مهارت خلبان، جان مسافران رانجات داد
تین نیوز | یک خلبان ایرانی پنجشنبه گذشته توانست هواپیمای ایرباس-۳۰۰ شرکت «ایران ایر» را با یک موتور و ۳۱۰ مسافر به سلامت بر زمین بنشاند.
روز پنجشنبه یازدهم دی ماه، همزمان با آغاز امامت حضرت مهدی(عج) و سال نو میلادی یک هواپیمای ایرباس-۳۰۰ هواپیمایی ایران ایر که به دلیل نقص فنی در یکی از موتورها با مشکل مواجه شده بود، سرانجام با مهارت خلبان، موفق شد حدود ۳۱۰ نفر از مسافران این پرواز را به سلامت در فرودگاه مهرآباد به زمین بنشاند.
یک منبع آگاه در گفت و گو با خبرنگار جهان نیوز، با اعلام این خبر و با اشاره به مشکل بوجود آمده در این پرواز گفت: «حدود ۲۹۳ مسافر در این پرواز حاضر بودند که به همراه مهمانداران و خدمه پرواز، این جمعیت به حدود ۳۱۰ نفر می رسید. این بدان معناست که هواپیما از حداکثر ظرفیت و وزن برخوردار بوده است.»
وی در ادامه توضیحات خود در مورد این حادثه می گوید: «زمانی که هواپیما حدود ۱۲۰ مایل (۲۰۰ کیلومتر) از تهران دور شده بود، خلبان متوجه نقص فنی در یکی از موتورها می شود تا حدی که این موتور به دلیل خالی شدن روغن بطور کامل از کار می افتد. البته باتوجه به مهارتی که خلبان از خود نشان می دهد و با عنایت به دستورالعمل های فنی، اجازه سوختن موتور را نمی دهد و بلافاصله به فرودگاه مهرآباد اعلام خطر و درخواست فرود اضطراری می کند.»
این کارشناس فنی هواپیمایی با اشاره به دشواری حفظ هواپیما با یک موتور و با ظرفیت بیش از ۳۰۰ مسافر یادآور شد: «وقتی یک موتور هواپیما از کار می افتد، علاوه بر اینکه هواپیما یک موتور ندارد و باید تنها با موتور دیگر آن را کنترل کرد، خرابی همان یک موتور نیز موانع زیادی بر سر راه کنترل هواپیما ایجاد می کند. به عبارت دیگر مشکلات خلبان در این مواقع دوچندان می شود.»
هنر خلبان ایرانی در کنترل هواپیما با یک موتور
این منبع آگاه در ادامه به خونسردی خلبان نیز اشاره می کند و بر همین اساس می گوید: «یکی از اتفاقات خوبی که در این پرواز افتاد، تسلط روانی خلبان بر اوضاع بود. قطعا خلبان هم یک انسان است و به واسطه خطری که در کمین اوست و با آن دست و پنجه نرم می کند، دچار استرس، اضطراب، افت فشار خون و سایر مشکلات جسمی و روحی می شود، اما اگر خلبانی بتواند با غلبه بر تمامی این احساسات، آرامش را به خدمه پرواز و مسافران منتقل کند، به جرات باید گفت هنرمندی به خرج داده است.»
تمام این اتفاقات ماجرایی است که طی حدودا ۴۰ دقیقه (از آغاز پرواز و فرود اضطراری) به وقوع پیوست. اتفاقی که می توانست یک فاجعه اجتماعی در کشور به بار آورد.
تصور کنید، غروب پنج شنبه خبر سقوط یک هواپیمای مسافربری شرکت ایران ایر، در صدر اخبار رسانه ها قرار گیرد: «هواپیمای ایرانی با بیش از ۳۰۰ مسافر سقوط کرد»
بلافاصله پس از انتشار این خبر مسؤولان سه قوه برای پیگری دلایل سقوط و... بسیج می شدند. رسانه های بیگانه بار دیگر فرصتی می یافتند برای تحقیر صنعت هواپیمایی ایران و تجاوز به حریم اخلاقی، اجتماعی و سیاسی ملت ایران. بیش از ۳۰۰ خانواده ایرانی عزادار می شد و هزار و یک اثر روحی و روانی دیگر که حتی می توانست تا مدتها شرکت های هواپیمایی را نیز با عدم استقبال مسافران مواجه کند.
اما اکنون به لطف الهی این اتفاق به وقوع نپیوسته و ۳۰۰ مسافر این پرواز بدون آنکه «آب در دلشان تکان بخورد» و با قبول این توجیه که یک نقص فنی کوچک در پرواز بوجود آمده، به سلامت بر باند فرودگاه مهرآباد بر زمین نشستند.
