| کد خبر ۲۰۴۳۴
کپی شد

◄ درس‌هایی که باید از سانحه قطار مشهد بگیریم / بخش دوم

◄ درس‌هایی که باید از سانحه قطار مشهد بگیریم / بخش دوم
|

تین نیوز | در بخشی دیگر از گزارش مربوط به "نگاه شما در شبکه‌های اجتماعی"، موضوع زیر که توسط "کریم" در اتاق فکر حمل و نقل در شبکه‌اجتماعی " لینکدین " مطرح شده‌است به همراه دیدگاه‌های شما در این مورد بازنشر می‌شود:

درس‌هایی که باید از سانحه قطار مشهد بگیریم
متاسفانه برخورد قطار مسافری مشهد با قطار باری متوقف در ایستگاه امروان باعث درگذشت یکی از هموطنان و مصدومیت تعداد زیادی از مسافرین شد.
همواره باید علل وقوع حوادث و ایمنی وسایل ریل مورد بررسی قرار گیرند تا ریسک وقوع و تبعات آن کاهش یابد.
یکی از وجوه تصادف، دینامیک برخورد و سطح ایمنی سازه وسیله ریلی و سایر اجزای جذب کننده انرژی تصادف هستند. بنده فقط چند تصویر از این سانحه را مشاهده نمودم اما وضعیت بدنه لکوموتیو زیمنس و نیز واگن اول واقعاً عجیب است که نکات مهمی‌را می‌توان از آن استخراج نمود
لطفاً وجوه فنی دیگر این سانحه را مطرح و مورد بحث قرار دهید. 

لینک نظرات قبلی

امید نظر داده است:
کارشناسان ما تقریبا خوب موضوع را حلاجی می‌کنند و برای کلیت قضیه که مطرح شده راه حل می‌دهند و مدیران باید مجبور به پذیرش نظرات درست شوند.
همه می‌دانیم که سیستم ریلی یک سیستم بسته و کنترل شده در همه ابعاد می‌باشد که نظارت بر آن از مهمترین خصوصیت آن است.
این هم در بعد انسانی مطرح هست و هم در بعد سخت افزار، برای همین هم من مقصر اصلی این‌گونه سوانح را در کلیت وزیران و نمایندگان مجلس و مدیران ارشد راه آهن تا تمامی مدیران و کارشناسان و حتی کارگر جزء به ترتیب اولویت می‌دانم، چه گذشته و چه حال. چرا که هنوز قوانینی از 50 سال قبل اجرا می‌شود، هنوز سیستم‌های کهنه آموزشی به کار می‌رود و چه بسا بدتر هم شده است و هنوز مدیریت قدیمی بر بدنه راه آهن در امور انسانی وجود دارد. حتی در بحث سخت افزار ما به شدت فقط به هدف نزدیک فکر کرده ایم مانند نوع خصوصی سازی یا میزان سودآوری مقطعی.
یکی از دوستان بحث 20 سال قبل را مطرح نمودند، باید در جریان بود با اینکه ما بعد از انقلاب دچار جنگ شدیم ولی راه آهن به جهت تفکر منسجم مدیریتی و سخت افزار خوب و سیستم‌های پیاده شده مناسبی که برای بهره برداری موجود بود دوام آورد. من نقطه عطف تغییر راه آهن را که باید ما را بیدار می‌کرد همان حادثه خیام نیشابور می‌دانم که  300کشته داده است. این حادثه هیچگاه عمیقا بررسی نشد تا اصولی نبودن نحوه خصوصی سازی و نحوه ایجاد سخت افزار و نحوه ورود تکنولوژی و عدم پیاده سازی کامل یک سیستم را به ما نشان دهد.
بگذارید مثالی ساده بزنم تا عمق مطلب آشکار شود.
در سیستم ریلی وجود خطوط تامین جزو لاینفک می‌باشد، در واقع هیچ قطاری از هیچ یک از خطوط امکان فرار به داخل بلاک و به سمت ایستگاه دیگر نمی‌یابد ولی جالب هست بگویم همین خط 4ایستگاه ابومسلم که واگن‌های حادثه خیام ابتدا از آنجا فرار کرد و داخل بلاک شد هنوز که هنوزه دنباله تامین ندارد و هنوز هم می‌تواند واگن گاز از آن خط به داخل بلاک فرار کند. شما خودتان می‌توانید نتیجه بگیرید که ما چطور سیستم‌ها را در همه امور پیاده می‌کنیم و چطور بهره برداری کردیم و چطور سوانح را بررسی و راه تکرارش را بستیم.

