| کد خبر ۲۱۸۴۳
کپی شد

◄ ورود تکنولوژی راه آهن‌های سریع السیر نیازمند نگرش جامع و یکپارچه / بخش دوم

◄ ورود تکنولوژی راه آهن‌های سریع السیر نیازمند نگرش جامع و یکپارچه / بخش دوم
|

تین نیوز | در بخشی دیگر از گزارش مربوط به "نگاه شما در شبکه‌های اجتماعی"، موضوع زیر که توسط "مجید" در اتاق فکر حمل و نقل در شبکه‌اجتماعی " لینکدین " مطرح شده‌است به همراه دیدگاه‌های شما در این مورد بازنشر می‌شود:

مسیر توسعه راه آهن سریع السیر در کشور را چگونه ارزیابی می‌کنید؟
در بخش ریلی کشور جدا از کمبودها و نارسایی هایی که هر روزه بدان پرداخته می شود یک موضوع مهم است که تحقق آن به یک آرزو برای مردم، ‌مسئولین و البته متخصصین بخش تبدیل شده و آن هم راه اندازی یک خط سریع السیر با استانداردهای جهانی است. در حالی که کشورهای پیشرفته سالهاست در این حوزه ورود کرده و به پیشرفت های چشمگیری نیز دست یافته و از هم اکنون برنامه 50 سال آینده خود را نیز ترسیم کرده اند و برخی از کشورهای منطقه نیز در این خصوص رقابت جدی را برای دستیابی به راه آهن سریع السیر آغاز و تعدادی نیز موفق به این امر شده اند،‌ بخش ریلی کشور سالهاست که در این خصوص اقداماتی را جسته و گریخته انجام داده اما همچنان توفیقی در آن به دست نیاورده است.

پروژه راه آهن سریع تهران اصفهان بیش از یک دهه است که وارد فاز ساخت شده اما هیچ دورنمایی از راه اندازی آن به چشم نمی خورد. راه آهن برقی تهران مشهد سالهاست که اولویت اول برقی و سریع شدن را دارد اما قراردادهای مربوطه نتوانسته است ضمانتی بر اجرای به موقع آن باشد. این فرایند خسته کننده و البته بی برنامه حاصل رویکردیست که دستیابی به تکنولوژی راه آهن سریع را صرفا اقدامی فنی دانسته و لذا نتوانسته است بر امر خطیر تکنولوژی و انتقال مناسب آن مدیریت لازم را اعمال نماید. نتیجه این بوده که در دوره های مختلف هر مسئولی به خود اجازه داده تا باری به هرجهت در این خصوص تصمیم گیری نماید. پروژه قطار مگلو تهران مشهد که یادتان هست. نشستند قرارداد امضاء کردند و هرچه کارشناسان گفتند که این کار عملی و به صلاح نیست در گوششان نرفت که نرفت.
به راستی مشکل کجاست؟ آیا مشکل مالی مانع اجرای این پروژه ها گردیده است؟ به فرض حل مسائل مالی آیا می توان به نتیجه امیدوار بود؟ حال که رئیس جمهور محترم مهمترین یارگاری دولت یازدهم را توسعه بخش ریلی و وزیر محترم راه و شهرسازی بر راه اندازی خطوط سریع تاکید دارند چگونه می توان به این دور باطل پایان داد؟ 
لینک نظرات قبلی

باقر نظر داده است:
به صورت منطقی، هر شرکت کاملا خصوصی به دنبال افزایش بهره وری، تصمیم گیری اقتصادی و سود خود خواهد بود. حال که راه آهن در ایران در حال مشق خصوصی سازی است، شرایط در حال تغییر است ولی به نظر می رسد اصلاح زیرساخت های راه آهن و ساختار حاکمیتی/رگولاتوری/مدیریت شبکه و توسعه آن و مدل تعامل با بخش خصوصی از اهمیتی دو چندانی برخوردار شده است.
سوال این است که انجمن شرکت های حمل و نقل ریلی/ انجمن صنایع ریلی/ مهندسی ریلی/ اتاق بازرگانی تا چه میزان می توانند بر فرآیند تصمیم سازی و تصمیم گیری دولت/ وزارت راه و راه آهن موثر باشند و با صنعت خودرو و حمل جاده ای رقابت نمایند؟

