◄ درگاه ملی اعلام بار؛ درخواست رانندگان کامیون برای پایان بومی گرایی و انحصار در حمل و نقل جاده ای

 رانندگان و کامیونداران با تأکید بر ضرورت راه اندازی واقعی، سراسری، فراگیر و مستقل درگاه ملی اعلام بار کشوری،  خواستار ایجاد یک نظام شفاف، عادلانه، قابل نظارت و یکپارچه برای دسترسی ناوگان عمومی به فرصت های حمل بار در سراسر کشور شدند.

به گزارش تین نیوز، رانندگان کامیون با تاکید بر لزوم ایجاد درگاهی ملی است که تمام بارهای مشمول حمل جاده ای و تمامی کاربری های مجاز ناوگان را در سراسر کشور تحت یک نظام واحد قرار دهد، این پرسش را مطرح کردند که اگر کامیون و تریلر دارای پلاک عمومی است و بر اساس قوانین ملی مجاز به فعالیت در سراسر کشور است، چرا فرصت های کاری آن باید محلی و منطقه ای باشد؟

به گفته رانندگان، ناوگان حمل و نقل جاده ای برای فعالیت خود از قوانین و مقررات ملی تبعیت می کند و کارت هوشمند، بیمه، معاینه فنی، بارنامه، مقررات ایمنی و سایر الزامات آن در چارچوب قوانین کشور تعریف شده است یعنی زمانی که صحبت از تکلیف و مسئولیت است، قانون برای تمام کشور یکسان اجرا می شود، اما چرا هنگام دسترسی به حق و فرصت حمل بار، در مناطق مختلف ساز و کارها و قواعد متفاوتی شکل می گیرد؟

 رانندگان کامیون با طرح این پرسش که  چرا باید در هر گوشه کشور، یک تشکل، پایانه یا مجموعه محلی بتواند روش هایی را به کار گیرد که در عمل به اولویت دادن به ناوگان بومی و محدود کردن ناوگان سایر نقاط کشور منجر شود، عنوان کردند در عین حال که مخالف توجه به نیازهای واقعی مناطق نیستند، اما منافع یک منطقه نباید به قیمت تضییع حقوق ناوگان عمومی کشور تأمین شود.

به گفته آنان، اگر برای کالایی یا منطقه ای به موجب قانون اولویت خاصی وجود دارد، باید مبنای قانونی، ضرورت، محدوده، مدت و نحوه نظارت بر آن مشخص و قابل ارائه باشد گرچه نمی توان بومی گرایی را به یک قاعده دائمی و نانوشته در حمل و نقل کشور تبدیل کرد.

رانندگان کامیون با اشاره به شرایط کاری خود که ممکن است امروز در اصفهان، فردا در بندرعباس، روز دیگر در آذربایجان و پس از آن در خوزستان فعالیت کنند، اطهار کردند: هر راننده در خدمت کل کشور است و خدمت  قوانین ملی را رعایت می کند و با ناوگان عمومی کشور در سراسر ایران تردد دارد پس چرا ناوگان عمومی کشور هنگام رسیدن به یک منطقه باید با محدودیت های ناشی از بومی گرایی مواجه شود؟

آنان افزودند: اگر یک ناوگان واجد شرایط قانونی صرفاً به دلیل غیربومی بودن نتواند به بار دسترسی پیدا کند، این وضعیت می تواند موجب افزایش زمان انتظار، سفرهای خالی، مصرف سوخت، هزینه های حمل و کاهش بهره وری ناوگان شود و از سوی دیگر، هرجا فرآیند تخصیص بار شفاف نباشد و معیار انتخاب ناوگان مشخص نباشد، زمینه برای اعمال سلیقه، تبعیض، انحصار و شکل گیری منافع خاص افزایش پیدا می کند.

 رانندگان کامیون با طرح این پرسش که راننده ای که تمام شرایط قانونی حمل را دارد، به دلیل غیربومی بودن، بر اساس کدام مستند قانونی باید از دسترسی به یک بار عمومی و بین شهری محروم شود، تاکید کردند: اگر چنین محدودیتی مبنای قانونی دارد، مستند آن باید به صورت شفاف و عمومی اعلام شود و اگر مبنای قانونی ندارد، مشخص شود چرا این رویه همچنان ادامه دارد.

آنان با بیان این که درگاه ملی اعلام بار نباید صرفا یک سامانه مرکزی با عنوان ملی باشد که در عمل اختیار تخصیص بار در آن به مناطق واگذار شود، عنوان کردند: اگر در هر استان، پایانه، تشکل یا مجموعه محلی بتواند برای ناوگان بومی حق ویژه، اولویت اختصاصی یا محدودیت برای ناوگان سایر مناطق ایجاد کند، مشکل اصلی برطرف نشده است؛ بلکه بومی گرایی صرفاً از شکل سنتی به شکل الکترونیکی منتقل شده است.

 رانندگان کامیون ،پایه های اصولی درگاه ملی اعلام بار را ، ضابطه ملی، داده ملی، نظارت ملی و معیار شفاف و واحد برای تخصیص بار اعلام‌ کرده و افزودند:  استان ها می توانند نیازها و مشکلات خود را به دستگاه متولی اعلام کنند، اما نباید خارج از چارچوب قانون اختیار داشته باشند که برای ناوگان بومی امتیاز ویژه و برای ناوگان سایر مناطق محدودیت ایجاد کنند.

آنان با تاکید بر این که که درگاه ملی اعلام بار نباید در خدمت منافع منطقه ای باشد، بلکه باید در خدمت عدالت ملی در حمل و نقل قرار گیرد، اظهار کردند: وقتی ناوگان حمل و نقل عمومی کشور بر اساس قوانین ملی فعالیت می کند، دسترسی آن به فرصت های حمل بار نیز باید در چارچوب یک نظام ملی، شفاف، عادلانه و قابل نظارت تعریف شود؛ نظامی که بتواند به بومی گرایی، انحصار و موازی کاری پایان دهد و فرصت دسترسی به بار را برای ناوگان واجد شرایط در سراسر کشور عادلانه تر کند.