|
کد خبر
۱۲۶۷۴۸
کپی شد
تقویت واگنسازی داخلی با نیمنگاهی به واردات
تیننیوز| صنعت ریلی چه در بخش تولید واگن و چه در بخش حملونقل، در سالهای اخیر از سوی مسئولان رده بالای کشور، مورد تاکید قرار گرفته و باتوجه به مزیتهای فراوانی که این صنعت در زمینه کاهش مصرف سوخت و آلودگی هوا و تصادفات جادهای دارد، حمایت رهبر معظم انقلاب و دولتمردان از این صنعت افزایش یافته است.
به گزارش روزنامه گسترش تجارت، افزایش ۸۶ درصدی سهم حملونقل ریلی از بودجه ۹۶ و تاکید ویژه بر این حوزه در برنامه ششم توسعه، نمودهای عملی این حمایتهاست. نگاهی به این مسائل نشان میدهد صنعت ریلی به تنهایی میتواند نقش مهمی در تحقق شعار سال ۹۶ یعنی «اقتصاد مقاومتی؛ تولید، اشتغال» داشته باشد. راهکارهای رسیدن به این هدف را در گفتوگو با کارشناسان بررسی کردهایم.
مهرداد فرشیدی، کارشناس حملونقل ریلی در گفتوگو با گسترش تجارت در بیان راهکاری به منظور تحقق تولید و اشتغال در صنایع ریلی و واگنسازی گفت: برخی مشکلات در واگنسازی داخلی وجود دارد که موجب شده هزینه و نرخ تولید واگن در ایران افزایش یابد و در بسیاری موارد، خرید داخلی بهصرفه نباشد، زیرا کیفیت واگنهای داخلی از خارجیها پایینتر است.
این کارشناس با تاکید بر سهم بالای حملونقل ریلی در اقتصاد مقاومتی، افزود: اگرچه نظر مدیران و دستاندرکاران صنعت ریلی در دولت، بر لزوم قطع خرید واگن از خارج تاکید دارد اما معتقدم استفاده از واگن خارجی و حتی واگنهای دست دوم میتواند در تحقق اقتصاد مقاومتی موثر باشد. به عنوان نمونه قطارهای گردشگری «عقاب طلایی» که به تازگی، وارد ایران شدهاند، بیش از ۵۰ سال سن دارند اما بازسازی شده و حتی قاره به قاره تردد میکنند.
وی با اشاره به اینکه کاهش سن ناوگان ریلی، اولویت ندارد، افزود: از شاسی به پایین در قطار هیچ خرابی وجود ندارد؛ مگر اینکه تصادف کند. به دلیل اینکه شرایط آب و هوایی ایران، شرایط خشک و مقاومت فلز بالاست، اگر شاسی قطار در تصادف آسیب نبیند، نیاز به تعویض آن نیست. بنابراین میتوانیم فقط اتاق قطار را عوض (البته در واگنهای دست دوم حتی واگن هم تعویض نمیشود و فقط دکوراسیون آن عوض میشود) و قطار را بازسازی کنیم. درواقع اگر اجازه دهیم واگنهای دست دوم نیز وارد شود، واگنی که خرید آن برای بخش خصوصی ۸۰۰ هزار یورو (بیش از ۲ میلیارد و ۸۰۰ میلیون تومان) هزینه دارد را میتوان با ۱۰۰ هزار یورو نیز خریداری کرد.
این کارشناس در پاسخ به این پرسش که در صورت ورود واگنهای دست دوم، چگونه میتوان از تولید داخلی حمایت کرد، توضیح داد: اگر تولید داخلی به طور منصفانه نرخگذاری شود، خود به خود مشتری جذب میکند و حمایت از آن اتفاق میافتد.
وی ادامه داد: به دلیل بالا بودن هزینههای دستمزد و انرژی در اروپا، نرخ یک واگن ۸۰۰ هزار یورو است که نرخ بالایی است اما اگر قطعات این واگن به صورت سیکیدی وارد شود، هزینه آن برای مصرفکننده از نصف هم کمتر تمام میشود. در مجموع باید گفت تا زمانی که کارخانههای داخلی، سود بالایی طلب کنند مشتری خود را از دست خواهند داد.