مجید نظر داده است:
خلیل طارق از اساتید برجسته مدیرت تکنولوژی می گوید: هرچند تکنولوژی موتور محرک هر اقتصادیست اما این خود تکنولوژی نیست که موجب مزیت رقابتی برای یک سازمان می گردد بلکه مدیریت، شیوه انتخاب، ‌بکارگیری و جذب تکنولوژی است که منجر به برتری یک شرکت نسبت به دیگری می گردد. بله برای موفقیت در به کارگیری تکنولوژی قطارهای سریع السیر حتما نیاز به فراهم کردن بستر لازم برای آن می باشد. مثال های گفته شده هم بسیار واقعی و در تجربه تاریخی راه آهن ماندگارند. صرف طراحی و اجرای یک پروژه سریع السیر نمی تواند تضمینی برای موفقیت پروژه در زمان بهره برداری باشد. تناسب مجموعه عوامل سیستم ریلی شامل نیروی انسانی آموزش دیده،‌ دپوهای تعمیراتی مجهز، ‌زنجیره تامین قطعات، ‌بدنه تحقیق و توسعه پویا و بروز از جمله مواردی است که بطور موازی باید مورد توجه باشند. قطعا شرایط سیر و ایمنی قطار سریع به هیچ عنوان قابل مقایسه با سیستم موجود نمی باشد و کوچکترین کوتاهی در این خصوص فاجعه بدنبال خواهد داشت.

وحید نظر داده است:
تا زمانی که ما خودمان را محدود به خودمان بکنیم یعنی سازنده فقط ایرانی و بهره بردار ایرانی، همین خواهد شد که بوده است. باید زیر ساختارهای قراردادی در کشور اصلاح شود. باید میدان رقابت برای شرکت های " این کاره" باز شود. تا کی می خواهیم خودمان چرخ را اختراع کنیم. دوستان عزیز همه به تجربیات مذبوحانه ای اشاره فرموده اند!! برای خط سریع باید کاملا" ری ست بشیم و از نو فکر کنیم. تازه مثل زمانی که راه آهن نداشتیم. در غیر این‌صورت نتیجه محدود به تکرار تجربه های همیشه شکست خورده خواهد شد.

میرنصر نظر داده است:
مسئله تکنولوژی، بهانه همیشگی در خصوص عدم کارایی است، ولی مسئله فرهنگ موضوعی است که سازمان ها اغلب در خصوص آن بی آن که بدانند در کدام نقطه هستند و بی آنکه بدانند به کجا می خواهند بروند، اقدام برای فرهنگ سازی دارند. فناوری و فرهنگ باید با هم همگون باشند. به علت شکاف میان فرهنگ و فناوری در سازمان راه آهن و در خدمت قطارهای سریع السیر، شاید ایجاد یک شرکت مستقل برای بهره برداری و راهبری و نگاهداری راه آهن ایده سازنده ای باشد.