حمیدرضا نظر داده است:
آنچه مهم است اصل عبرت گرفتن است، حالا باید خیلی دعا کنیم تا سانحه دیگری اتفاق نیفتد، آنوقت باید خوب فکر کنیم که اقدام لازم چیست چون اصولا" ما فهمیده ایم که اقدامات در این سرزمین مستقل از ضرورت حصول نتیجه اند.

سعید نظر داده است:
ظاهراً استعفای داوطلبانه مدیر کل ناحیه به دلیل کم کاری پرسنل تحت امرش، مورد استقبال برخی از روزنامه ها و جریانات فکری قرار گرفته و آن را به فال نیک گرفته اند که انشاالله مسئولیت پذیری در سازمانها دارد قوی می‌شود.
ضمن تقدیر از زحمات و فداکاری‌های مدیران کل نواحی، جسارتا عرض می‌کنم که مدیران نواحی راه آهن عمدتا خانه به دوش هستند و از روزی که به مدیر کلی منصوب می‌شوند خود را آماده جابجائی به ناحیه بعدی می‌کنند. کارکنان ناحیه هم می‌دانند که حضور جناب مدیر در ناحیه دولت مستعجل است و از روزی که مدیر جدید را استقبال می‌کنند هر آن منتظر بدرقه ایشان هم هستند.
معاون مالی اداری مدیر کل ناحیه عملا از ستاد دستور می‌گیرد. ریالی در ناحیه خرج نمی‌شود مگر به اذن تهران. معاون فنی مدیر کل عملا از ادارات کل ستادی در تهران ( زیر بنائی، کشش، باری، رجا و . . . ) دستور می‌گیرند. اجازه دهید جسارتا عرض کنم که مدیر کل ناحیه در عمل بیش از یک هماهنگ کننده و تدارکات چی نیست.
چگونه انتظار دارید کارکنان نواحی از این شیر بی یال و دم و اشکم حرف شنوی داشته باشند؟ این یک نقیصه ساختاری است و با استعفا حل نمی‌شود.
بنده با شدت عمل به خرج دادن در برابر کاهلی بسیار هم موافق هستم. اما مسئولیت باید با اختیارات هماهنگی داشته باشد. مدیر کل ناحیه برای آب خوردن هم باید از تهران مجوز بگیرد. بنایراین اگر دنبال مقصر می‌گردیم باید در تهران دنبال آن بگردیم نه در نواحی. اگر سیستم کنترل اتوماتیک قطار در همه نواحی نصب نشده است بر عهده نواحی است یا ستاد؟
اگر در نواحی سستی و بی‌تفاوتی می‌بینیم، تخلف از مقررات می‌بینیم، بی انظباتی می‌بینیم باید بپرسیم که این معضلات فقط در یک ناحیه رخ داده یا در همه نواحی شیوع دارد؟ آیا کارکنان ستاد همه علاقمند، آماده به کار، آماده برای جانفشانی، مجری و متعهد به مقررات و برنامه ریز و مسئولیت پذیر و منضبط هستند؟ اگر واقعا مشکل به یک یا دو ناحیه منحصر بود با چند برکناری مشکل ریشه کن می‌شد. اما متاسفانه می‌بینیم که پس از هر سانحه، موج شدت عمل‌ها و انفصال از خدمت‌ها و اخراج‌ها و استعفاها راه میفتد اما پس از خوابیدن گرد و خاک، همه چیز فراموش می‌شود و در بر همان پاشنه قبلی می‌چرخد.
ما مهندسان در پی هر حرکت باید " اثر بخشی" آن را اندازه بگیریم. به نظر شما نمره اثر بخشی " دادگاه تخلفات اداری" که پس از هر سانحه تشکیل می‌شود چند است؟

