| کد خبر ۲۲۱۷۸
کپی شد

◄ ورود تکنولوژی راه آهن‌های سریع السیر نیازمند نگرش جامع و یکپارچه / بخش سوم

◄ ورود تکنولوژی راه آهن‌های سریع السیر نیازمند نگرش جامع و یکپارچه / بخش سوم
|

تین نیوز | در بخشی دیگر از گزارش مربوط به "نگاه شما در شبکه‌های اجتماعی"، موضوع زیر که توسط "مجید" در اتاق فکر حمل و نقل در شبکه‌اجتماعی " لینکدین " مطرح شده‌است به همراه دیدگاه‌های شما در این مورد بازنشر می‌شود:

مسیر توسعه راه آهن سریع السیر در کشور را چگونه ارزیابی می‌کنید؟
در بخش ریلی کشور جدا از کمبودها و نارسایی هایی که هر روزه بدان پرداخته می شود یک موضوع مهم است که تحقق آن به یک آرزو برای مردم، ‌مسئولین و البته متخصصین بخش تبدیل شده و آن هم راه اندازی یک خط سریع السیر با استانداردهای جهانی است. در حالی که کشورهای پیشرفته سالهاست در این حوزه ورود کرده و به پیشرفت های چشمگیری نیز دست یافته و از هم اکنون برنامه 50 سال آینده خود را نیز ترسیم کرده اند و برخی از کشورهای منطقه نیز در این خصوص رقابت جدی را برای دستیابی به راه آهن سریع السیر آغاز و تعدادی نیز موفق به این امر شده اند،‌ بخش ریلی کشور سالهاست که در این خصوص اقداماتی را جسته و گریخته انجام داده اما همچنان توفیقی در آن به دست نیاورده است.

پروژه راه آهن سریع تهران اصفهان بیش از یک دهه است که وارد فاز ساخت شده اما هیچ دورنمایی از راه اندازی آن به چشم نمی خورد. راه آهن برقی تهران مشهد سالهاست که اولویت اول برقی و سریع شدن را دارد اما قراردادهای مربوطه نتوانسته است ضمانتی بر اجرای به موقع آن باشد. این فرایند خسته کننده و البته بی برنامه حاصل رویکردیست که دستیابی به تکنولوژی راه آهن سریع را صرفا اقدامی فنی دانسته و لذا نتوانسته است بر امر خطیر تکنولوژی و انتقال مناسب آن مدیریت لازم را اعمال نماید. نتیجه این بوده که در دوره های مختلف هر مسئولی به خود اجازه داده تا باری به هرجهت در این خصوص تصمیم گیری نماید. پروژه قطار مگلو تهران مشهد که یادتان هست. نشستند قرارداد امضاء کردند و هرچه کارشناسان گفتند که این کار عملی و به صلاح نیست در گوششان نرفت که نرفت.
به راستی مشکل کجاست؟ آیا مشکل مالی مانع اجرای این پروژه ها گردیده است؟ به فرض حل مسائل مالی آیا می توان به نتیجه امیدوار بود؟ حال که رئیس جمهور محترم مهمترین یارگاری دولت یازدهم را توسعه بخش ریلی و وزیر محترم راه و شهرسازی بر راه اندازی خطوط سریع تاکید دارند چگونه می توان به این دور باطل پایان داد؟
لینک بخش نخست
لینک بخش دوم
 

