◄ جهنم تونل نیایش تنبور زن دارد، پلیس راهنمایی رانندگی ندارد!

ترافیک حدود سه کیلومتری تونل، بدون حضور حتی یک نیروی پلیس راهور، چنان شرایط طاقت فرسایی ایجاد کرده بود که در گرمای تابستان، دود و هوای سنگین داخل تونل، لحظاتی احساس می کردم هر آن ممکن است دچار ایست قلبی شوم!

ترافیک تهران البته برای ما شهروندان چیز تازه ای نیست. سال هاست به ساعت ها ماندن در خیابان، تلف شدن وقت و فروریختن تار و پود اعصابمان عادت کرده ایم. کسی هم انتظار ندارد پلیس راهور یا مدیریت شهری با یک حرکت جادویی، مشکل ترافیک پایتخت را حل کند اما مسئله اینجاست که قرار نیست شهروندان در یک تونل دو - سه کیلومتری، ۴۵ دقیقه در دود و گرما حبس شود و هیچ کس هم مسئولیتی برای مدیریت این وضعیت احساس نکند.

داخل تونل نیایش، گرمای شدید اتاق خودروها حتی اگر شیشه ها بالا باشد با دود غلیظ ناشی از تجمع خودروها ترکیب می شود. پایین آوردن شیشه عملاً ممکن نیست چون دود سمی با حجم زیاد وارد ریه ها می شود. از طرف دیگر روشن نگه داشتن دائمی کولر هم در چنین شرایطی چندان ساده نیست چون خودروها با سرعت بسیار پایین و در بسیاری مواقع با دنده سنگین حرکت می کنند و کارکرد مداوم موتور در گرمای تابستان، فشار مضاعفی به موتور وارد می کند. این وضعیت برای خودروهای داخلی، با توجه به کیفیت و شرایط فنی بسیاری از آنها، می تواند خطر جوش آوردن و حتی آسیب های سنگین تر به موتور را افزایش دهد. سؤال این است که در چنین شرایطی پلیس راهور کجاست؟

در مدتی که در تونل به همراه هزاران خودرو دیگر گرفتار بودم، هیچ نیروی پلیس راهور برای مدیریت ترافیک و برخورد با تخلفات ندیدم. نتیجه این غیبت هم کاملاً قابل مشاهده بود. برخی رانندگان، بدون کوچک ترین نگرانی، وارد خطوطی می شوند که برای امداد و عبور اضطراری پیش بینی شده است. 

 این صحنه هم نشانه بی فرهنگی  بعضی هم وطنان عزیز ماست و هم نشان از یک خلا جدی در نظارت دارد. وقتی احتمال برخورد و جریمه نزدیک به صفر باشد، طبیعی است هر کس در خود ضعف شخصیتی فرصت طلبی و سو استفاده را مهار نکرده باشد، به راحتی حقوق دیگران را زیر پا خواهد گذاشت.

البته ناگفته نماند در جهنم تونل نیایش عذاب برای همه حتی فرصت طلبان و بچه زرنگ ها هم به شکلی عادلانه فراهم است و  آنجا فرصت طلبی هم چندان راه به جایی نمی برد چرا که کمتر از یک دقیقه کافی است تا خطوط اضطراری و امدادی تونل هم از خودرو پر شود و آن مسیر به ظاهر فرار نیز به بخشی از همان جهنم ترافیکی تبدیل شود. حاصل کار این است که مسیری کمتر از سه کیلومتر را باید حدود ۴۵ دقیقه طی کرد. ۴۵ دقیقه در گرما، دود و کابینی که به دلیل آلودگی هوای تونل، امکان پایین آوردن شیشه هایش وجود ندارد.

طنز تلخ ماجرا این که در دل همین جهنم، یک نوازنده بی نوا ماسک زده و تنبور می زند. او مجبور است برای امرار معاش در چنین شرایطی ساز بزند اما ظاهرا پلیس راهور چنین ضرورتی برای حضور در تونل احساس نمی کند چون به هر حال حقوقش را می گیرد!

پلیس راهور قرار نیست معجزه کند و ترافیک تونل را  از بین ببرد اما حضور یک یا چند نیروی پلیس در چنین شرایطی می تواند با جلوگیری از ورود خودروها به خطوط امدادی، برخورد با تخلفات، هدایت جریان خودروها و مدیریت لحظه ای گره های ترافیکی، دست کم از شدت این وضعیت کم کند.

ما شهروندان انتظار غیرمنطقی نداریم. انتظارمان این است که وقتی چند کیلومتر تونل درگیر ترافیک سنگین است، نظارت پلیس هم به اندازه وخامت همین وضعیت باشد.

اگر قرار است راننده ای که ۴۵ دقیقه در دود و گرما گرفتار شده، در نهایت با دیدن مأمور پلیس در بیرون تونل مواجه شود که با لبخند خروج او از این جهنم را تماشا می کند، شاید بد نباشد یک سؤال ساده مطرح کنیم:

پلیس راهور از نظارت بر جهنم تونل نیایش استعفا داده است؟ چون فعلاً این تونل تنبورزن دارد، راننده متخلف دارد، دود دارد، گرما دارد، ترافیک دارد و تنها چیزی که در آن پیدا نمی شود، پلیس راهنمایی و رانندگی است!
انتهای پیام