◄ ورودی‌ های ناایمن؛ خطری پنهان در جاده‌ های بین‌ شهری

در بسیاری از جاده های بین شهری، خطر تصادف تنها به سرعت بالا یا شرایط نامناسب مسیر محدود نمی شود؛ گاهی مشکل از جایی آغاز می شود که رانندگان انتظارش را ندارند: ورودی ها و خروجی های غیرمجاز در حاشیه راه ها. ایجاد دسترسی مستقیم از کارگاه ها، مراکز خدماتی، واحدهای تجاری یا حتی زمین های کشاورزی به جاده های اصلی، یکی از عواملی است که کارشناسان ایمنی راه آن را از دلایل مهم افزایش تصادفات در محورهای برون شهری می دانند. این دسترسی ها اغلب بدون رعایت استانداردهای فنی ایجاد می شوند و به تدریج جریان ایمن و یکنواخت ترافیک را مختل می کنند.

به گزارش تین نیوز، کارشناسان مهندسی ترافیک می گویند جاده های بین شهری برای حرکت پیوسته خودروها با سرعت مشخص طراحی شده اند و هرگونه ورود یا خروج ناگهانی می تواند این نظم را بر هم بزند. زمانی که یک خودرو از یک دسترسی غیرمجاز وارد مسیر اصلی می شود، رانندگان دیگر فرصت کافی برای واکنش ندارند و احتمال برخورد از عقب یا تغییر مسیر ناگهانی افزایش می یابد.

به گفته متخصصان ایمنی راه، بخش قابل توجهی از تصادفات در نزدیکی تقاطع ها یا نقاطی رخ می دهد که دسترسی های متعدد و کنترل نشده به جاده وجود دارد.

یکی دیگر از پیامدهای دسترسی های غیرمجاز، کاهش سرعت متوسط تردد و افزایش تداخل حرکتی در مسیر است. وقتی خودروها برای ورود به یک واحد خدماتی یا خروج از آن در حاشیه جاده توقف می کنند یا سرعت خود را به طور ناگهانی کاهش می دهند، جریان حرکت در مسیر اصلی دچار اختلال می شود. این وضعیت به ویژه در محورهایی که ترافیک سنگین کامیون ها یا خودروهای عبوری دارند، می تواند خطرناک تر باشد. به همین دلیل بسیاری از کارشناسان معتقدند مدیریت دسترسی یکی از مهم ترین اصول ایمنی در طراحی و بهره برداری از جاده هاست.

در بسیاری از کشورهای توسعه یافته، برای جلوگیری از چنین مشکلاتی از رویکردی به نام مدیریت دسترسی (Access Management) استفاده می شود. در این رویکرد، تعداد و محل ورودی ها و خروجی ها به جاده ها به طور دقیق کنترل می شود و ایجاد هرگونه دسترسی جدید باید بر اساس ضوابط مشخص فنی انجام گیرد. به عنوان مثال، در بزرگراه ها و جاده های اصلی معمولاً دسترسی مستقیم به املاک یا مراکز تجاری ممنوع است و ورود و خروج خودروها از طریق تقاطع های مشخص، جاده های خدماتی یا مسیرهای جانبی انجام می شود.

کارشناسان حمل ونقل می گویند یکی از مزیت های مهم مدیریت دسترسی این است که همزمان ایمنی و کارایی جاده را افزایش می دهد. با کاهش تعداد نقاط ورود و خروج، احتمال برخوردهای ناگهانی کمتر می شود و جریان ترافیک با سرعت یکنواخت تری حرکت می کند. تجربه کشورهایی مانند آمریکا، استرالیا و برخی کشورهای اروپایی نشان می دهد اجرای این سیاست می تواند به شکل قابل توجهی تعداد تصادفات در محورهای اصلی را کاهش دهد.

در عین حال، در بسیاری از کشورها از ابزارهای مختلفی برای اجرای این سیاست استفاده می شود؛ از ایجاد راه های دسترسی محلی و جاده های خدماتی گرفته تا نصب موانع فیزیکی در حاشیه مسیرها و تعیین فاصله استاندارد بین تقاطع ها. کارشناسان تأکید می کنند که چنین اقداماتی در کنار نظارت مستمر بر ساخت وسازهای حاشیه جاده، می تواند از شکل گیری دسترسی های غیرایمن جلوگیری کند.

در نهایت، آنچه در نگاه اول یک ورودی ساده به نظر می رسد، در عمل می تواند به نقطه ای پرخطر در شبکه جاده ای تبدیل شود. به همین دلیل متخصصان ایمنی راه معتقدند مدیریت دسترسی باید به عنوان یکی از اصول اساسی در برنامه ریزی و نگهداری جاده ها مورد توجه قرار گیرد؛ چراکه حفظ نظم ترافیک در مسیرهای بین شهری، تنها به کیفیت آسفالت یا عرض جاده وابسته نیست، بلکه به نحوه کنترل ورودی ها و خروجی های آن نیز ارتباط مستقیم دارد.