سعید نظر داده است:
بر کیفیت خدمات رسانی بیفزائیم یا بر سرعت قطارها
با توجه به رقابت ریل با جاده و هواپیما، یکی از مهمترین فاکتورها در این رقابت زمان صرف شده برای سفر است. زمان سفر شامل زمان چندین فعالیت است.اهم این فعالیتها عبارتند از :
- فروش بلیت به مسافر
- مسافرت مسافر از منزل به ایستگاه راه آهن
- پذیرش مسافر: شامل زمان کنترل بلیت و مراحل امنیتی و آمادگی قطار برای مسافر گیری
- زمان سفر : رساندن مسافر به مقصد در موعد مقرر
- تخلیه مسافر: شامل حمل بار، مراحل امنیتی و انتظار برای وسیله نقلیه بعدی
- زمان رسیدن مسافر از راه آهن به مقصد خود
اگر نتوانیم موانع و مشکلات مرتبط با فعالیت‌های بالا را از پیش پای مسافر برداریم افزایش سرعت فنی قطار کمک زیادی به جلب رضایت مشتری نمی‌کند. یکی از عواملی که راه آهن باید روی آن تمرکز کند کاستن از تاخیرها است. متاسفانه راه آهن یک وسیله حمل و نقل بد قول است و به تعهد خود در قبال مشتری مبنی بر اینکه او را در موعد مقرر سوارکند و در موقع مقرر به مقصد برساند خوب عمل نمی‌کند.
در قدم اول لازم است که صورت مسئله را کمی اصلاح کنیم. مسئله کلان جلب رضایت مشتری است. در این قالب، صورت مسئله سریع راندن قطار نیست. صورت مسئله عمل به تعهد در قبال مشتری ( رعایت زمانهای مقرره و حذف تاخیرها و اتلاف ها) است.
حل مسئله اول (سریع راندن قطار ) نیاز به زیر ساخت جدید دارد. باید برای آن ظرفیت ایجاد کرد. سرمایه گذاری زیادی برای آن لازم است. تکنولوژی پیچیده تری باید به کار گرفته شود. حل مسئله اول گرانتر است. حل مسئله دوم نیازمند برقراری انضباط (عقلانیت) است. بر روی زیر ساختهای موجود بنا می‌شود. نیازمند سرمایه گذاری نیست. با تکنولوژی موجود انجام می‌شود. از ظرفیت‌های موجود استفاده بهینه می‌کند. حل مسئله دوم ارزانتر است.
در اینجا باید تجربه شکست خورده خرید ترنستها یادآوری شود. خلاصه ادله طرفداران ورود ترنست این بود که فاصله تهران مشهد در فاصله هشت ساعت طی خواهد شد. لطفا آن مدعا را با برخی از شرایط امروز ترنستها مقایسه کنید:
- وضعیت تهیه بلیت و کیفیت خدمت رسانی به مسافر و وضعیت تاخیرها و مشکلات ایستگاه‌ها در مورد ترنست‌ها با قطارهای سنتی تفاوتی ندارد.
- ترنست سریع بر روی همان زیر سازی و روسازی تردد می‌کند که قطارهای معمولی.
- به دلیل عدم آموزش و ضعف مدیریت پشتیبانی، نگهداری این تکنولوژی با مشکل مواجه شده است. تعداد قابل توجهی از ترنستها خارج از رده هستند.
- این قطارها با فرض مسافرت هشت ساعته به مشهد، اتوبوسی طراحی شده اند.این ویژگی برای مسافران مشهد جذابیت ندارد. مسافرت مشهد یک مسافرت خانوادگی به قصد زیارت است. مسافر مشهد قطارکوپه ای را می‌پسندد.
- این قطارها در ساعت‌های نامناسب اعزام می‌شوند و مسافر را در ساعت دلخواه به مقصد نمی‌رسانند. زائر مشهد قطار شب‌رو را می‌پسندد( تا هزینه دو شب هتل را صرفه جوئی کند).
- به دلائل مختلف این قطارها به مسیر های دیگر اعزام می‌شوند. دوره های نگهداری قطارهای ترنست برای مسافت دو هزار کیلومتری به مشهد طراحی شده اند و تحمل گرمای اهواز را ندارند. ضمنا در ایستگاه‌های اهواز و اصفهان و زنجان و . . . امکانات بازدید و نگهداری آنها وجود ندارد.
- ترنستها نتوانستند باری زیادی را از دوش حمل مسافر مشهد بردارند.
علی رغم تجربه های شکست خورده متعدد، متاسفانه جاذبه تبلیغاتی قطار سریع السیر و آرزوی قطارهای سریع ژاپنی و اروپائی گریبان تعدادی از کارشناسان محترم صنعت ریلی را رها نمی‌کند. این قلم کارشناسان صنعت ریلی را به واقع بینی و توجه به شرایط واقعی دعوت می‌نماید. اگر پیش‌نیازها و زیر ساختها فراهم نباشند سرنوشت قطار سریع السیر بهتر از ترنستها نخواهد شد.
راندن با سرعت 220 کیلومتر بر ساعت شرط لازم و کافی برای جلب رضایت مسافر نیست. مسافر ایرانی با دسترسی آسان به بلیت، احترام بیشتر، آرامش بیشتر، ایمنی بیشتر، پذیرائی بهتر، تهویه مناسب، امنیت بار و بنه، زمان بندی دقیقتر در مسافرت، رسیدن به مقصد طبق برنامه مقرر و رسیدن به مقصد در ساعت مناسب و تاکسی/ اتوبوس مناسب بین ایستگاه و منزل نیز راضی خواهد شد.