مجید نظر داده است:
با توجه به مشکلات ساختاری بخش ایمنی و تضاد موجود ناشی از هدایت بخش ایمنی توسط معاونت سیر و حرکت راه آهن که خود هم مسئول تدوین و هم مجری مقررات است در مجموع یک پیشنهاد مشخص دارم:
- تشکیل معاونت ایمنی و استانداردهای سیروحرکت
این معاونت مسئولیت استانداردسازی، برنامه ریزی و نظارت بر عملیات سیروحرکت را برعهده خواهد داشت. سه بخش مهم در این معاونت پیش بینی می گردد:
1) بخش استانداردسازی
- تدوین و بروزسازی استانداردهای متداول ایمنی
- تدوین آئین نامه ها و مقررات سیر و حرکت
- تدوین فرایندها و رویه های جاری ایمنی
2) بخش برنامه‌ریزی
- بررسی تجربیات سایر کشورها و تحلیل فاصله با معیارهای جهانی و یو آی سی
- پایش مستمر تکنولوژیهای مرتبط با حوزه ایمنی ( خط، ناوگان، بهره برداری) و برنامه ریزی برای به کارگیری آنها
- تدوین برنامه های کوتاه مدت، میان مدت و بلندمدت در خصوص جذب، بهسازی و نگهداری نیروی انسانی
- برنامه ریزی آموزش عوامل انسانی متناسب با نیازهای روز صنعت ریلی
- تدوین برنامه های عملیاتی و درج در بودجه های سنواتی
3) بخش نظارت بر امور جاری ایمنی سیر قطارها
- پایش مستمر عملکرد متصدیان حمل و نقل ریلی از نگاه مقررات ایمنی
- رسیدگی به سوانح، تحلیل کارشناسی و صدور رای
- انعکاس تجربیات و تحلیل های کارشناسی به حوزه استانداردسازی و برنامه ریزی جهت بروزسازی رویه ها و برنامه ها

هرچند ممکن است توسعه افقی ساختار با روح سیاست های تمرکززدایی و خصوصی سازی منافات داشته باشد اما در مقوله ایمنی به دلیل نبود متولی مشخص برای برنامه ریزی منسجم لازم است این اصلاح ساختار صورت گیرد. از طرفی نظر به اینکه شرکت راه آهن در حوزه ایمنی سیاست گذار اصلی بوده و به عنوان رگولاتور ایمنی شناخته می شود لذا نمی توان از بخش خصوصی و یا یک بدنه خارج از راه آهن انتظارانجام این وظائف را داشت.

مهرداد نظر داده است:
يك نكته ديگر و مهم اين است كه ما كلا در كشور نهاد ايمنی نداريم. در حالی كه كشوری با پتانسيل بالای زلزله، سيل، طوفان (كه اخيرا لطف خود را شامل حال ما كرده)، سوانح حمل و نقلی (ناشي از وسعت كشور و فقدان سيستم های مديريتی قوی) و ... می‌باشيم. چگونه است كه ما برای محيط زيست متولی داريم، اما برای ايمنی نداريم. به نظر می‌رسد در مراجع بالای نظام بايد روی اين موضوع كار شود. گرچه ما موظفيم سازمان خود را به صورت جزيره ای درست كنيم.