سید مرتضی نظر داده است:
از این جمله كلی تعجب كردم كه می گویند "مساله تکنولوژی، بهانه همیشگی در خصوص عدم کارایی است، " ممكن است جایی مسئله تكنولوژی واقعا مسئله اصلی باشد و بهانه نباشد همانطور كه ممكن است در جایی مسئله فرهنگی و برنامه فرهنگی موضوعیت داشته باشد و بهانه نباشد. به هرحال با ایده ایجاد یك شركت مستقل برای ساخت و بهره برداری و نگهداری راه آهن سریع السیر موافقم و به نظر بنده ساختار كنونی كه شركت ساخت و توسعه مسئول این موضوع می باشد و همان ادارات و كارشناسانی كه وظیفه مطالعه و اجرای ده‌ها طرح راه آهن را برعهده دارند این طرح را نیز پیگیری می كنند مناسب نیست زیرا در این شرایط گرچه از تجارب و سازماندهی مطالعه و اجرای بقیه پروژه ها استفاده می شود ولی تمركز كافی روی مسائل و ویژگی‌های راه آهن سریع ایجاد نمی شود و تفاوتهای راه آهن عادی و سریع به قدری زیاد است كه شرایط سازمانی و كاری متفاوتی را حتی در دوره مطالعه و اجرا طلب می نماید مثال می زنم اگر 30 سال قبل زمانی كه قصد ایجاد خطوط مترو در تهران بود اگر این كار به شركت راه آهن یا معاونت ساخت راه آهن سپرده می شد بعید بود كه امروز مترو مناسبی در تهران ایجاد و نهادینه شده بود.
البته شركت ساخت و توسعه زیربناها می تواند یك اداره كل كاملا مستقل را به عنوان مجری طرح منصوب نماید تا مراحل كار فعلی متوقف نماند و با حكم مقام وزارت مانند زمان وزارت مهندس خرم می توان مجری طرح مستقل تاسیس نمود كاری كه روزگاری برعهده آقای دكتر پورسید آقایی بود و توانست مجوز اجرای طرح را كسب نماید و بعد با انتصاب آقای نیك كار اصفهانی مسیر اجرای طرح به بیراهه رفت و آقای مهندس افشار و مهندس رحمتی مجبور شدند كه به جای دفتر مستقل اجرایی برای مجری طرح آن را به داخل شركت ساخت زیربناها منتقل كنند.

حمیدرضا نظر داده است:
تا راه آهن اقتصادی نشود توسعه ای درون زا در کار نخواهد بود. توسعه دستوری هم که هیزم کوتاه مدت است. مهمترین مشکل این موضوع مهم اینست که نیاز به آن توسط مشتریان (مسافرین) مطالبه نمی شود. نگاهی به ضریب اشغال قطارهای پردیس و رشد چشم گیر آن طی سالهای گذشته نشان می دهد که تغییر مدل مسافرتها ازسیاحت صرف به بیزنس و تغییر نگاه مسافرین در توجه به زمان کمترموجب استقبال رو به رشد است و چنانچه همین روند ادامه یابد میتوان انتظار داشت قطارهای پر سرعت فراگیر شود. مطالعه تجربه کشورهای پیشرفته نشان می دهد که راه آهن سریع در یک محدوده سرعتی بین 280 تا 350 کیلومتر بر ساعت اقتصادی می شود و نرخ بازگشت سرمایه خوبی دارد و دریغ و درد که همه این پروژه های که نام بردید تا در بر همان پاشنه باشد که نمی چرخید، نهایی نمی شود. مطالبه نیاز" نیاز به آگاهی از وجود آن دارد و این آگاهی" حاصل نمی شود مگر به ضرورت اقتصادی که بخش خصوصی واقعی و توسعه گرا و آگاه به مسایل ریلی وارد میدان شود و البته بخش دولتی هم میدان بدهد.

نادیا نظر داده است:
متاسفانه در کشور ما مسیر دستیابی به اهداف توسعه با تغییر مدیریت ها دستخوش تغییرات بنیادی می شود و این موضوع یکی از بزرگترین آفت های عدم اجرای صحیح پروژه های زیربنایی در زمان مناسب و با هزینه مناسب می باشد. لذا داشتن برنامه مدون که به منزله قانون برای همه لازم الاجرا بوده باشد، می تواند ما را مسیر توسعه حقیقی قراردهد. متاسفانه همیشه چشم امید ما به مدیران لایقی است که هر از چندگاهی بر سر کار بیایند و خاطرات خوبی از خود برجای گذارند و پس ازبرکناری آنان دیگر.