کریم نظر داده است:
متاسفانه قبل از خرید ترنست مطالعات مقدماتی و امکان سنجی انجام نشد در واقع ابتدا به ساکن تصمیم گرفته شد ترنست خریداری شود. هرچند از جنبه مدرنیزاسیون راه آهن تفکر درستی بود اما بدون مطالعات فوق تنها به محصولات کشورهای اروپایی توجه گردید و سعی گردید که از بین ترنست‌های موجود مشخصات ترنست تهیه گردد بدون آنکه کاربری آنها مشخص گردد.
جالب اینکه شرکت‌هایی مانند زیمنس و هیوندایی کره در ابتدا با توجه به طول مسیر پیشنهاد واگن خواب را دادند اما اصرار ما باعث تغییر پیشنهاد آنها به واگن‌های صندلی دار گردید.
به هرحال همانطور که آقای مهندس قصابیان ذکر کردند به جای افزایش سرعت علاوه بر توجه به موضوعات فوق باید به کاهش زمان مسافرت توجه نمود.
مسافرینی که ترنست اراک را قبلاً سوار شده اند این موضوع را تجربه نموده اند که ترنست فاصله دو ایستگاه را خیلی سریع می پیماید اما در هر ایستگاه حدود بیست دقیقه منتظر می‌ماند تا قطار جلویی از بلاک خارج شود.

سعید نظر داده است:
در پروژه ترنست:
الف) سناریوی بهره برداری از قطار که مقدم بر تعیین مشخصات فنی آن است به دقت تدوین نشده است. یکی از نقاط ضعف ما کارشناسان این است که در این گونه موارد سناریوی بهره‌برداری را از بدیهیات می‌دانیم و از آن به سادگی می‌گذریم.
ب) تیم کارشناسی از بین ترنستهای موجود و با ترکیب مشخصات فنی آنها مشخصات ترنست را تهیه کرده است. این امر در اصول غلط نیست اما در اینگونه موارد باید برایرانیزه کردن مشخصات فنی دقت و اصرار زیادی به خرج داد.
پ) . . . .

حسین نظر داده است:
مشهود است ترن ستها تحولی و جهشی در ارتقای راه آهن مسافری ایران ایجاد کرده اند و در برخی از مسیرها واقعا توانسته اند گوی سبقت را از جاده بربایند. به عنوان مثال ترن ست تهران یزد که بنده زیاد از آن استفاده می کنم از آن دست است و یا در مسیر زنجان اگر مشکلات خطی و واریانتهای طولانی کننده مسیر نبود مسلما گزینه بی رقیبی می توانست باشد. به هرحال ارتقای سرعت بیشینه و متوسط در شبکه مسافری کشور یک موضوع مهم است که دیر یا زود باید اتفاق بیافتد. 
اما در مورد راه آهن پرسرعت در ایران: فرضیه قابل اثبات اینکه خطوط متعددی در کشور کشش جدی ارتقای سرعت به 200 تا 220 کیلومتر در ساعت سرعت بیشینه را دارند و آمادگی احداث یک خط پرسرعت 300 کیلومتر در ساعت نیز در کشور وجود دارد که البته تکمیل سیستم حمل و نقل درون شهری در این زمینه شرط موفقیت بیشتر آن است.

