|
کد خبر
۶۵۹۷۳
کپی شد
مسکن بایدکالای مصرفی باشد
وبلاگ تین نیوز | در حالی كه بسیاری از افراد از قدرت خرید خانه محروم هستند افرادی دست به احتكار مسكن میزنند. ایرج رهبر كارشناس مسكن در این زمینه میگوید: «باید برای نیاز و تولید یك و نیم میلیون واحد مسكونی در كشور برنامهریزی كنیم. زمانی كه عرضه متعادل شود كسی نمیتواند برای احتكار برنامهریزی کند.»
طرح جامع مسكن با چه اهدافی آغاز شد و این طرح چه تاثیری بر خانهدار شدن افراد داشته است؟
طرح جامع مسكن اهدافی را پیگیری میكند که از جمله آن تراكمهایی است كه باید در شهرها جانمایی شود و كاربردهایی كه باید در فضاهای مختلف شهری مثل فضای شهر، فضای درمانی، تجاری، مسكونی و اداری ترسیم كند یا درباره خود مسكن و نحوه فرآیندهایی كه مسكن باید در كشور ما طی كند تا به یك نتیجه مثبت قابل قبولی برسد و همه مردم صاحب خانه شوند. این طرح وارد جزئیات نمیشود، اما فرآیندهایی را كه برای آن باید طی شود، بررسی میكند. طرح جامع با تمام مسائل مسكن از جمله تعداد نفرات و رشد جمعیت و مسائل اجتماعی و اقتصادی، آمارهایی كه در سالهای گذشته به دست آمده است و آمارهایی
درباره اینكه چه زمانی كشور دارای ركود و رونق بوده است و رشد اقتصادی در رابطه با مسكن چقدر بوده و تورم چه تاثیری در مسكن داشته است، ارتباط مستقیم دارد. زمانی كه تمامی این موارد مد نظر قرار گرفت، آن وقت طرحی پیشنهاد میشود كه در این چارچوبها و خطوط حركت كند.
آیا طرح جامع مسكن با توجه به شرایط و ویژگیهای روز قابل تغییر است؟
هر 10 سال یك بار ایدههای جدیدی برای طرح جامع ارائه میشود. این اتفاق باید بیفتد، زیرا این طرح با توجه به رشد جمعیت، آمارهای گذشته و نیازمندیهای روز اجرا میشود و نحوه توزیع ساختمانها از نظر جغرافیایی بررسی میشود و همانطور كه از اسم آن پیداست از تمام جوانب ، بخش مسكن را بررسی میكند و مطابق با آن چارچوبی را برای مسئولان و كسانی كه سیاستگذاری میکنند، ارائه میدهد.
ركود در بازار مسكن از چه زمانی و با چه دلایلی آغاز شد و تا كجا ادامه دارد؟
ما رونق و ركود را در بخش مسكن در تمامی دورانها داشتهایم. هر چهار تا پنج سال یك بار ركود بین یك و نیم تا دو سال اتفاق میافتد و دوباره رونق به سراغ بازار مسكن میآید و این چرخه ادامه دارد. این ركود و رونق مسكن به عوامل زیادی بستگی دارند؛ از جمله قدرت خرید مردم كه بهعنوان مثال، اگر شاهد افزایش قیمتها باشیم و قدرت خرید به تناسب آن رشد نکند، سكتهای به وجود میآید و مردم توان خرید را از دست میدهند. سیاستگذاریهای دولتها، تشویقها و تنبیههایی كه برای جذب سرمایه در بخش مسكن در نظر گرفته میشود و جلوگیری از تورم قیمتهایی
كه هزینه مسكن را بالا میبرد، باعث میشود مسكن در ركود قرار بگیرد.