امید نظر داده است:
یک نگاه به راه آهن کنونی بیندازیم تا برای احیای قطار پرسرعت تفکر بیشتری شود:
به نظر من راه آهن در شرایط کنونی به جهت اعمال خصوصی سازی های شاید بی مورد و عدم تفکر در میزان حاکمیت دولتی و حاکمیت خصوصی شبیه کرمی است که می‌خواهد پروانه شود ولی درون پیله خود گیر کرده است. حال انتظار تبدیل شدن به عقاب از این سیستم کمی دور از ذهن است و شاید موجب خسارت سنگین به کشور هم شود.
اگر واقعا نیاز به قطار پرسرعت می‌باشد باید این موضوع مستقل از ساز و کار بدنه راه آهن باشد البته منظورم این نیست که به راه آهن مربوط نباشد. زیرا ساختار راه آهن و مدیریت آن فرسوده است و در حال دگردیسی هست و قطارهای پرسرعت یک سیستم مستقل از خطوط معمولی هست پس می‌توان تمامی مسائل آنرا مستقل از سیستم کنونی راه آهن بررسی نمود و با مدیریتی پیشرفته تر آنرا ایجاد کرد.
اینجا باید یادآور شوم که نمی‌توان صرفه اقتصادی ریل را با مباحث سود آوری صرف سنجید
اینجا باید یارانه های دقیقی داده شود زیرا راه آهن به کشور در زمینه محیط زیست، کاهش تلفات، هزینه درمان و مصرف سوخت و وقت مردم و همینطور کاهش هزینه های سفر هوایی کمک‌های بسیاری می‌کند که نمی‌توان نادیده گرفت باز هم مهمترین مسئله عدم توجه کافی به بخش ریلی نه در میان مدیران این بخش بلکه در میان مدیران بالادستی و مجلس برمی‌گردد هنوز یقین در این زمینه وجود ندارد. اولین قدم باید تعریف درست اینکه ما چه می‌خواهیم؟ از چه کسی می‌خواهیم؟ چه میزان می‌خواهیم؟ چقدر هزینه می‌کنیم؟ چقدر سوبسید می‌دهیم؟ می‌باشد.
آیا ما باید از دولت بخواهیم هزینه کند؟
آیا قوانین خوبی وجود دارد که شرکتها اجازه ایجاد و بهره وری آنرا داشته باشند؟
میزان اعمال حاکمیت چقدر باشد؟
آیا راه آهن باید نفوذ کاملی در این حوزه دارا باشد یا فقط ناظر باشد؟
ایا راه آهن می‌تواند حوزه ای پیشرفته تر با مدیریتی پیشرفته تر را نظارت نماید؟
من به شخصه میگویم این بسترهای قانونی کامل نیست یا اصلا وجود ندارد زیرا اگر وجود داشت خود شرکتهای خصوصی سریعا اقدام می‌کردند. ایجاد مترو را اقای ناصریان مثال زدند که درست بود. همینطور نمونه ای از تصمیمات احساسی و تبلیغاتی را نظیر قطار مگلو هم درست عنوان شده بود و همینطور برقی کردن تهران مشهد را ببینید که به نظر برای آن خط فعلا شبیه دور ریختن هزینه های گزاف هست.

آرش نظر داده است:
 من هنوز هیچ توجیه اقتصادی برای این آرزو ندیدم و كلا بهش مشكوك هستم. من نمی دانم وقتی پتروشیمی‌های ما هنوز قادر به تولید سوخت استاندارد نیستند و مردم از آلودگی هوا دارند رنج می برند قطار سریع به چه درد مملكت می خورد؟ اگر بحث سرعت سفر باشد كه خب هواپیما هست. این را هم درست مثل تب فرودگاه سازی، تب سدسازی، تب مترو؛ تب سی ان جی و بقیه تب‌های دیگری كه در چنین وضعیت اقتصادی به جای صرف بودجه در صنایع مادر و راهبردی دارن صرف آرزوهایی می كنند منطبق با منافع ملی كشور نمی دانم. 