سید مرتضی نظر داده است:
تفاوتهای راه آهن سریع و عادی بسیار گسترده است و در مسائل زیرساخت و روسازی و شرایط بهره برداری و ناوگان و شرایط بازار و مسائل اقتصادی و سازمان مسئول امور آن و شرایط نیروی انسانی و مدیریتی آن و استانداردهای فنی و... قابل توجه است همانطور كه شرایط فنی و اقتصادی خطوط مترو و راه آهن شهری با راه آهن برون شهری تفاوتهای قابل توجهی دارد. بنابراین موكدا بر لزوم وجود سازماندهی مستقل برای ایجاد و بهره‌برداری از راه آهن سریع اعتقاد دارم هر چند ممكن است این سازمان جدید در ابتدا یك معاونت یا مجری مستقل در مجموعه شركت راه آهن یا شركت ساخت زیربناها باشد.

حمیدرضا نظر داده است:
اصرار دارم بگویم اولا" خرید ترن ستها دارای زیر بنای اطلاعاتی ( نه لزوما" مطالعاتی ) خوبی است که از قضا اگر یک کار ریلی در ایران دارای سابقه بیش از 30 سال باشد اولی متروی تهران است که قصه اش را همه می دانند و دیگری همین قطار ترن ست است که این بنده ناچیز خداوند از سال 1372 با آنهامحشور بوده ام و در کمیته خرید ترن ستها نیز اولین پرسشنامه بر اساس همانها تهیه شد هر چند در تصمیم گیری نمی دانم چقدر ؟ 
من ترن ست را یک تجربه می دانم و اگر ضرورتی به توسعه قطارهای سریع در کشور باشد ( که مثل نان شب برای سرمایه گذاری و در نتیجه توسعه بخش ریلی است ) تجربه بسیار ارزشمند و آموزنده ای است و اجازه دهید برای کسانی که شب و روز برای حرکت قطارهای ترن ست تلاش می کنند یک درود جانانه بفرستیم. قبول کنیم که اگر توجیه اقتصادی بخش ریلی اتفاق نیفتد توسعه ای در کار نخواهد بود و باز اجازه دهید بر اساس یک مقایسه اقتصادی بین سرمایه گذاری در قطارهای خواب با قطارهای ترنست یک نتیجه خیلی ساده بگیریم که سرمایه گذاری در قطارهای ترنست با سرعت حدود 180 تا 200 کیلومتر بر ساعت ارزش اقتصادی بهتری نسبت به قطارهای خواب دارد.

سعید نظر داده است:
قطار سریع تفاوتهایی بیش از "سرعت" با قطارهای معمولی دارد. یکی از این تفاوتها تفاوت در شرایط بهره برداری است. بر روی خطی که 20 قطار معمولی با سرعت متوسط 100 کیلومتر بر ساعت تردد می‌کنند نمی‌توان مطابق نظر جناب صدر آبادی یک قطار 300 کیلومتر بر ساعت اعزام کرد(اگر می‌بینیم ترنست، مسیر تهران- یزد را با سرعت و بدون مشکل طی می‌کند به این علت است که بخش بزرگی از ظرفیت این خط خالی است). لذا قطار سریع السیر باید خط اختصاصی داشته باشد. زیرسازی و روسازی این خط اختصاصی هم باید مختص آن طراحی و اجرا شود. مسئله بعدی آنست که وقتی برای قطار سریع خط اختصاصی بنا می‌کنیم باید از ظرفیت آن حداکثر استفاده بشود. شاید جناب ناصریان بتوانند به استناد مطالعات پایه راه آهن سریع تهران - اصفهان به ما بگویند که حداقل چند قطار باید در این خط سریع تهران – اصفهان تردد کند تا احداث خط جدید توجیه اقتصادی پیدا کند.