چرا «ایرانایر» از خلبان خود تقدیر نکرد؟!
حال وظیفه شرکت ایران ایر در قبال خلبانی که توانسته با خونسردی و مهارت مثال زدنی، ناجی جان بیش از ۳۰۰ مسافر این پرواز شود چیست؟ آیا تقدیر و تشکر (حتی به اندازه اهدای یک لوح تقدیر) شایسته تلاش این خلبان نیست؟
پس چرا بعد از گذشت نزدیک به پنج روز از این حادثه، هیچ خبری در رسانه ها مخابره نشده است؟ چرا «ایرانایر» قدر نیروهای باتجربه، نخبه و ماهر خود را نمی داند؟ مگر نه این است که تشویق یکی از اصلی ترین اصول مدیریتی برای تقویت انگیزش کارکنان و کارمندان یک اداره و سازمان است؛ اما انگار «ایران ایر» از این اصل مهم و حیاتی در سازمان خود غافل شده است؟! اینکه بسیاری از خلبانان توانمند کشورمان بار سفر به سایر کشورها بستند، گویای ضعف در مدیریت منابع انسانی در شرکت های هواپیمایی ماست.
معضل اصلی در صنعت؛ عدم مدیریت است نه تحریم!
این کارشناس فنی صنعت هواپیمایی به شرح ماوقع رخ داده پرداخته بود، در پاسخ به این سؤال که چنین اتفاقاتی در صنعت هواپیمایی تا چه اندازه به موضوع تحریم های بی رحمانه غرب علیه ایران ارتباط دارد، گفت: «نمی خواهم بگویم تحریم ها بی اثر است اما ملت ایران نیز با تحریم بیگانه نیستند. آنها بیش از سی سال است که از سوی غربی ها و دشمنان جمهوری اسلامی ایران در تحریم هستند اما نکته ای که بیش از وجود تحریم ها می تواند به صنعت هواپیمایی ما ضربه وارد کند، عدم وجود مدیریت صحیح در این حوزه است. به عبارت دیگر نبوغ جوان ایرانی آنقدر بالا هست که بتواند هر تحریمی را دور بزند و اسیر بن بست
های سیاسی نشود اما دردی که این روزها به جان جامعه صنعتی ما افتاده، عدم مدیریت است که بیش از تحریم به آن ضربه وارد می کند.»
ایرانی ها با امضای توافقنامه ژنو، فریب غربی ها را خوردند
وی در پاسخ به سوال دیگری مبنی بر اینکه آیا امضای توافق نامه ژنو توانست کمکی به صعنت هواپیمایی ما بکند یا خیر، خاطر نشان کرد: «متاسفانه تیم مذاکره کننده ما در خصوص بندی که در مورد برداشتن تحریم قطعات هواپیما در توافقنامه ژنو ذکر شده، فریب خوردند. بر اساس این توافقنامه غرب متعهد شده است که تحریم قطعات هواپیمای پیش از سال ۱۹۷۹ برداشته شود. این دقیقا همان تاریخ سال انقلاب ماست. یعنی تنها تحریم هواپیماهایی برداشته شده که قبل از انقلاب وارد کشور شده است و ما امروز به غیر از چند فروند محدود از این هواپیماها در ناوگان هوایی کشور نداریم. یعنی عملا غرب هیچ گام مؤثری در
صنعت هوایی برای ملت ایران برنداشته است.»
بعد از توافقنامه ژنو، کار ما از قبل هم سختتر شد
این کارشناس صنعت هواپیمایی که بیش از ۲۵ سال در این حوزه فعالیت دارد، در ادامه با اشاره به دور جدید مذاکرات بین ایران و گروه ۱+۵ اذعان داشت: «به عقیده من اگر توافقنامه ژنو هم صورت نمی گرفت هیچ اتفاق خاصی نمی افتاد کما اینکه پیش از امضای این توافقنامه کار برای حل مشکلات صنعت هوایی بسیار راحت تر از امروز بود چراکه در گذشته ما براحتی می توانستیم تحریم را دور بزنیم اما امروز به واسطه یک توافقنامه ای که عملا هیچ ارزشی ندارد، اجازه دور زدن تحریم ها را نیز نداریم.»