مجید
نظر داده است:
 لازم می دانم چند نکته را ذکر کنم تا شاید نگاه شما به موضوع تغییر کند. امروزه وقتی صحبت از توسعه بخش حمل و نقل در دنیا می شود معمولا با پسوند پایدار و متوازن همراه است. منظور از توسعه پایدار توجه به سه رکن اقتصادی، ‌اجتماعی و زیست محیطی آن است. اگر توسعه ای در کشور اتفاق بیفتد بدون در نظر گرفتن هریک از این ارکان باید مورد سوال قرار گیرد. البته در این خصوص درکشور ضعف بسیاری وجود دارد و به جای درک ملی از توسعه توجه ما بیشتر معطوف اهداف بخشی می باشد و در این‌صورت شاهد طرح ها و پروژه‌هایی خواهیم بود که در مجموع به مصلحت کشور نمی باشد. مثلا در حوزه حمل و نقل شهری ساخت معبر و بزرگراه ها و عدم توجه به حمل و نقل عمومی به مصلحت نیست چرا که در تمامی ابعاد اقتصادی،‌ اجتماعی و زیست محیطی مضراتی را به همراه دارد. هر کدام از زیربخش های اقتصادی اهمیت خودش را دارد و نمی توان تمام تمرکز را در یک حوزه مثلا صنایع مادر متمرکز نمود چرا که در آن‌صورت به رکن اجتماعی توسعه پایدار توجه نشده است. این حق مردم است که از مزایای مستقیم و غیر مستقیم قطار سریع استفاده نمایند و نمی توان صرفا به بهانه توسعه امور زیربنایی از جمله صنایع مادر آنها را از رفاه و امکانات توسعه یافتگی محروم نمود.
اما در مورد قطارهای سریع کافیست مقایسه ای بشود در بین کشورهای پیشرو. تا سال 2020 در اروپا 10000 کیلومتر راه آهن سریع جدید احداث خواهد شد. در آمریکا که اتفاقا ذاتا مبتنی بر حمل و نقل هوایی و جاده ای است سرمایه گذاری های بسیار وسیعی برای توسعه خطوط پر سرعت در حال انجام است. در همین کشورهای همسایه ما به سرعت در حال گسترش خطوط ریلی پر سرعت می باشند. سوال این است که چرا آنها در این خصوص این چنین عمل می کنند؟
جواب سوال برمی گردد به مزیت های بالای قطار در مقایسه با سایر مدهای حمل و نقلی چه در بخش شهری و چه برون شهری. ایمنی بالا،‌صرفه جویی بالای انرژی،‌ حمل انبوه، ‌رفاه سفر و به مراتب ارزان تر و آخرین نکته اینکه حمل و نقل ریلی در ایران قریب به 80 سال قدمت دارد اما به دلایل مختلف توسعه نیافته است. مشابه مسیر تهران مشهد امروز در اروپا طی دو ساعت طی می شود و شما این مسیر را ده ساعته طی می کنید. برای گذر از این وضعیت باید تکنولوژی روز و مناسب حداقل در چنین مسیری به کار گرفته شود. به عبارتی اگر 80 سال تجربه ریلی داریم تاسف بار خواهد بود که در این عرصه حرکت رو به جلو نداشته باشیم. 

