|
کد خبر
۱۲۷۱۹۱
کپی شد
خطر در کمین ساکنان محدوده خطوط ریلی
تیننیوز| در یادداشتی به قلم غلامرضا پیرهادی در روزنامه گسترش تجارت میخوانیم: هر سال حدود ۳۰ نفر از هموطنانمان جان خود را در خطوط ریلی ناحیه تهران از دست میدهند. قطاری که با عابر برخورد میکند، برای امدادرسانی و حضور اورژانس و اعزام متوفی یا مصدوم، توقف میکند. بهطور متوسط توقف یک ساعت به طول میانجامد و این به آن معنی است که قطارهای عبوری آن خط مجبور به حرکت با تاخیر یکساعته خواهند بود.
فاصله نامناسب گذرگاه از محل مورد نیاز برای تردد عابران، وجود سطح ناصاف و ناهموار و مملو از زباله و نخالههای ساختمانی در گذرگاهها و وجود زورگیران، سارقان و معتادان در گذرگاهها از عوامل اصلی استفاده نکردن عابران از این گذرگاههاست، به طوریکه عابر خطر برخورد با قطار را به جان میخرد و بهجای گذرگاه از عرض خطوط ریلی عبور میکند.
پس از برخورد قطار با عابر، لکوموتیوران ترمز میکند. به علت سرعت بالا و وزن زیاد، قطار مسافتی ۵۰۰ تا هزار متری را طی میکند تا متوقف شود. صحنه دلخراش برخورد عابر با قطار و عصبانیت مردمی که عزیزشان را از دست دادهاند باعث صدمات روحی و روانی به خدمه قطار، به ویژه لکوموتیوران میشود.
وقتی عابر پیاده وارد خطوط ریلی میشود، به دلیل اینکه نگاه عابر با جهت حرکت قطار در یک راستا است یا به عبارت دیگر عابر و قطار در یک خط قرار میگیرند، عابر پیاده قادر به تشخیص سرعت زیاد قطاری که به او نزدیک میشود، نیست؛ بنابراین فقط در مدت چند ثانیه قطار به عابر میرسد و حادثه رخ میدهد. وقتی قطار ۵۰۰تُنی به عابر نزدیک میشود به علت لرزش زمین زیر پای عابر و غرش و صدای مهیب قطار، زانوان عابر سست شده و قدرت هرگونه حرکت و واکنشی از او سلب میشود.
یکی از مناطق ریلی پرحادثه از نظر برخورد قطار با عابرپیاده که در سال ۹۵ از کودک ۸ ساله تا سالمند ۸۰ساله در آن دچار سانحه شدند، لب خط کیلومتر ۲۷ مسیر جنوب، حدفاصل فرودگاه و اسلامشهر است. گذرگاه عابرپیاده این خط در فاصله ۲۰۰ متری محل تردد اهالی قرار دارد و مملو از زباله و بدون سطح هموار پیادهرو است. از سوی دیگر وجود سارقان، اراذل و معتادان در این گذرگاهها تهدید جدیتری است.
وجود قوس در خطوط ریلی در ۳۰۰ متری بخش غربی باعث شده قطارهای پشت قوس دیده نشوند. در اینجا ۳خط ریلی در کنار هم، با عرض ۱۲ متر وجود دارد. در این مکان سرعت مجاز برای قطارها تا ۱۵۰ کیلومتر در ساعت مجاز شناخته شده است؛ یعنی اگر عابر پیادهای موفق به دیدن قطار در ۲۰۰متری شود فقط ۵ ثانیه برای واکنش نشان دادن و رهایی از خطر برخورد با قطار فرصت دارد. مردم لب خط مجبورند بوق و سوت ناهنگام قطارها، لرزش زمین و غم از دست دادن عزیزانشان در اثر برخورد با قطار را تحمل کنند.
متاسفانه مسئولان و دولتمردان در لب خط زندگی نمیکنند تا درد و رنج مردم این مناطق را درک کنند.
کمیسیون سوانح راهآهن با توجه به ماده ۱۰ قانون ایمنی راهها و راهآهن، به طور معمول در چنین حوادثی عابر پیاده را ۱۰۰ درصد مقصر تشخیص میدهد، در حالیکه براساس مواد ۶، ۹ و ۱۹ همان قانون، شرکت راهآهن جمهوری اسلامی نیز در وقوع این سوانح مقصر است. برای کاهش سوانحی از این دست پیشنهاد میشود حداکثر سرعت قطارها در چنین مناطقی ۶۰کیلومتر بر ساعت باشد.
همچنین مطلوب آن است که زیرگذر عابرپیاده (نه زیرگذر خودرو) براساس استانداردهای مجاز در محل مناسب احداث شود. از سوی دیگر برای حفظ امنیت عابران، باید در چنین محلهایی حضور پلیس دائمی و پررنگ باشد.