سعید نظر داده است:
پیشنهاد مشخص شما تشکیل معاونت ایمنی و استانداردهای سیروحرکت است. اگر به شرح وظایف پیشنهادی شما نگاهی بیندازیم متوجه می‌شویم که اکثر این وظایف جدید نیستند و قبلا جزو وظایف ارکان فعلی راه آهن تعریف شده اند به شرح زیر:
- تدوین و بروزسازی استانداردهای متداول ایمنی از وظایف ذاتی ادارات ستادی فنی ( خط، جریه و علائم) است.
- تدوین آئین نامه ها و مقررات سیر و حرکت و تدوین فرایندها و رویه های جاری ایمنی از وظائف ذاتی معاونت سیر و حرکت است.
- بررسی تجربیات سایر کشورها و تحلیل فاصله با معیارهای جهانی و یو آی سی از وظائف ذاتی مرکز تحقیقات راه آهن است.
- پایش مستمر تکنولوژی‌های مرتبط با حوزه ایمنی و برنامه ریزی برای به کارگیری آنها از وظایف ذاتی مرکز تحقیقات راه آهن و ادارات ستادی فنی است.
- تدوین برنامه های کوتاه مدت، میان مدت و بلندمدت در خصوص جذب و بهسازی نیروی انسانی از وظایف ذاتی معاونت اداری راه آهن است.
- برنامه ریزی آموزش عوامل انسانی متناسب با نیازهای روز صنعت ریلی از وظائف ذاتی معاونت اداری است.
- تدوین برنامه های عملیاتی و درج در بودجه‌های سنواتی همه ساله در راه آهن انجام می‌شود.
- رسیدگی به سوانح، تحلیل کارشناسی و صدور رای هم اکنون متولی و مسئول دارد.
- به روزسازی رویه ها و برنامه ها از وظایف ذاتی ادارات ستادی فنی و مرکز تحقیقات راه آهن است.
بنابراین برای تحقق وظایف فوق نیاز به دستگاه اداری جدیدی نداریم. همه دستگاه‌های اداری پتانسیل زمین‌گیر شدن و تبدیل شدن به ضد خودشان را دارند. کافی است وظایف فراموش شده ارکان فعلی راه آهن را مجددا به آنها یادآوری کنیم. اگر ادارات راه آهن از انجام وظایف ذاتی خود دور شده اند، علاجش ایجاد ادارات جدید نیست.
اراده تغییر از همه مهمتر است که باید از مدیریت عالی راه آهن به این ارکان تزریق شود. همه این کارها را می‌توان بدون برون سپاری و بدون نیاز به ایجاد سازمان جدید با تشکیل یک ستاد انجام داد. این ستاد به انضمام یک دبیرخانه کوچک می‌تواند تحت نظر مستقیم مدیر عامل سازمان متولی ایمنی باشد. این نظارت مهمترین وظیفه مدیر عامل است زیرا اوست که پاسخگوی ایمنی به مراجع بیرون از سازمان است.
تنها آیتمی که بنظر می‌رسد متولی مشخص ندارد، "پایش مستمر عملکرد متصدیان حمل و نقل ریلی از نگاه مقررات ایمنی" است که حتما باید خارج از معاونت سیر و حرکت باشد. برای انجام این پایش نیازی به تاسیس معاونت ندارد.
مثال: چند سال قبل بانک مرکزی نهاد ( شرکتی) را برای پیگیری مطالبات از بدهکاران بانکی تاسیس کرد. در واقع بانک مرکزی وظیفه ذاتی بانک‌ها که وصول مطالباتشان بود و بین همه بانک‌ها پخش بود را از آنها سلب کرد و در یک نهاد جدید متمرکز کرد. اولین عکس العمل بانک‌ها این بود که عملا پیگیری مطالبات را رها کردند و آن را وظیفه خود ندانستند. همانطور که کاملا قابل پیش بینی بود این شرکت جدید هم کاری از پیش نبرد زیرا این شرکت نه مهره مار داشت و توان شق القمر کردن. همچنین از نظر سازماندهی و تجربه وصول مطالبات، خیلی ضعیفتر از بانکها بود.
بعضی وقت‌ها برخورد ما با ایمنی مثل برخورد بانک مرکزی با مسئله بالا است. وقتی پیشنهاد می‌شود که راه آهن نهادی را برای پیگیری امر ایمنی تاسیس کند عملا به معنای این است که وظیفه ذاتی و همیشگی همه ادارات راه آهن و نواحی که رعایت پیوسته ایمنی است را از آنها سلب شود و در یک نهاد جدید متمرکز کرد. اولین عکس العملی ادارات این خواهد بود که احساس مسئولیت و پیگیری ایمنی را رها کنند و منتظر اقدامات نهاد جدید ( متصدی جدید) شوند. کاملا قابل پیش بینی است نهاد جدید هم کاری از پیش نخواهد برد زیرا این نهاد نه مهره مار دارد و نه توان شق القمرکردن. همچنین از نظر سازماندهی و تجربه، چیزی بیش از نهاد ها و ادارات موجود سازمان در چنته ندارد.
واقعیت آنست که ایمنی یک فرهنگ است و اثر بخشی آن در این است که در سازمان پخش باشد. ایمنی را باید در ذهنیت تک تک کارکنان نهادینه کنیم. مثلا وقتی یک مهندس دارد یک وسیله نقلیه ریلی را طراحی می‌کند اولین پیش فرض او باید ایمنی مسافر باشد چه معاونت ایمنی سیر و حرکت در سازمان حضور داشته باشد و چه نداشته باشد. اگر یک فرهنگ را بخواهیم بچلانیم و در یک اداره " ایمنی" فشرده کنیم بر خلاف جریان رشد سازمان رفتار کرده ایم. وظیفه ستاد ایمنی راه آهن که در بالا پیشنهاد کردم باید دقیقا ستادی باشد و فرهنگ سازی و پایش و اصلاح رفتارها را دنبال کند. تصدی گری را باید به همان نهادهای قبلی موجود در سازمان واگذار کرد و از آنها مسئولیت خواست. فرق سازمان پویا با سازمان فرسوده در همین چیزهاست.
مثال دیگر: مشتری مداری یک فرهنگ است و اثر بخشی آن در این است که در سازمان پخش باشد. مشتری مداری را باید در ذهنیت تک تک کارکنان نهادینه کنیم. مثلا وقتی یک مهندس دارد یک ماشین طراحی می‌کند اولین پیش فرض او باید مشتری مداری باشد چه واحد متمرکزی به نام " مشتری مداری " در سازمان حضور داشته باشد و چه نداشته باشد. اگر یک فرهنگ را بخواهیم بچلانیم و در یک اداره "مشتری مداری" فشرده کنیم بر خلاف جریان رشد سازمان رفتار کرده ایم.