آرش
نظر داده است:
 قبل از هر گونه پاسخی؛ یادآوری این نكته را ضروری می دانم كه معنی توسعه پایدار؛ توسعه كلی مملكت است نه لزوما افزایش بی رویه زیرساختهای حمل و نقلی. توسعه پایدار می‌تواند خود را در بهبود شاخصهای اقتصادی نشان دهد و راستش را بخواهید من فكر نمی كنم قطار سریع چندان در این امر اثرگذار باشد. چه بسا شرایطی پیش آید كه ایجاب نمایند برای تحصیل توسعه پایدار مدتی پروژه های لوكس و تجملاتی مثل قطار سریع به تعویق افتاده و نیازهای اولیه كشور (چون سوخت استاندارد) مورد توجه قرار بگیرد
بگذریم راستش من انتظار پاسخ علمی داشتم و گرنه اگر بخواهیم با صحبتهایی مثل حق مردم؛ به صحرای كربلا بزنیم به جمع بندی نخواهیم رسید چرا كه در پاسخ می توان عنوان كرد كه چرا از مردم یك همه پرسی توسط یك نهاد بی طرف نمی شود كه مثلا بین قطار سریع و خرید هواپیما كدام را ترجیح می دهند؟ یا بین قطار سریع یا پتروشیمی كدام ترجیح می دهند؟ در مورد ابهامی وجود دارد و  این ابهام در واقع توجیه اقتصادی چنین پروژه هایی است. باید گزارشهایی در این مورد وجود داشته باشد؟ البته منظور یك گزارش واقع گرایانه است نه از این دست گزارشات فرمایشی كه خود ما هر روز در مورد درخواست مترو از سوی كوچكترین شهرها شاهد آنیم و حتی با توجه به داعیه علمی بودن وزارت راه انتظار خودم از طرح توجیه اقتصادی هم فراتر رفته وانتظار دارم گزارش با عنایت به مهندسی ارزش باشد. به هر حال منابع مملكت محدود هستند و اولویت بندی و انتخاب بهترین سناریو گریزناپذیر است. 

مجید
نظر داده است:
تحلیل شما در مورد توسعه متوازن در تمامی حوزه ها کاملا درست است و بنده هم با آن موافقم. اما نکته ظریف در این خصوص، ‌نقش حمل و نقل در تمامی حوزه هاست. بدون توسعه منطقی زیرساخت های حمل و نقل قطعا توسعه ای در سایر حوزه ها به نحو مناسب روی نخواهد داد. جنابعالی پاسخ علمی خواستید و حرف درستی هم هست. البته بنده چند مورد معیارهای اهمیت حمل و نقل ریلی و از جمله قطار سریع را عرض کردم و اینکه بر همین منوال کشورهای پیشرو برنامه های گسترده ای برای توسعه قطارهای سریع در دست انجام دارند. از نگاه اقتصادی در وهله اول شاید راه اندازی قطار سریع غیراقتصادی باشد اما باید دید چرا اینگونه است. در مطالعات اقتصادی طرح های حمل و نقل لازم است چند نکته روشن شود. اول اینکه اصولا در همه جای دنیا طرح های این چنینی از سوی دولت ها حمایت می شوند دلیل آن هم این است که بخش خصوصی به دنبال بالاترین نرخ بازگشت و کوتاه ترین دوره بازگشت سرمایه می باشد. بخش خصوصی نمی تواند هزینه های تحمیل شده به اقتصاد کشور(اصطلاحا گفته می شود هزینه های خارجی) را که ناشی از عدم استفاده از حمل و نقل ریلی است از جمله آلودگی های زیست محیطی، ‌هزینه بالای سوانح و کشته شدگان جاده ای، ‌مصرف بالای انرژی و ... را در محاسبات خود لحاظ نماید. طرح این مسئله که برخورداری مردم از قطار سریع از ارکان اجتماعی توسعه پایدار است یک شعار پوپولیستی نیست و در تمامی نظرسنجی های انجام شده در دهه های اخیر از مسافرین قطارهای مسافری اولین مطالبه مردم راه اندازی قطار سریع بوده است. 