حمیدرضا نظر داده است:
اصولا 4 عنصر در توسعه به طور کلی نقش بازی می کند: سرمایه، تکنولوژی، نیروی انسانی و مواد اولیه.
و دقیقا تفاوت جهان اول و سوم در 2 عنصر اول یعنی سرمایه و تکنولوژی است که البته تکنولوژی را می توان با سرمایه ای که قابل تبدیل شدن به ارز معتبر باشد به دست آورد
پس محدودیت اصلی در توسعه جهان سوم (یعنی ایران) سرمایه است، پس تعریف مسئله به طور مشخص این است که چگونه می توان سرمایه لازم آن هم سرمایه ای با قابلیت تبدیل به ارز های معتبر، را تهیه کرد؟ پس باید یا به گزینه خارجی فکر کنیم که احتمالا با تغییر شرایط سیاسی کشورها ثابت نخواهد بود یا به سرمایه گذار داخلی!
اما مسئله اصلی برای سرمایه گذار داخلی 3 چیز است: 1- چه میزان باید سرمایه گذاری کند 2- زمان برگشت اصل پولش کی خواه بود و 3- چه مقدار سود می کند
بنابراین با جمع بندی از موارد بالا می توان فهمید که سرمایه گذار داخلی جذابیت کافی را در این بخش نمی بیند پس سرمایه گذاری نمی کند!
پس راه حل این است: تعریف اقتصادی پروژه و افزایش سود سرمایه گذار به منظور رقابت پذیری در بازار.
به نظر شخصی من این را می توان با واگذاری امتیاز زمین های اطراف راه آهن توجیه کرد(بسته سرمایه گذاری راه آهن) به عنوان مثال اگر کریدور تهران –مشهد را طور تغییر دهیم که بشود در جوار آن از چند معدن و چند شهرک تفریحی و یا حتی چند شهر صنعتی و.. بهره‌برداری کرد (احداث کرد) و امتیاز آن را به سرمایه گذار واگذار کنیم آنگاه همزمان هم راه آهن سریع السیر را داریم و هم توسعه سایر بخش‌ها. که این کار همان "توسعه حمل و نقل محور" است.

سید مرتضی نظر داده است:
در پاسخ به این پرسش که با چه میزان ترافیك و عبور قطار راه آهن تهران - اصفهان توجیه پذیر می شود؟ عرض می کنم: 
مقدار ترافیك بستگی به مقدار تعرفه دارد در خطوط سریع تعیین تعرفه بهینه اهمیت دارد.
به طور سرانگشتی تعرفه در حدود میانه تعرفه هواپیما و اتوبوس انگاشته می شود و بر حسب مقادیر تعرفه متفاوت ممكن است جذب مسافر كاهش یا افزایش داشته باشد.
در محور تهران - اصفهان مطالعات اقتصادی نشان داد كه از منظر سرمایه‌گذار غیر دولتی احداث چنین پروژه ای وجاهت ندارد حتی اگر زیرساخت یعنی و زیرسازی و روسازی و علائم و شبكه برقی از سوی دولت به صورت بلاعوض تامین شود بازهم هزینه تامین ناوگان و بهره برداری از سوی سرمایه گذار به سختی توسط تعرفه های عملی و متعادل، برگشت پذیر خواهد شد. برای راه آهن سریع تهران - اصفهان این بحث وجود داشته كه آیا در محدوده تهران - قم از خط ریلی موجود استفاده شود یا خط جدید و مختص راه آهن سریع ایجاد شود؟
قبلا بخشی از زیرسازی خط جدید محور تهران - قم به صورت مقطعی و ناهماهنگ با كلیات طرح صورت گرفته است و رها شده است.
اكنون شركت ساخت قصد دارد ایجاد خط جدید در این محدوده را به آینده موكول كند و فعلا با برقی كردن خط موجود امكان عبور قطار سریع تهران - اصفهان از محور موجود تهران - قم را برای سیر با سرعت 160 كیلومتر بر ساعت فراهم كند كه بقیه مسیر را با سرعت 250 كیلومتر بر ساعت سیر خواهد كرد.
مطالعات ترافیكی نشان داده است در این صورت خط موجود تهران- قم به علت عبور مشترك قطارهای مسافری عادی به دیگر مقاصد از قبیل اهواز و كرمانشاه و یزد و كرمان و .. و عبور برخی از قطارهای باری به زودی از لحاظ ظرفیت اشباع می شود یعنی به محض آنكه قطار سریع تهران - اصفهان راه اندازی شود مشكل ظرفیتی محور تهران - قم بارز خواهد شد حتی اگر محور تهران - قم موجود تراك بندی هم شده باشد این مشكل رفع نخواهد شد.
در طرح راه آهن تهران - اصفهان بنا به ماهیت سریع السیر - نوع ناوگان كاملا وابسته به شرایط خط و علائم و شبكه برقی خواهد بود و به نظر می رسد قرارداد تامین ناوگان باید با قرارداد تامین بقیه اجزا یكجا منعقد شود. مانعی وجود دارد كه تامین ناوگان در بخش دولتی ممنوع شده است و در جلسه امروز در معاونت برنامه ریزی و نظارت راهبردی كه برای صدور مجوز ترك تشریفات مناقصه این طرح برگزار شد با خرید ناوگان همراه با خرید بقیه اجزای طرح موافقت شد و تصریح نمودند كه در مقام فتوا به توام بودن این لوازم معاونت برنامه ریزی و نظارت راهبردی اختیار دارد و این مجوز را می دهد كه موانع مقرراتی مزبور نادیده انگاشته شود.