مجید نظر داده است:
بنده هم مثل شما موافق گسترش ساختار نیستم و توضیحات شما را می‌پسندم اما در خصوص ایمنی موضوع کمی تفاوت دارد. اولا اشارات شما عمدتا برمی گردد به ساختارهایی با ماهیت وظیفه ای. این نوع ساختار متشکل از جزایری است که هر یک بخشی از وظائف مرتبط با یک هدف را انجام می دهند. مثلا بخش نیروی انسانی، بخش مالی، بخش فنی و غیره. در این حالت مادامی‌که همه وظایف به خوبی تعریف و اجرا نگردد ما به هدف پیش بینی شده نمی رسیم. در این ساختارها سطح فاکتور رسمیت بسیار بالاست و موجب طولانی شدن فرایند تصمیم گیری و اجرا می گردد. البته نقطه قوت آن درجه بالای تخصص گرایی در هر یک از زیربخش ها می باشد. اما امروزه سازمانها برای پویایی بیشتر سعی دارند درجه رسمیت را کاهش داده و سازمان را دینامیک تر می بینند.
نکته مهم دیگر اهمیت موضوعات و اهداف تعیین شده است که موضوع ایمنی یکی از آنهاست. شما درست می فرمایید هم اکنون وظایف اشاره شده در مقوله ایمنی در دپارتمان های مختلفی ممکن است تعریف شده باشد. اداره کل ایمنی،مرکز نحقیقات، اداره کل مالی و منابع انسانی و غیره اما موضوعی که مورد بی توجهی قرار گرفته و یا از ابتدا فکری برای آن نشده مقوله انسجام و یکپارچگی این نهادهاست. آیا چنین نهادی که مسئولیت یکپارچه نمودن برنامه ها و تصمیم گیری‌ها و اجرای طرح ها و برنامه ها را بر عهده داشته باشد در بدنه راه آهن وجود دارد. اگر فکر می‌کنید ستاد ایمنی راه آهن چنین وظیفه ای را برعهده دارد به نظر این تصور درستی نیست که اگر بود این ستاد قریب به 20 سال قدمت دارد و مشکلات ما همچنان باقیست.
پیشنهادی که بنده داشتم برای راه آهن امروز ما که دچار فقر برنامه ریزی و جامع نگری به موضوع ایمنی می باشد می تواند گزینه مناسبی باشد. در بخش ایمنی در وضعیت آشفته فعلی نیازمند تمرکز بیشتر هستیم و تشکیل معاونت ایمنی ضمن ایجاد تمرکز لازم شرایطی را به وجود خواهد آورد که دپارتمان های مرتبط دیگر با انسجام برنامه ای بیشتر در توسعه و بهبود بخش ایمنی مشارکت داشته باشند.
اما از نقطه نظر طراحی سازمان لزوما تمرکز چیز بدی نیست و یا عدم تمرکز در همه شرایط مورد تایید نمی باشد. مثلا سازمانی که تمام توانائیش در دانش ویژه خود می باشد نمی تواند با درجه تمرکززدایی بالا از حفظ دانش در حوزه سازمان مطمئن باشد.
باید بپذیریم که در حمل و نقل ریلی مولفه مهمی به نام نظم و دیسیپلین حائز اهمیت است. همچنین باید بپذیریم که این نظم و دیسیپلین پیش نیاز ایمنی می باشد. اما می دانیم که در سایه ناهنجاری ساختاری در حوزه ایمنی امروز شاهد بی نظمی شدید می باشیم. مدیریت متمرکز می تواند با در اختیار داشتن لوازم و اختیارات مناسب مجددا این آشفتگی را مرتفع نماید. البته این پیشنهاد را بنده به اتاق فکر راه آهن هم داده ام و به زودی در کارگروه مشترک تحول ساختار و پارادایم به تفصیل به بحث گذاشته می‌شود. قطعا پیشنهادات تکمیلی برای تحقق یک مدل مناسب نیز ارائه خواهد شد تا نتیجه کار بیشترین تاثیر را بر ارتقاء ایمنی ریلی داشته باشد.