قطار سریع هم مشتری خودش را دارد و مشتری نیز می داند که باید هزینه متناسب با خدمت دریافتی را بپردازد. فرمودید منابع مملکت محدود است درست اما بحث ما هم همین است که نگاه مسئولین در تصویب طرح ها باید تغییر جدی نماید. در بخش حمل و نقل طی سالیان اخیر میلیاردها تومان منابع کشور صرف طرح هایی شده است که هیچ منفعتی برای کشور ندارد. 3000 میلیارد تومان به اشتباه برای ساخت طبقه دوم پل صدر هزینه کردیم که می توانستیم 60 کیلومتر مترو در شهر تهران بسازیم. چند صد میلیارد تومان صرف راه آهن بجنورد گرگان می‌کنیم بدون کمترین تاثیر در ارتقای سهم ریلی از بازار حمل و نقل. به نظر شما طی این سالها اگر بخشی از این منابع را صرف احداث قطار سریع تهران مشهد با سالانه حداقل 20 میلیون سفرمی کردیم بهتر نبود. و در آخر یک سوال از شما،‌بین سفر با قطار سریع و هواپیما در مسیر تهران مشهد با هزینه و زمان سیر دوساعته آیا انتخاب شما همچنان هواپیماست؟انتخاب بنده قطعا قطار خواهد بود.

سید مرتضی نظر داده است:
اكنون در قانون بودجه ردیف راه آهن سریع السیر تهران قم اصفهان دارای حدود 4500 میلیارد تومان اعتبار است. این وضعیت به نوعی پیشرفت امور اداری و مالی برای توجیه مسئولان در خصوص راه آهن سریع محسوب می شود و در طول 20 سال پیگیری موضوع فراهم شده است و با طولانی شدن دوره اجرای طرح و تكمیل زیرسازی بخش قم اصفهان عقد قرارداد كامل برای تكمیل طرح در دستور كار است كه به علت كمبود منابع مالی به صورت فاینانس از كشور چین در دست پیگیری است.
به موازات مسائل اجرایی، مطالعات طراحی پایه طرح توسط مشاورایرانی و خارجی فراهم شده است همچنین مطالعاتی در خصوص بومی سازی ناوگان سریع در كشور توسط دانشكده راه آهن انجام می شود.
با اینحال به نظرم مباحث فنی پیشرفت مناسبی ندارند و همپای امور قراردادی و اجرایی نیستند یا به عبارتی در امور قراردادی و اجرایی از دانش نسبی موجود استفاده نمی شود. علت این نگرانی از آنجا است كه قرارداد واگذاری تكمیل طرح راه آهن تهران - قم - اصفهان به شركت چینی در آستانه انعقاد قرار گرفته ولی در تنظیم این قرارداد از دانش فنی موجود استفاده نمی شود و هیچ مشاوری هم مسئولیت این تطبیق را برعهده ندارد و ممكن است بزودی قرارداد منعقد شود كه در این شرایط به نظرم صرفا یك قرارداد خرید محسوب می شود و موضوع انتقال دانش فنی به نحو مقتضی در آن گنجانده نشده نباشد.