فرشیدی در پاسخ به این نکته که باید راهی برای حمایت از تولید داخل در صنعت واگنسازی در شرایط فعلی وجود داشته باشد، اظهار کرد: حدود ۱۰ سال پیش شرکت واحد در سراسر کشور، اتوبوسها را به بخش خصوصی و رانندگان واگذار کرد؛ به این ترتیب که حدود ۸۲درصد هزینه اتوبوس، از سوی شهرداریها و وزارت کشور، یارانه داده شد و حدود ۱۸ درصد را راننده به طور قسطی پرداخت کرد که باتوجه به پایین بودن آورده بخش خصوصی، مشارکت این بخش به صرفه شد و نرخ بلیت نیز افزایش چندانی نداشت.
وی اضافه کرد: براساس گفته مدیرعامل شرکت واحد تهران، ۳ هزار اتوبوس برای
ناوگان این شهر نیاز است. نرخ هر واگن قطار برابر با نرخ ۴ اتوبوس شهری است؛ یعنی با یارانهای که در تهران به ۳ هزار اتوبوس داده میشود، میتوانیم ۷۵۰ واگن داشته باشیم. مجموع نیاز ما به واگن برای رسیدن به اهداف چشمانداز ۱۴۰۴، ۱۵۰۰ واگن دیگر است. بنابراین اگر دولت مانند شرکت اتوبوسرانی و به همان میزان، به بخش خصوصی ریلی یارانه بدهد، میتوان نیاز کل ایران از نظر ناوگان ریلی را پوشش داد. این واگنها را دولت میتواند از واگنسازان داخلی خریداری کند و از آنجایی که دولت با واگنسازان طرف است، مشکلی در این زمینه پیش نخواهد آمد. این کارشناس یادآور شد: اگر دولت به بخش ریلی یارانه اختصاص دهد و اعلام کند سرمایهگذار فقط کافی است ۲۰ درصد هزینه تامین واگن را بدهد، هزینه ۲ میلیارد و ۸۰۰ میلیون تومانی خرید یک واگن، برای بخش خصوصی، تبدیل به ۵۶۰ میلیون تومان میشود و چون دوره خدمترسانی و عملکرد یک واگن با یکی، دو بار بازسازی به بالای ۵۰ سال میرسد، ۵۶۰ میلیون سرمایه را حتی میتوان در قالب اعتبار بانکی و فاینانس هم فراهم کرد و برای سرمایهگذار آماده کردن آن دشوار نیست.
فرشیدی به بالا بودن هزینه اجاره لکوموتیو در ایران به عنوان یکی دیگر از مشکلات حملونقل ریلی اشاره کرد و افزود: اجاره لکوموتیو کشنده برای هر قطار حدود ۶میلیون تومان است و با در نظر گرفتن ضریب اشتغال ۷۵درصدی میتوان گفت هر صندلی قطار روزانه ۲۰ هزار تومان اجاره بابت لکوموتیو کشنده میدهد و هزینه نیروی خدمات نیز در هر روز ۱۰ تا ۱۵ هزار تومان است؛ بنابراین میتوان گفت هر صندلی (مسافر) برای شرکت، روزانه حدود ۴۰ هزار تومان هزینه دارد اما اگر راهآهن بابت لکوموتیوهای کشنده اجاره نگیرد و استفاده از آنها را برای شرکتها رایگان کند، هزینه عملیاتی هر صندلی مسافری برای شرکتهای خصوصی تا ۵۰ درصد کاهش مییابد. در این صورت دولت (راهآهن) میتواند در زمینه نرخ بلیت قطار، اعمال قدرت کرده و آن را کاهش دهد تا جذب مسافر بیشتری داشته باشیم. وی با اشاره به نرخ بالای بلیت قطار، یادآور شد: با کاهش نرخ بلیت، قدرت خرید مسافر افزایش مییابد و به دنبال آن حملونقل ریلی دوباره جذابیت گذشته را برای مسافران خواهد داشت و ضریب اشغال واگنها به مرز ۱۰۰ درصد میرسد.
او با تاکید بر اینکه این مسائل به طور قطع در تحقق شعار سال مبنی بر اقتصاد مقاومتی؛ تولید، اشتغال تاثیر مثبت خواهد داشت، افزود: این مسئله در کشور ما مغفول مانده که گردشگری میتواند بیشترین سهم را در اشتغالزایی داشته باشد. بیشترین هزینهها در سفر، مربوط به حملونقل و اقامت است و وقتی این هزینهها کاهش یابد، هزینه گردشگری کاهش و سفر افزایش مییابد که در کنار آن، اشتغال رونق میگیرد. با توسعه اشتغال، میزان بزهکاری در جامعه کمتر میشود و میتوان هزینههای مبارزه و کنترل بزهکاری را در بخشهای دیگر مصرف کرد. بنابراین چون مسائل زنجیروار به هم ارتباط دارند، آنچه در راستای رونق حملونقل ریلی گفته شد، میتواند در تحقق شعار سال موثر باشد.