جاوید نظر داده است:
دراين بحث عموما نظرات به قدری تخصصی و با پشتوانه تجربی است كه ايجاد كامنت كار دشواری شده!... اما يك موضوع اساسی ديگر را هم بايد به راه حل ها افزود و آن اينست كه: متاسفانه اكثر مديران ارشد به خصوص در بخش های فنی با مسائل ايمنی به صورت علمی-كاربردی آشنایی ندارند و فقط در حد فيش های UIC آن‌هم از زبان كارشناسان- مطالبی را شنيده اند. عدم تسلط بر مقررات سير و حركت، عدم اطلاع از روش های ايمن سازی و مديريت بحران عاملی شده كه مديران تا حدی كه مورد مواخذه سازمان كار قرار نگيرند به ايمنی توجه كنند و بيشتر از اين حد را به دليل عدم اشراف به موضوع، از زيرمجموعه خود مطالبه نكنند.

حمید رضا نظر داده است:
یشنهاد می‌کنم تحت هیچ شرایطی نهاد سازی دولتی را تعقیب نکنیم.
اصل اختیار است که در شرایط حاضر دفتر مهندسی و نظارت در ناوگان و هم چنین دفتر مهندسی و نظارت زیر بنا پس از تقویت سخت افزار و نرم افزار و آموزش ارکان مدیریت حاکمیتی (نه امور ی که کارشناسان عملیات باید در بخش خصوصی دارای مجوز از سازمانهای معتبر دنیا متولی باشند ) و دادن اختیار بی نگرانی نتیجه های اعتراضی کوتاه مدت، این کار را می توانند انجام دهند وگرنه فرداست که باز یک تشکیلات قبله عالمی درست می شود که به همه چیز بپردازد الا کار خودش.
راه حل این مسئله در دنیا خصوصا" دنیای قطارهای سریع السیر ( مثلا" در آلمان) خیلی روان و با اختیار لازم ایمنی را در یک بستر مطمئن و قابل اغتماد تضمین می کند.
دست بر قضا بارها برای حضور در ایران اعلام آمادگی کرده اند که چون اختیار به مثابه پاره های یک پارچه در نهادهای مختلف است عملا" کاری نمی شود.

سعید نظر داده است:
پیشنهاد من این بود که حتی الامکان دیسکاشن جدید ایجاد نکنیم و در قالب دیسکاشن‌های موجود حرف بزنیم. لذا می‌توانیم درس گرفتن از سانحه ایستگاه تنگ هفت را هم تحت همین عنوان بررسی کنیم. این سانحه در روز 26 تیر 93 رخ داد و قطار مسافری شوشتر- مشهد با یک واگن باری که از قطار منفصل شده بوده برخورد کرده است. به نظر می‌رسد سانحه تنگ هفت دارد به فراموشی سپرده می‌شود. حداقل اصحاب ریلی نباید درس گرفتن از این سانحه را کنار بگذارند. اگر یک سانحه تلفات نمی‌دهد دلیل نمی‌شود که آنرا کوچک بشماریم .ملاک با اهمیت بودن و بی اهمیت بودن سانحه تعداد تلفات آن نیست بلکه پتانسیل ایجاد تلفات است. پتانسیل زیادی برای بروز تلفات در این سانحه وجود داشته است که البته به خیر گذشته. یک روایت از ماجرا این است که واگن انتها از قطار باری جدا شده و همزمان، قطار مسافری به بلاک راه داده شده و با واگن منفرد برخورد کرده است. اگر این روایت درست باشد حکایت از بی انظباطی شدید در سیر و حرکت راه آهن دارد. جدا شدن واگن از قطار بدون اینکه لکوموتیوران و ایستگاه متوجه بشوند یک فاجعه و یک اشتباه کودکانه است. هنوز مدت زیادی از سانحه امروان نگذشته است. وقتی این سانحه را در کنار سانحه امروان می‌گذاریم متوجه رسوخ بی انظباطی و بی تفاوتی در بدنه عملیاتی راه آهن می‌شویم.