حمیدرضا نظر داده است:
باز هم نقبی بر این نقد مطول متوقف معلول
همین دو سه سال پیش که همه آبها سر بالا می رفتند و قورباغه ها ابوعطا می خواندند، دوستی خوش قلم و شیرین طبع در ماهنامه وزین "ترابران" قلمی رانده بود که خواندنش آدم را آرام می کرد، شرحی به این مضمون که : کدام صندلی !؟
اگرچه آن نوشته در آن هنگام محملی دیگر داشت اما در کار قطار سریع از خیلی جهت ها بکار می آید می گوئید: نه
می گویم: قبول فقط عنایت فرمایید و همین مباحثات این موضوع را در پاسخ به یک سوال مشخص معلوم بخوانید بعدا یقینا" خواهید گفت.
به راستی ! کدام مسیر ؟! اینکه هر دو سه سال یک صاحب منصبی فهم خودش از قطار سریع السیر را حکم ما لا یطاق قطار سریع السیر بیچاره نماید و پولی دولتی هم خرج آن کند که " مسیر" نمی شود.
مگر قرار نیست "مسیر" آدم را به یک جایی ببرد که آدم قصد رفتن به آنجا را دارد ؟ آنجا که تاکنون رفتانده شده است که معلوم نیست کجاست. فقط اینقدر فهمیده ایم که
گر تو قرآن بدین نمط خوانی ببری رونق مسلمانی
از قضا آنچه دوست عزیزم آقای مهندس شادی بر شمرد بخشی از این داستان دراز است که اگر رمان علمی تخیلی "مگلو" با آن سر و صدای چند روزه اش را به آن اضافه کنیم داستان کامل می شود. باری قصه اینست: در سال 1353 (1972 میلادی) آقای مهندس موسویان - رئیس وقت راه آهن با اختیار تام از دربار مکلف می شود تا (به تقلید از فرنگ یا ضرورت توسعه ؟ الله اعلم ) در مسیر تهران - مشهد قطاری سریع السیر راه اندازی کند و چون در آن روزگار فرح دیبا ( همسر شاه سابق) در فرانسه در دوره تحصیلش این قطارها را دیده بود و اصولا" تمایلی به فرانسه داشت و تکنولوژی قطارهای سریع السیر در فرانسه هنوز توربینی بود قطارهای توربوترن خریداری گردید. اتفاقا" 20 رام (با بیست رام ترن ست در سال 78 مقایسه کنید) هم خریداری شد و قرار شد در یک بازه زمانی 10 ساله روزانه 5 قطار از تهران به مشهد و 5 قطار از مشهد به تهران با زمان سفر 8 ساعت راه اندازی شود و از همان سال 1354 که اولین دو رام در ایران شروع به بهره برداری کرد بر روی خطوط سبک با بار محوری 20 تن ( خط فرد کنونی تهران مشهد با برخی تغییرات ) واقعا" 8 ساعته سفر می کرد و رکوردهای سرعتی هم در خاطرات خود ثبت کرد.
آن قصه در دولت موقت متوقف شد و بعد از 5 رام که وارد ایران شد الباقی قرار داد تبدیل به واگنهای خواب فرانسوی شد که امروز شما با قطارهای دلیجان آنها را می شناسید.
باری ترن ست در ادامه همان مسیر است ، ترن ست یک تجربه در امتداد قطارهای سریع السیر است و من آن را تجربه ای در خور برای بهتر شدن می دانم. استقبال از قطارهای ترن ست نشاندهنده توفیق آنست بنابراین باید برای بهبود مدلهای بهتر و برتر فکر کرد
من همیشه فکر کرده ام برای داشتن سیستم راه آهن سریع السیر
( HSR)
ما نیازمند داشتن قطارهای سریع السیر هستیم
(HST)
با توجه به توزیع جمعیتی ایران به نظر می رسد هنوز ما سیستم های خود کشش در فاصله سریع السیر تا معمولی یعنی قطارهای 160 تا 200 کیلومتر بر ساعت را باید تجربه کنیم و در این تجربه هم ایجاد نیاز می شود و هم سیستم و زیر ساخت ( آدمها و خطوط و علائم و خیلی چیز های دیگر ) به تدریج اصلاح می گردند شاید آیندگان ضرورتا" نیازمند استفاده از قطارهای سریع السیر با تعریف جهانی و درمرحله بالاتر راه آهن سریع السیر شدند.

ارسال نظر
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید تین نیوز، تا ۲۴ ساعت بعد منتشر خواهد شد.
  • تین نیوز نظراتی را که حاوی توهین یا افترا است، منتشر نمی‌کند.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.
  • انتشار مطالبی که مشتمل بر تهدید به هتک شرف و یا حیثیت و یا افشای اسرار شخصی باشد، ممنوع است.
  • جاهای خالی مشخص شده با علامت {...} به معنی حذف مطالب غیر قابل انتشار در داخل نظرات است.
  • در نوشتن نظرات، لطفا بعد از هر کلمه، یک فاصله خالی بگذارید.
  • در انتقال تخلفات دستگاه‌ها، موارد تخلف را با ضمیمه نمودن اسناد تخلف به آدرس info@tinn.ir ارسال نمایید تا امکان پیگیری بصورت مستند فراهم شود.