/ / / واقعاجای تاسف است، روند تصمیم گیری درصنعت هوانوردی دچار ضعف شدیدی شده، تعلل و تاخیر و افزایش فاصله بدنه سازمانی با مدیران بالا دستی از ابتدای این دولت روند افزایشی باشاخص خود تحریمی از جانب مدیران داشته، عدم تحرک، ضعف روزافزون، رهاکردن پتانسیل های مثبت موثر، بستن فضای تعامل و بستن دربها و ایضا گوشها، یک هارمونی زشت و گوش خراش از صنعت هوانوردی متبادر میسازد، آیا گوش شنوا و دلسوزی هست، سه سانحه کافی نبوده، چرا گمان میشود صنعت هوانوردی مدیران متخصص جوان و لایق ندارد، کدام زبان ناپاک و منافق و هرزه ای چنین نغمه زشتی دراین دولت ساز کرده، ننگش باد
مشکل اصلی در صنعت سوء مدیریت است و نه تحریم لطفا بدهید از این سر مشق ۱۰۰۰ تا بنویسند و برای همه زمام داران وتصمیم سازان بالا دستی این صنعت ارسال فرمائید شاید اثر بخش باشد شاید!!!!!
آقا چرا جو زده میشین؟. چون یک موتورش رفت باید نشان ملی هم بدن به خلبان؟ خوب اگر این کار رو نمیکرد چه کار میخواست بکنه؟ مگه اینقدر مورد اضطراری خاص بوده؟ طبق دستورالعمل پرواز برگشته نشسته. درجه اضطرار در هواپیمایی فرق میکنه جهت اطلاع. بعدم هر موضوعی رو باید بررسی کرد اگر این مشکل موتور به خاطر نادیده گرفتن یکی از دستورالعملها باشه توسط خلبان باز انتظار مدال دارید یا تشویق؟ اشتباه میکنند یا دستورالعمل رو رعایت نمیکنند بعد مشکل بوجود میاد و بعد مانور هم میدن. ۲) یعنی تیم مذاکره کننده کارشناس هواپیمایی در این مورد نداشته که قرار شده فقط واسه هواپیماهای قبل انقلاب تحریم قطعات رو بردارند؟ حتی یک آدم عادی هم در نبود کارشناسان هواپیمایی در تیم مذاکره کننده این رو می تونه بفهمه. بعد هم این تیم مذاکره کننده بهترینهای ایران هستند و آگاه و دلسوز و منتخب بیخود جوسازی نکنید. از آقای شرفی یا خداکرمی در سازمان هواپیمایی میتونید راجع به مسائل برداشته شدن تحریم در مذاکرات سوال کنید وخواهشا بی جهت قضاوت نکنید
از دست رفتن یک موتور کاملا عادی است و اون خلبانی که نتونه درست هواپیما رو بنشونه، اشتباه کرده!
سلام هم کارشناس درست می گه و هم حسین آقا وظیفه خلبان فائق آمدن بر شرایط اضطراری است واگر خلبانی نتواند این شرایط اضطراری را Handle کند خلبان نیست ضمن اینکه با شرایط ناوگانمان اگر این روال باشد باید برای هر فرود سالم!!! یک مدال بدهند بعد با کمبود مدال شوالیه مواجه می شویم خلبانی که فقط VFR پریده که هنرمند نیست وقتی ما با شرایط اضطراری و نقص فنی و هوای بد داشته باشیم اشهدمان را تو کاکپیت می خوانیم ولی اصلا دنبال های لایت کردن آن نیستیم چون این وظیفه ما است
در اصل وظیفه اصلی یک خلبان کنترل هواپیما در مواقع اضطراری است اصلا یک خلبان درکابین هواپیما می نشیند تا در همچین زمانی ایفای نقش کند وگرنه هواپیما های امروزی قابلیت برنامه ریزی برای پرواز از مبدا تا مقصد را بدون خلبان دارند. بهزاد
الان آدم تازه متوجه میشه متخصصین بویینگ و ایرباس هنوز چقدر از نظر فکری پایین هستند که از واژه flying pilot استفاده می کنند!بلکه باید از واژه emergency situation pilot استفاده کنند! پس با این حساب چون مهندسین تعمیرات هواپیما هم فقط از روی منوال شرکت سازنده هواپیما و کامپیوتر اقدام به عیب یابی و تعمیر هواپیما می کنند و از ساختن حتی یک پیچ هم عاجزند رو باید کم اهمیت دونست؟ خیر - به هیچ وجه اینطور نیست. در این صنعت پیچیده کار هیچ کس کم اهمیت نیست و همه ساله هزینه های زیادی برای تربیت متخصصین در این صنعت هزینه می شود.