مجید نظر داده است:
به نظر این تصمیم می تواند در تسریع عملیاتی شدن پروژه نقش مهمی داشته باشد. البته از محتوای شرح خدمات و ترک تشریفات خبری ندارم و معلوم نیست که متولی انجام کار کیست و نقش بخش خصوصی چگونه دیده شده است.

حسین نظر داده است:
 در این خصوص که تامین ناوگان و زیر ساخت باید در قالب یک قرار داد صورت گیرد، الزامی ندیده‌ام. مثالهای متعددی در این خصوص داریم که نزدیک ترین آنها مربوط به کشور ترکیه است که پروژه های ساخت خط، مجزا و تامین ناوگان، مجزا صورت می گیرد. خط استاندارد مشخصی دارد که ناوگان سریع بتواند روی آن، با سرعت بالا بهره برداری شود و ناوگان نیز استاندارد و مشخصات تعریف شده ای دارند که بتوانند با سرعت نامی روی خطوط پرسرعت سیر نمایند. مبنای این تصمیم که اظهار شد مقداری نامتعارف و ناپذیرفتنی است مگر آنکه بر این مبنا بوده باشد که بخش خصوصی توان مالی یا فنی یا اجرایی (بهره برداری) تامین این قطارها را ندارد. اروپا نیز همین شیوه را دارد، هم ناوگان و هم زیرساخت را دولت تامین می‌کند منتهی در قالب شرکتهای مجزای بهره برداری و زیر ساخت، که عمدتا دولتی هستند. البته در ایتالیا مدتی است یک شرکت خصوصی بهره برداری ناوگان پرسرعت سربرآورده است البته مشکلاتی در این خصوص پیش آمده است که احتمالا در خبرها شنیده اید. شاهد دیگری در این خصوص اینکه روی شبکه کشورهای اروپایی علاوه بر ناوگان خودشان ناوگان کشورهای از همسایه نیز سیر می کنند مثلا ت ژ و فرانسه به آلمان و آی سی ئی آلمان به فرانسه رفته و در خطوط آنها سیر می کنند.