همچنین لازم است دیوارهای تخریب شده در دو سوی خطوط ریلی ترمیم و بازسازی شود. حضور پررنگ شهرداری محله برای حفظ و نگهداری زیرگذر و گذرگاههای این مناطق نیز الزامی است. از سوی دیگر باید تابلوها و علایم هشداردهنده به اندازه کافی و در جای درست در این مناطق نصب شود. نصب پل عابر مسقف، بدون پوشاندن دیوارهای جانبی آن در این مناطق نیز پیشنهاد میشود.
غلامرضا پیرهادی - کارشناس ریلی
پس از برخورد قطار با عابر، لکوموتیوران ترمز میکند. به علت سرعت بالا و وزن زیاد، قطار مسافتی ۵۰۰ تا هزار متری را طی میکند تا متوقف شود. صحنه دلخراش برخورد عابر با قطار و عصبانیت مردمی که عزیزشان را از دست دادهاند باعث صدمات روحی و روانی به خدمه قطار، به ویژه لکوموتیوران میشود.
وقتی عابر پیاده وارد خطوط ریلی میشود، به دلیل اینکه نگاه عابر با جهت حرکت قطار در یک راستا است یا به عبارت دیگر عابر و قطار در یک خط قرار میگیرند، عابر پیاده قادر به تشخیص سرعت زیاد قطاری که به او نزدیک میشود، نیست؛ بنابراین فقط در مدت چند ثانیه قطار به عابر میرسد و حادثه رخ میدهد. وقتی قطار ۵۰۰تُنی به عابر نزدیک میشود به علت لرزش زمین زیر پای عابر و غرش و صدای مهیب قطار، زانوان عابر سست شده و قدرت هرگونه حرکت و واکنشی از او سلب میشود.
یکی از مناطق ریلی پرحادثه از نظر برخورد قطار با عابرپیاده که در سال ۹۵ از کودک ۸ ساله تا سالمند ۸۰ساله در آن دچار سانحه شدند، لب خط کیلومتر ۲۷ مسیر جنوب، حدفاصل فرودگاه و اسلامشهر است. گذرگاه عابرپیاده این خط در فاصله ۲۰۰ متری محل تردد اهالی قرار دارد و مملو از زباله و بدون سطح هموار پیادهرو است. از سوی دیگر وجود سارقان، اراذل و معتادان در این گذرگاهها تهدید جدیتری است.
وجود قوس در خطوط ریلی در ۳۰۰ متری بخش غربی باعث شده قطارهای پشت قوس دیده نشوند. در اینجا ۳خط ریلی در کنار هم، با عرض ۱۲ متر وجود دارد. در این مکان سرعت مجاز برای قطارها تا ۱۵۰ کیلومتر در ساعت مجاز شناخته شده است؛ یعنی اگر عابر پیادهای موفق به دیدن قطار در ۲۰۰متری شود فقط ۵ ثانیه برای واکنش نشان دادن و رهایی از خطر برخورد با قطار فرصت دارد. مردم لب خط مجبورند بوق و سوت ناهنگام قطارها، لرزش زمین و غم از دست دادن عزیزانشان در اثر برخورد با قطار را تحمل کنند.
متاسفانه مسئولان و دولتمردان در لب خط زندگی نمیکنند تا درد و رنج مردم این مناطق را درک کنند.
کمیسیون سوانح راهآهن با توجه به ماده ۱۰ قانون ایمنی راهها و راهآهن، به طور معمول در چنین حوادثی عابر پیاده را ۱۰۰ درصد مقصر تشخیص میدهد، در حالیکه براساس مواد ۶، ۹ و ۱۹ همان قانون، شرکت راهآهن جمهوری اسلامی نیز در وقوع این سوانح مقصر است. برای کاهش سوانحی از این دست پیشنهاد میشود حداکثر سرعت قطارها در چنین مناطقی ۶۰کیلومتر بر ساعت باشد.
همچنین مطلوب آن است که زیرگذر عابرپیاده (نه زیرگذر خودرو) براساس استانداردهای مجاز در محل مناسب احداث شود. از سوی دیگر برای حفظ امنیت عابران، باید در چنین محلهایی حضور پلیس دائمی و پررنگ باشد.
همچنین لازم است دیوارهای تخریب شده در دو سوی خطوط ریلی ترمیم و بازسازی شود. حضور پررنگ شهرداری محله برای حفظ و نگهداری زیرگذر و گذرگاههای این مناطق نیز الزامی است. از سوی دیگر باید تابلوها و علایم هشداردهنده به اندازه کافی و در جای درست در این مناطق نصب شود. نصب پل عابر مسقف، بدون پوشاندن دیوارهای جانبی آن در این مناطق نیز پیشنهاد میشود.
غلامرضا پیرهادی - کارشناس ریلی