باورپذیرتر و در نتیجه هیجان آورتر کرده، «واقعی» بودن یا امکان پذیر بودن قصه آن است؛ قصه ای که از هماهنگی و تعامل صنعت حمل و نقل ریلی آمریکا با صنعت سینما و هالیوود رقم می خورد رخدادی که در صنعت سینمای ما جا خالی اش بیداد می کند.
گفتنی است فیلم ژنرال باستر کیتون (1928) و قطار افسار گسیخته آندری کونچالوفسکی (1985) که محوریت ساخت آنها نیز قطار است، جوایز اسکار را برای بازیگران اصلی شان، جان و ویت و اریک رابرتز، به همراه آوردند.