افزایش ناوگان ریلی؛ توسعه اشتغال
حمایت از تولید و اشتغال در صنعت ریلی با توسعه ناوگان، نکتهای است که یکی دیگر از کارشناسان ریلی کشور نیز بر آن تاکید دارد. مهدی ابراهیمی در گفتوگو با گسترش تجارت، با اشاره به اینکه در حملونقل ریلی، تولید خدمت میکنیم؛ نه کالا، افزود: یکی از راههای تحقق شعار سال، توسعه کمی در صنعت حملونقل ریلی است تا به واسطه آن، تعداد بیشتری نیروی انسانی مشغول کار شوند و اشتغالزایی افزایش یابد. وی با بیان اینکه یکی از راههای تحقق این هدف، حمایت دولت از تولید داخل است، اضافه کرد: درحالحاضر واگنسازان کشور مشکلات متعددی دارند و بدون حمایت دولت نمیتوانند کار را پیش ببرند. باتوجه به اینکه اکنون ظرفیت تولید بسیاری از کارخانههای واگنسازی خالی مانده، حمایتهای دولت میتواند در این بخش به تحقق شعار سال کمک کند. نکته مهم این است که توسعه و افزایش ناوگان ریلی در کشور میتواند هم به طور مستقیم و هم غیرمستقیم، تاثیر قابلتوجهی در توسعه اشتغال داشته باشد. ابراهیمی نیز همصدا با فرشیدی معتقد است نباید با هدف حمایت از تولید و اشتغال داخل، به طور کامل جلوی واردات واگن گرفته شود. وی در این زمینه توضیح داد: حداقل در یک دهه اخیر، شرکتهای واگنسازی داخلی باید موفق شده باشند بخش بزرگی از بازار مصرف ایران را پوشش دهند، اما به دلیل مشکلات متعددی که این شرکتها در تامین هزینه و نیز تحویل محصول نهایی در زمان مقرر دارند، در عمل این اتفاق نیفتاده است. ابراهیمی افزود: موفق نشدن شرکتهای واگنسازی در تسخیر بازار داخلی به این دلیل است که هیچگونه حمایت نقدینگی و مالی از این صنایع در کشور از سوی بانکها انجام نمیشود. در واقع بانکها به هیچ وجه تمایلی برای سرمایهگذاری در صنعت ریلی ندارند و ترجیح میدهند سرمایه خود را در صنایع و بخشهای زودبازده مصرف کنند، در حالی که صنعت ریلی، دیربازده است. این کارشناس در توضیح اینکه توسعه ناوگان ریلی حتی با خرید واگن از خارج، چگونه میتواند در تحقق شعار سال نقش داشته باشد، توضیح داد: یکی از اهداف مهم اقتصاد مقاومتی، کاهش وابستگی کشور به نفت و واردات است اما وقتی هنوز در زمینه تولید برخی محصولات مورد نیاز، در کشور به خودکفایی نرسیدهایم و در برخی بخشها مانند صنعت ریلی به فناوریهای روز دنیا دست نیافتهایم، نمیتوانیم مصرفکنندگان را به استفاده از تولیدات داخلی محدود کنیم. به گفته وی، با ورود هر واگن مسافری به ناوگان ریلی (شامل واگن داخلی یا وارداتی) بهطور متوسط برای ۵ نفر اشتغال مستقیم خواهیم داشت و در کنار آن، برای حدود ۱۰ نفر اشتغال غیرمستقیم ایجاد میشود؛ یعنی اگر هزار واگن مسافری وارد کشور کنیم، حدود ۱۵ هزار نفر به طور مستقیم و غیرمستقیم در صنعت ریلی مشغول کار خواهند شد. از سوی دیگر با توسعه ناوگان، بسیاری از صنایع جانبی و خدمات مسافری داخل قطار نیز توسعه خواهند یافت که به معنای افزایش اشتغال است. وی با تاکید بر اینکه بستن در کشور به روی واگنهای خارجی، حمایت درستی از صنایع واگنسازی داخلی نخواهد بود، افزود: واگنسازان کشور باید تلاش کنند مانند واگنسازان خارجی که به سفارشدهنده فاینانس میدهند و بخشی از هزینههای اولیه خرید را تامین میکنند، وارد حوزه لیزینگ و فروش اعتباری شوند.