آرش نظر داده است:
صحبت از مهندسی ارزش بود نه خوب و بد بودن قطار سریع. صحبت اینجاست كه آیا وزارت راه هیچ كار مهمتری كه بر زمین مانده باشد ندارد و تنها ورود یك سامانه گرانقمیت و پیچیده مانده؟ شماها بهتر از بنده می دانید كه یك تكنولوژی هرچه پیچیده تر باشد چقدر بیشتر به نگهداری نیازمند است و مطمئن هستم منكر وضعیت اسفبار نگهداری در كشور هم نمی‌شوید. اگر قطار السریع واقعا تكنولوژی خوبی باشد پس باید در آینده شاهد گسترش و البته ارزان شدن آنها در سطح بین المللی خواهیم بود. پس چه بهتر به نظرم اگر قرار باشد به چنین فن‌آوریهایی فكر كنیم بهتر است در آن زمانی باشد كه همه گیر شده اند وگرنه در وضعیت كنونی نه تنها می توان پول آن را صرف مشكلات حیاتی كرد كه ایجاد آن حتی در صورت موفقیت آمیز بودن طرح (كه خود نیازمند بررسی‌های مفصل كارشناسی است)، یقینا" باعث وابستگی بیشتر كشور به صاحبان تكنولوژی می شود كه حداقل در مقطع كنونی خلاف سیاست اقتصاد مقاومتی مد نظر سران نظام به نظر می رسد.
اگر این امكان وجود داشت كه هزینه های طرح از بودجه عمومی كشور صرف نشود به نظرم موضوع قابل بحث بود ولی در زمانی كه خط فقر در حال رشد است و طبقه متوسط در حال از بین رفتن، به نظرم صحبت كردن از چنین طرح‌های تجملاتی و لوكسی كه تعداد كشورهای استفاده كننده از آنها شاید به تعداد انگشتان یك انسان هم نمی رسد بلند پروازی و بی‌توجهی به شرایط بحرانی جامعه باشد. واقعیت این است كه این پروژه جز یك پز تبلیغاتی تاثیر مثبت چندانی بر زندگی مردم نخواهد داشت ولی با اعتبار آن شاید بتوان جان تازه ای به بخش تولیدی كشور بخشید و چرخ صنعت از این ركورد خارج شده و به گردش در آید كه به نظرم منافعش به هیچ وجه با این قطار قابل قیاس نیست.
من كم كم دارم به این نتیجه می رسم كه وزارت راه دارد نسبت به باقی وزارتخانه ها اعتبار بیشتری دریافت می كند و مانده است كه پول خود را چطور خرج كند كه به چنین طرحهایی فكر می كند و گرنه در كشور چاله چوله برای پر كردن زیاد است. 
من با این جمله كه «اگر توسعه ای در کشور اتفاق بیافتد بدون در نظر گرفتن هریک از این ارکان باید مورد سوال قرار گیرد. البته در این خصوص درکشور ضعف بسیاری وجود دارد و به جای درک ملی از توسعه توجه ما بیشتر معطوف اهداف بخشی می باشد و در این‌صورت شاهد طرح ها و پروژه هایی خواهیم بود که در مجموع به مصلحت کشور نمی باشد.» كاملا همراه هستم اما خاطرات خوبی از تصمیماتی كه به نظرم اینگونه گرفته می شوند ندارم. حتی به نظرم منافع برخی از سازمانها در تضاد با منافع ملی است. مثلا افزایش نرخ كرایه بار به نفع سازمان حمل و نقل و پایانه هاست (كه چرا كه از هر بارنامه درصدی دریافت می كند) در حالیكه منافع ملی حمل و نقل ارزان را حكم می كنند. به همین ترتیب بعضا منافع شهرداریها هم با منافع ملی در تضاد است و اگر دقت نماییم نهادهای دیگری را نیز می توان به این فهرست اضافه نمود.