امید نظر داده است:
واقعا علت اینهمه اتفاق چیست؟ همانطور که دوستان مطلع هستند اخیرا چندین مورد سانحه ریلی داشته ایم که در رسانه ها نیز منعکس شده است. این اتفاقات همیشه با راه آهن همراه بوده است ولی به جهت رسانه ای شدن بهتر مورد توجه واقع شده است.
مدیران همیشه سعی در مخفی نمودن معایب سیستم زیر دست خود را دارند در حالیکه همین اتفاقات اگر به درستی کنکاش شود از حوادث بعدی جلوگیری به عمل می آید. آیا واقعا مشکل در سخت افزار است؟؟
به نظر من هرگز اینگونه نیست.
مشکل در نرم افزار و برنامه ریزی ما در استفاده از سخت افزار و نیروی انسانی می‌باشد.
ما در سیستم یکپارچه راه آهن که از گذشته به ارث برده ایم آمده ایم خصوصی سازی را اجرا کرده ایم آنهم طوری که تقریبا تمامی بخش‌های منسجم و یکپارچه را نه تنها قطعه قطعه بلکه ریز ریز کرده ایم و به بخش‌های خصوصی ضعیف واگذار کرده ایم.
بدتر هم آنکه فقط با یکی دو تا قانون و آیین نامه نظیر دسترسی آزاد و اصل 44 خواستیم تمامی امور را به صورت خصوصی بگردانیم در حالیکه اصلا مشخص نیست حاکمیت راه آهن چگونه است.
برنامه ریزی و دستورالعمل‌های ما نقص دارد به طوریکه حتی در پیاده سازی و اجرای سخت افزار هم ناقص عمل می‌کنیم و سیستم‌های سخت افزاری هم درست پیاده نمی‌شوند و مزید بر علت سانحه شده اند.
در واقع سیستم‌های یکپارچه ریلی گذشته ساعتی قدیمی فقط با یک عقربه ساعت شمار فرض کنید، اکنون با افزایش تردد مواجه شده اند و و بدتر اینکه به جهت شرکت‌های متنوع و ضعیف ارتباطات بین اجزای آن از میان برداشته شده است و به درستی تعریف نشده است و بدتر اینکه نقش نظارتی را آهن کاملا ضعیف و نامفهوم است. سیستم‌های فناوری نوین در قسمت‌های مختلف آن به صورت معیوب نصب شده است.
خوب آیا این ساعت اکنون می‌تواند دقیقه و ثانیه هم صدم ثانیه را نمایش دهد؟

ارسال نظر
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید تین نیوز، تا ۲۴ ساعت بعد منتشر خواهد شد.
  • تین نیوز نظراتی را که حاوی توهین یا افترا است، منتشر نمی‌کند.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.
  • انتشار مطالبی که مشتمل بر تهدید به هتک شرف و یا حیثیت و یا افشای اسرار شخصی باشد، ممنوع است.
  • جاهای خالی مشخص شده با علامت {...} به معنی حذف مطالب غیر قابل انتشار در داخل نظرات است.
  • در نوشتن نظرات، لطفا بعد از هر کلمه، یک فاصله خالی بگذارید.
  • در انتقال تخلفات دستگاه‌ها، موارد تخلف را با ضمیمه نمودن اسناد تخلف به آدرس info@tinn.ir ارسال نمایید تا امکان پیگیری بصورت مستند فراهم شود.