به گزارش روزنامه گسترش تجارت، افزایش ۸۶ درصدی سهم حملونقل ریلی از بودجه ۹۶ و تاکید ویژه بر این حوزه در برنامه ششم توسعه، نمودهای عملی این حمایتهاست. نگاهی به این مسائل نشان میدهد صنعت ریلی به تنهایی میتواند نقش مهمی در تحقق شعار سال ۹۶ یعنی «اقتصاد مقاومتی؛ تولید، اشتغال» داشته باشد. راهکارهای رسیدن به این هدف را در گفتوگو با کارشناسان بررسی کردهایم.
مهرداد فرشیدی، کارشناس حملونقل ریلی در گفتوگو با گسترش تجارت در بیان راهکاری به منظور تحقق تولید و اشتغال در صنایع ریلی و واگنسازی گفت: برخی مشکلات در واگنسازی داخلی وجود دارد که موجب شده هزینه و نرخ تولید واگن در ایران افزایش یابد و در بسیاری موارد، خرید داخلی بهصرفه نباشد، زیرا کیفیت واگنهای داخلی از خارجیها پایینتر است.
این کارشناس با تاکید بر سهم بالای حملونقل ریلی در اقتصاد مقاومتی، افزود: اگرچه نظر مدیران و دستاندرکاران صنعت ریلی در دولت، بر لزوم قطع خرید واگن از خارج تاکید دارد اما معتقدم استفاده از واگن خارجی و حتی واگنهای دست دوم میتواند در تحقق اقتصاد مقاومتی موثر باشد. به عنوان نمونه قطارهای گردشگری «عقاب طلایی» که به تازگی، وارد ایران شدهاند، بیش از ۵۰ سال سن دارند اما بازسازی شده و حتی قاره به قاره تردد میکنند.
وی با اشاره به اینکه کاهش سن ناوگان ریلی، اولویت ندارد، افزود: از شاسی به پایین در قطار هیچ خرابی وجود ندارد؛ مگر اینکه تصادف کند. به دلیل اینکه شرایط آب و هوایی ایران، شرایط خشک و مقاومت فلز بالاست، اگر شاسی قطار در تصادف آسیب نبیند، نیاز به تعویض آن نیست. بنابراین میتوانیم فقط اتاق قطار را عوض (البته در واگنهای دست دوم حتی واگن هم تعویض نمیشود و فقط دکوراسیون آن عوض میشود) و قطار را بازسازی کنیم. درواقع اگر اجازه دهیم واگنهای دست دوم نیز وارد شود، واگنی که خرید آن برای بخش خصوصی ۸۰۰ هزار یورو (بیش از ۲ میلیارد و ۸۰۰ میلیون تومان) هزینه دارد را میتوان با ۱۰۰ هزار یورو نیز خریداری کرد.
این کارشناس در پاسخ به این پرسش که در صورت ورود واگنهای دست دوم، چگونه میتوان از تولید داخلی حمایت کرد، توضیح داد: اگر تولید داخلی به طور منصفانه نرخگذاری شود، خود به خود مشتری جذب میکند و حمایت از آن اتفاق میافتد.
وی ادامه داد: به دلیل بالا بودن هزینههای دستمزد و انرژی در اروپا، نرخ یک واگن ۸۰۰ هزار یورو است که نرخ بالایی است اما اگر قطعات این واگن به صورت سیکیدی وارد شود، هزینه آن برای مصرفکننده از نصف هم کمتر تمام میشود. در مجموع باید گفت تا زمانی که کارخانههای داخلی، سود بالایی طلب کنند مشتری خود را از دست خواهند داد.
فرشیدی در پاسخ به این نکته که باید راهی برای حمایت از تولید داخل در صنعت واگنسازی در شرایط فعلی وجود داشته باشد، اظهار کرد: حدود ۱۰ سال پیش شرکت واحد در سراسر کشور، اتوبوسها را به بخش خصوصی و رانندگان واگذار کرد؛ به این ترتیب که حدود ۸۲درصد هزینه اتوبوس، از سوی شهرداریها و وزارت کشور، یارانه داده شد و حدود ۱۸ درصد را راننده به طور قسطی پرداخت کرد که باتوجه به پایین بودن آورده بخش خصوصی، مشارکت این بخش به صرفه شد و نرخ بلیت نیز افزایش چندانی نداشت.