برخی مواقع تضاد منافع یك نهاد با منافع ملی باعث می شود پروژه هایی تعریف شوند كه تامل برانگیزند. مشخصه بارز چنین پروژه هایی حالت شعارگونه و سوار شدن بر موج احساسات است. پروژه های فرودگاهی را از جمله این پروژه های موج گونه می دانم مثالها زیادند از فرودگاه بین المللی امام خمینی تا فرودگاه محلی خوی را می توان مثال زد مطالعات آنها تو زرد از آب در آمدند. موضوع به آن وزارتخانه هم محدود نمی شود. هنوز موج سدسازی‌ها از خاطر مردم نرفته است كه نتیجه اش برای امروز خشكی كارون و دریاچه ارومیه و ... است. شعار سوخت پاك هوای پاك هم مثال دیگری از این دست است كه دیگر این شعار مطرح نیست و توجیهات دیگری چون سوخت جایگزین (به جهت امنیتی) مطرح می شود كه باز هر كدام پاسخ خود را دارند. تب متروسازی چنان شهرها را گرفته كه حتی شهری چون رشت با آن سطح آب زیر زمینی اش دنبال متروست. تازه مطالعات ریلی هم دارد! اصلا مگر در همین اتاق فكر نسبت به دو طبقه كردن اتوبانها انتقاد نشد؟ اما آیا فكر می كنید روی میز آقای تشكری هیچ مطالعاتی نیست؟ بنده ندیده مطمئن هستم برای آن پروژه هم مطالعات اتفاقا قطوری هم باید وجود داشته باشد كه در ظاهر آنرا نه تنها توجیه می كند كه حتی ضروری نیز می داند اما در عمل شاهدیم چه از آب در آمد.
حال لطفا مشخص فرمایید چه عواملی ممكن است وجود داشته باشند كه باعث شوند فكر كنیم موضوع این قطار سریع السیر با مثالهای بالا فرق دارد؟ چون همان حالت شعارگونه را در اینجا نیز شاهدیم.
بنده از سال 79 تا كنون، هر یكی دوماه یكبار برای دیدن والدینم به مشهد می روم. بیشترین استفاده ی من هم از قطار است. در درجه بعد اتوبوس و در نهایت اگر مجبور باشم از هواپیما استفاده می كنم. شاید فاصله زمانی خروج از خانه تا پایانه (فرقی ندارد كدامیك از پایانه ها) برایم مهم نباشد اما برخی مسایل دیگر از اهمیت برخوردارند كه در صدر آنها راحتی سفر است نه زمان سفر.
باور بفرمایید بنده وقتی حق انتخاب دارم از قطارهای موسوم به سریع السیری كه در صبح عازم تهران یا مشهد می شوند استفاده نمی كنم چرا كه ترجیح می دهم زمان مرده (وقت خواب)‌ را در سفر باشم و صبح اول وقت در مقصد باشم. فقط هم من نیستم كه اینطوری رفتار می كنم. در بیشتر اوقات وقتی برای رزرو بلیت مراجعه می كنم می بینم اول قطارهای عصر مشهد پر می شوند و بعد قطارهای صبح. صادقانه بگویم قطارهای صبح بسیار ملال آورند. حتی جای چمدان ندارند و چمدان مسافران وسط راهروها قابل مشاهده است. خلاصه حرف برای گفتن زیاد است.
از رفتار بعضا نامناسب میهمانداران تا بوی زننده سرویس بهداشتی كه به داخل كوپه ها می‌آید یا سیستم تهویه ناقصی كه یا آدم را كباب می كند یا منجمد و سر و صدای لق لق در و دیواری كه اعصاب آدم را خورد می كند. شاید با هزارم این بودجه بتوان به بهترین شكل این اشكالات را رفع و رضایت مشتریان را شاهد بود. در مطلب دیگری از وضع نامناسب تولیدكنندگان واگن گفته شد خب آیا درصدی از این بودجه را نمی توان به صورت وامهای كم بهره بلندمدت صرف ارتقای تكنولوژی آنان كرد تا هم از آنها حمایت شده باشد و هم تغییرات مثبتی در كوتاه مدت شاهد باشیم؟
باور بفرمایید راحتی سفر بر زمان سفر ارجحیت دارد.

ارسال نظر
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید تین نیوز، تا ۲۴ ساعت بعد منتشر خواهد شد.
  • تین نیوز نظراتی را که حاوی توهین یا افترا است، منتشر نمی‌کند.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.
  • انتشار مطالبی که مشتمل بر تهدید به هتک شرف و یا حیثیت و یا افشای اسرار شخصی باشد، ممنوع است.
  • جاهای خالی مشخص شده با علامت {...} به معنی حذف مطالب غیر قابل انتشار در داخل نظرات است.
  • در نوشتن نظرات، لطفا بعد از هر کلمه، یک فاصله خالی بگذارید.
  • در انتقال تخلفات دستگاه‌ها، موارد تخلف را با ضمیمه نمودن اسناد تخلف به آدرس info@tinn.ir ارسال نمایید تا امکان پیگیری بصورت مستند فراهم شود.