◄ نوسازی ناوگان تاکسیرانی مهم‌تر است یا معیشت رانندگان تاکسی؟

در سال های اخیر، به دلیل عقب افتادن سیاست های نوسازی ناوگان حمل و نقل شهری و کاهش تولید خودروسازان، بسیاری از تاکسیرانان با خودروهای فرسوده دست وپنجه نرم می کنند. خودروهایی که هزینه های تعمیر و نگهداری آن ها به مراتب بیشتر از درآمد حاصل از کارکرد روزانه است. با این حال، منتقدان می گویند فرآیندهای فعلی نوسازی ناوگان تاکسیرانی دارای نقاط کور جدی است. یکی از اصلی ترین دغدغه های رانندگان تاکسی، توقف کار در پروسه های طولانی اسقاط و انتظار برای تحویل خودروی جدید است. سوالی که ذهن بسیاری از فعالان این صنف را به خود مشغول کرده این است: «در مدت زمان ثبت نام تا تحویل، هزینه های جاری و معیشتی خانواده راننده چگونه تأمین خواهد شد؟»

نوسازی انسان محور باید جایگزین مدل های آمارمحور شود

کارشناسان حوزه حمل ونقل شهری معتقدند مدیریت موفق نباید صرفاً با تعداد خودروهای اسقاط شده یا جایگزین شده در آمارها سنجیده شود. آنچه باعث شکست یا موفقیت یک طرح می شود، میزان اثرگذاری آن بر معیشت رانندگان است.

یک برنامه نوسازی ناوگان استاندارد باید ویژگی های زیر را داشته باشد تا به جای «انتقال فشار»، گره گشای مشکلات باشد: کاهش دوره انتظار: طراحی فرآیندی که وقفه در کار تاکسیران را به حداقل برساند. تناسب اقساط با درآمد: در نظر گرفتن تسهیلات با سود کم و بازپرداخت متناسب با توان اقتصادی یک راننده تاکسی. پایداری درآمد: اطمینان از اینکه خودروی جدید هزینه های استهلاک را کاهش داده و امنیت شغلی راننده را تضمین می کند.

امنیت شغلی موتور محرک حمل ونقل عمومی است

راننده تاکسی، اصلی ترین رکن چرخه ی حمل ونقل شهری است. اگر در اجرای طرح های نوسازی، معیشت راننده نادیده گرفته شود، حتی پیشرفته ترین خودروها نیز نخواهند توانست بهره وری ناوگان را افزایش دهند. فعالان این صنف تأکید دارند که سازمان های مربوطه باید از موضع «مجری طرح» خارج شده و به عنوان «شریک استراتژیک» در کنار رانندگان قرار گیرند.

در نهایت، نوسازی موفق باید پیش از هر چیز، آرامش، امنیت شغلی و توان تأمین هزینه های زندگی را برای راننده به ارمغان آورد. تا زمانی که معیشت راننده در اولویت نباشد، هیچ طرح پرزرق وبرقی نمی تواند به مقصد نهایی خود برسد.