وی اضافه کرد: براساس گفته مدیرعامل شرکت واحد تهران، ۳ هزار اتوبوس برای
ناوگان این شهر نیاز است. نرخ هر واگن قطار برابر با نرخ ۴ اتوبوس شهری است؛ یعنی با یارانهای که در تهران به ۳ هزار اتوبوس داده میشود، میتوانیم ۷۵۰ واگن داشته باشیم. مجموع نیاز ما به واگن برای رسیدن به اهداف چشمانداز ۱۴۰۴، ۱۵۰۰ واگن دیگر است. بنابراین اگر دولت مانند شرکت اتوبوسرانی و به همان میزان، به بخش خصوصی ریلی یارانه بدهد، میتوان نیاز کل ایران از نظر ناوگان ریلی را پوشش داد. این واگنها را دولت میتواند از واگنسازان داخلی خریداری کند و از آنجایی که دولت با واگنسازان طرف است، مشکلی در این زمینه پیش نخواهد آمد. این کارشناس یادآور شد: اگر دولت به بخش ریلی یارانه اختصاص دهد و اعلام کند سرمایهگذار فقط کافی است ۲۰ درصد هزینه تامین واگن را بدهد، هزینه ۲ میلیارد و ۸۰۰ میلیون تومانی خرید یک واگن، برای بخش خصوصی، تبدیل به ۵۶۰ میلیون تومان میشود و چون دوره خدمترسانی و عملکرد یک واگن با یکی، دو بار بازسازی به بالای ۵۰ سال میرسد، ۵۶۰ میلیون سرمایه را حتی میتوان در قالب اعتبار بانکی و فاینانس هم فراهم کرد و برای سرمایهگذار آماده کردن آن دشوار نیست.
فرشیدی به بالا بودن هزینه اجاره لکوموتیو در ایران به عنوان یکی دیگر از مشکلات حملونقل ریلی اشاره کرد و افزود: اجاره لکوموتیو کشنده برای هر قطار حدود ۶میلیون تومان است و با در نظر گرفتن ضریب اشتغال ۷۵درصدی میتوان گفت هر صندلی قطار روزانه ۲۰ هزار تومان اجاره بابت لکوموتیو کشنده میدهد و هزینه نیروی خدمات نیز در هر روز ۱۰ تا ۱۵ هزار تومان است؛ بنابراین میتوان گفت هر صندلی (مسافر) برای شرکت، روزانه حدود ۴۰ هزار تومان هزینه دارد اما اگر راهآهن بابت لکوموتیوهای کشنده اجاره نگیرد و استفاده از آنها را برای شرکتها رایگان کند، هزینه عملیاتی هر صندلی مسافری برای شرکتهای خصوصی تا ۵۰ درصد کاهش مییابد. در این صورت دولت (راهآهن) میتواند در زمینه نرخ بلیت قطار، اعمال قدرت کرده و آن را کاهش دهد تا جذب مسافر بیشتری داشته باشیم. وی با اشاره به نرخ بالای بلیت قطار، یادآور شد: با کاهش نرخ بلیت، قدرت خرید مسافر افزایش مییابد و به دنبال آن حملونقل ریلی دوباره جذابیت گذشته را برای مسافران خواهد داشت و ضریب اشغال واگنها به مرز ۱۰۰ درصد میرسد.
او با تاکید بر اینکه این مسائل به طور قطع در تحقق شعار سال مبنی بر اقتصاد مقاومتی؛ تولید، اشتغال تاثیر مثبت خواهد داشت، افزود: این مسئله در کشور ما مغفول مانده که گردشگری میتواند بیشترین سهم را در اشتغالزایی داشته باشد. بیشترین هزینهها در سفر، مربوط به حملونقل و اقامت است و وقتی این هزینهها کاهش یابد، هزینه گردشگری کاهش و سفر افزایش مییابد که در کنار آن، اشتغال رونق میگیرد. با توسعه اشتغال، میزان بزهکاری در جامعه کمتر میشود و میتوان هزینههای مبارزه و کنترل بزهکاری را در بخشهای دیگر مصرف کرد. بنابراین چون مسائل زنجیروار به هم ارتباط دارند، آنچه در راستای رونق حملونقل ریلی گفته شد، میتواند در تحقق شعار سال موثر باشد.
