دولت واگذاری امور به بخش خصوصی را جدی بگیرد
تین نیوز | توافق هستهای و اجرای برجام بهطور حتم یکی از مهمترین اتفاقات اقتصادی و سیاسی کشور در ۱۰سال گذشته بهشمار میآید.
اقتصاد ایران بهدلیل تحمل بیش از ۱۲ سال فشار ناشی از تحریمها امروز در موقعیتی قرار گرفته که به هوای تازه برای تنفس نیاز دارد. برجام هم میتواند با ملاحظاتی چنین فضایی را برای ما مهیا کند. البته تاکنون بارها درباره اثرات برجام صحبت شده اما نکته مهم اینجاست که برجام دسترسی اقتصاد ایران به بازارهای جهانی برای در اختیار گرفتن فناوریهای روزآمد و همچنین امکان مبادله کالا با هزینهای ارزانتر و منطقیتر را مهیا میکند. برجام برای ما انتظاراتی مانند افزایش همکاریهای خارجی، حرکت کالاهای ایران به سمت بازارهای منطقهای و تبدیل شدن ایران به
قطب اقتصادی منطقه را ایجاد کرده ولی آیا همگی اینها به معجزه برجام به ثمر میرسد؟ باید تاکید کرد که امروز ما در رکود مطلق هستیم و برجام امید ما و نه راهکار اقتصاد ایران برای دستیابی به رونق است. البته که اجرای برجام بهطور حتم، نقطه عطفی در اقتصاد ایران خواهد بود. اقتصاد ایران که بهدلیل تحریمها به شدت به انزوا رفته بود، امروز میتواند به لطف اجرای برجام، بازهم خود را به قافله اقتصاد جهانی برساند. برهمین اساس است که بخش خصوصی کشور خود را قدردان تمامی زحماتی میداند که در راه به ثمر رسیدن این فرصت تاریخی کشیده شده است. اینکه امروز دستگاه
دیپلماسی کشور و حاکمیت تعامل با جهان را به جای تقابل با آن انتخاب کرده، نشان از تغییر نگاهها دارد. این تغییر نگاه در صورتی که به جهت درستی هدایت شود، زمینههای رشد و توسعه کشور و رونق دوباره اقتصاد ایران را مهیا میکند. برهمین اساس امروز برجام و اجرای آن نهتنها یک فرصت که یک نعمت بزرگ و تاریخی برای اقتصاد ایران است. اما اگر قرار است برجام، التیامی بردردهای امروز اقتصاد ما باشد، باید حداقل در زمینه چند مولفه تصمیمگیری عاجل انجام دهیم. نخست اینکه اقتصاد ایران نهتنها بهدلیل تحریمها که به جهت فشارهای داخلی مانند سوءمدیریتهای به جامانده
از دوران کاسبی با تحریمها و فضای نامناسب کسبوکار به شدت تحت فشار است. بنابراین اگر قرار است برجام به نتیجه برسد، باید فضای کسب و کار هم در کشور بازسازی شود. آنچه امروز در کشور حاکم است نه اجازه کسبوکار به سرمایهگذار داخلی را میدهد و نه اینکه برای سرمایهگذار خارجی مطلوب است. البته ما امروز مزیتهایی مانند امنیت، زیرساخت و دسترسی به نیروی کار ارزان و تحصیلکرده را داریم که همگی اینها میتوانند به نقاط مثبت اقتصاد کشور برای سرمایهگذاران خارجی تبدیل شوند. اما کمی قبلتر باید به فکر این باشیم که اساسا محیطی را برای ورود
سرمایهگذاران خارجی به کشور مهیا کنیم.
دوم اینکه درس تاریخی تحریمها این بود که تسلط دولت براقتصاد کشور، در دورههای تاریخی مانند تحریمها موجب فلج اقتصاد کشور هم شد چراکه در زمانه تحریمها هیچ کشوری حاضر نبود با دولت ایران کار کند. چهبسا اگر بخشخصوصی در ایران نقش اصلی و محوری را داشت، میزان خسارت تحریمها کمتر میشد. بنابراین دولت یا دولتها باید یکبار برای همیشه به نقش و جایگاه بخش خصوصی ایمان پیدا کنند. سوم اینکه همه مشکلات ما در تحریمها خلاصه نبوده و نیست. اجرای برجام و رفع تحریمها به معنای رفع تنگناهای خارجی است ولی تکلیف تنگناهای داخلی چه میشود؟ شاید بهتر باشد
که دولت در این دوره زمانی در زمینه موضوعات سرنوشتسازی مانند واقعیسازی قیمت دلار، یارانههای نقدی و غیرنقدی و حتی موضوع نظام مالی و بانکی کشور در همین مقطع تصمیمگیری و اقدام کند. در صورتی که هرکدام از این مولفهها به صورت درست و دقیق، اصلاح نشوند، برجام هم نمیتواند اقتصاد ایران را دگرگون کند. در نظر داشته باشید که در همین دوره زمانی، کاهش میزان فساد در اقتصاد ایران و برخورد با انواع رانتها نیز باید انجام شود تا دسترنج برجام، کام اقتصاد ایران را شیرین کند. برجام یک فرصت است و نمیتواند نقش مرهم برای همه دردهای ما را بازی کند. امروز بخش خصوصی
کشور امید دارد که دولت با همان منطق و دوراندیشی که برای توافق هستهای به کار بست، به فکر وفاق ملی برای بهبود وضعیت اقتصادی کشور هم باشد.