احتكار مسكن بحث تازهای در اقتصاد ایران نیست. افراد در زمان ركود خرید انبوه انجام میدهند و این واحدهای مسكونی را نگه میدارند تا در دوره رونق با سود 50 درصد بالاتر به فروش برسانند. نهادی برای جلوگیری در این زمینه وجود ندارد؟ این اتفاق چه تاثیری در ركود بخش مسكن دارد؟
اصولا احتكار زمانی اتفاق میافتد كه ما عدم ثبات و تعادل قیمت در مسكن داشته باشیم و فرد احساس كند كه اگر مسكن را الان خریداری كند و نگه دارد، چند سال بعد میتواند با قیمت بالاتری به فروش برساند و به همین دلیل در این مسیر سرمایهگذاری میكند. تمام تلاش مسئولان این است كه مسكن از بخش سرمایهای بیرون بیاید و به طرف مصرفی شدن پیش برود. البته برخی سیاستگذاریهایی هم كه در این زمینه میشود، به موضوع احتكار دامن میزند. به عنوان مثال برنامهای كه بورس به عنوان بورس مسكن راه اندازی كرد و خواست مسكنهایی را كه به صورت انبوه خرید و فروش میشوند،
وارد بورس كند، باعث احتكار و سرمایهگذاری در مسكن به صورت كلان میشد. این یكی از بدترین سیاستگذاریهایی بود كه در بورس دیدیم.
مسكن كالا نیست كه بتوان قیمت آن را مانند سكه و كالاهای صنعتی كاهش یا افزایش دهیم. مسكن باید از حالت سرمایهای خارج شود و به سمت مصرف برود تا نیاز مردم برطرف شود و همه صاحب خانه شوند. خوشبختانه ورود مسكن به بورس با انتقاداتی كه صورت گرفت عملی نشد. اگر ما بتوانیم عرضه و تقاضا را متعادل كنیم، بهطوری كه هیچوقت از بابت كمبود مسكن احساس خطر نكنیم، در آن صورت قیمت بالا نمی رود. نیاز مسكن همواره وجود دارد. در حال حاضر با 750 هزار ازدواج در سال، نیاز به یك تا یك و نیم میلیون واحد مسكن را در سال داریم. در واقع، بخشی از نیازها ناشی از روندهای روز است و بخشی از نیازها هم ناشی از این است كه افرادی در جامعه ما هستند كه همچنان خانهای از آن خود ندارند و برای مثال اجارهنشین هستند. برای حل مشكل مسكن، همانطور كه عنوان شد، نیازمند این هستیم كه هر سال یك میلیون و 500 هزار مسكن تولید كنیم. زمانی كه عرضه متعادل شود، كسی نمیتواند برای احتكار برنامهریزی کند.
مسكن كالا نیست كه بتوان قیمت آن را مانند سكه و كالاهای صنعتی كاهش یا افزایش دهیم. مسكن باید از حالت سرمایهای خارج شود و به سمت مصرف برود تا نیاز مردم برطرف شود و همه صاحب خانه شوند. خوشبختانه ورود مسكن به بورس با انتقاداتی كه صورت گرفت عملی نشد. اگر ما بتوانیم عرضه و تقاضا را متعادل كنیم، بهطوری كه هیچوقت از بابت كمبود مسكن احساس خطر نكنیم، در آن صورت قیمت بالا نمی رود. نیاز مسكن همواره وجود دارد. در حال حاضر با 750 هزار ازدواج در سال، نیاز به یك تا یك و نیم میلیون واحد مسكن را در سال داریم. در واقع، بخشی از نیازها ناشی از روندهای روز است و بخشی از نیازها هم ناشی از این است كه افرادی در جامعه ما هستند كه همچنان خانهای از آن خود ندارند و برای مثال اجارهنشین هستند. برای حل مشكل مسكن، همانطور كه عنوان شد، نیازمند این هستیم كه هر سال یك میلیون و 500 هزار مسكن تولید كنیم. زمانی كه عرضه متعادل شود، كسی نمیتواند برای احتكار برنامهریزی کند.