افزایش ناوگان ریلی؛ توسعه اشتغال
حمایت از تولید و اشتغال در صنعت ریلی با توسعه ناوگان، نکتهای است که یکی دیگر از کارشناسان ریلی کشور نیز بر آن تاکید دارد. مهدی ابراهیمی در گفتوگو با گسترش تجارت، با اشاره به اینکه در حملونقل ریلی، تولید خدمت میکنیم؛ نه کالا، افزود: یکی از راههای تحقق شعار سال، توسعه کمی در صنعت حملونقل ریلی است تا به واسطه آن، تعداد بیشتری نیروی انسانی مشغول کار شوند و اشتغالزایی افزایش یابد. وی با بیان اینکه یکی از راههای تحقق این هدف، حمایت دولت از تولید داخل است، اضافه کرد: درحالحاضر واگنسازان کشور مشکلات متعددی دارند و بدون حمایت دولت نمیتوانند کار را پیش ببرند. باتوجه به اینکه اکنون ظرفیت تولید بسیاری از کارخانههای واگنسازی خالی مانده، حمایتهای دولت میتواند در این بخش به تحقق شعار سال کمک کند. نکته مهم این است که توسعه و افزایش ناوگان ریلی در کشور میتواند هم به طور مستقیم و هم غیرمستقیم، تاثیر قابلتوجهی در توسعه اشتغال داشته باشد. ابراهیمی نیز همصدا با فرشیدی معتقد است نباید با هدف حمایت از تولید و اشتغال داخل، به طور کامل جلوی واردات واگن گرفته شود. وی در این زمینه توضیح داد: حداقل در یک دهه اخیر، شرکتهای واگنسازی داخلی باید موفق شده باشند بخش بزرگی از بازار مصرف ایران را پوشش دهند، اما به دلیل مشکلات متعددی که این شرکتها در تامین هزینه و نیز تحویل محصول نهایی در زمان مقرر دارند، در عمل این اتفاق نیفتاده است. ابراهیمی افزود: موفق نشدن شرکتهای واگنسازی در تسخیر بازار داخلی به این دلیل است که هیچگونه حمایت نقدینگی و مالی از این صنایع در کشور از سوی بانکها انجام نمیشود. در واقع بانکها به هیچ وجه تمایلی برای سرمایهگذاری در صنعت ریلی ندارند و ترجیح میدهند سرمایه خود را در صنایع و بخشهای زودبازده مصرف کنند، در حالی که صنعت ریلی، دیربازده است. این کارشناس در توضیح اینکه توسعه ناوگان ریلی حتی با خرید واگن از خارج، چگونه میتواند در تحقق شعار سال نقش داشته باشد، توضیح داد: یکی از اهداف مهم اقتصاد مقاومتی، کاهش وابستگی کشور به نفت و واردات است اما وقتی هنوز در زمینه تولید برخی محصولات مورد نیاز، در کشور به خودکفایی نرسیدهایم و در برخی بخشها مانند صنعت ریلی به فناوریهای روز دنیا دست نیافتهایم، نمیتوانیم مصرفکنندگان را به استفاده از تولیدات داخلی محدود کنیم. به گفته وی، با ورود هر واگن مسافری به ناوگان ریلی (شامل واگن داخلی یا وارداتی) بهطور متوسط برای ۵ نفر اشتغال مستقیم خواهیم داشت و در کنار آن، برای حدود ۱۰ نفر اشتغال غیرمستقیم ایجاد میشود؛ یعنی اگر هزار واگن مسافری وارد کشور کنیم، حدود ۱۵ هزار نفر به طور مستقیم و غیرمستقیم در صنعت ریلی مشغول کار خواهند شد. از سوی دیگر با توسعه ناوگان، بسیاری از صنایع جانبی و خدمات مسافری داخل قطار نیز توسعه خواهند یافت که به معنای افزایش اشتغال است. وی با تاکید بر اینکه بستن در کشور به روی واگنهای خارجی، حمایت درستی از صنایع واگنسازی داخلی نخواهد بود، افزود: واگنسازان کشور باید تلاش کنند مانند واگنسازان خارجی که به سفارشدهنده فاینانس میدهند و بخشی از هزینههای اولیه خرید را تامین میکنند، وارد حوزه لیزینگ و فروش اعتباری شوند.