دولت نباید حساسیت بی جا در بخش مسکن ایجاد کند
وبلاگ تین نیوز، عباس آخوندی | سهم دولت از کل سرمایهگذاری بخش مسکن بین نیم تا 3 درصد است و مسكن سهم 12 درصدی در اشتغال مستمر دارد که این نشان میدهد که ساختوساز کاملاً متکی به بخش خصوصی است و دولت نباید حساسیت بی جا در این بخش ایجاد کند.
سهم بخش مسکن از سرمایه ثابت 30 درصد، سهم مسکن از اشتغال مستمر 12 درصد، سهم مسکن از تسهیلات بانکی 25 درصد، سهم مسکن از کل گردش نقدینگی کشور 20 تا 30 درصد، سهم دولت از مسکن نیم تا حداکثر سه درصد و سهم مسکن از بودجه خانوار یک سوم است.
یک واحد افزایش و ارزش افزوده بخش ساختمان مسکن، تولید ناخالص داخلی را 2.1 واحد افزایش میدهد. هر 69.4 مترمربع ساخت مسکن موجب یک فرصت شغلی مستقیم میشود و 0.7 نفر نیز به طور غیرمستقیم مشغول به کار میشود.
از سال 75 تا 90 جمعیت ایران از 60 میلیون به 75 میلیون نفر رسید که 25 درصد رشد داشت، نکته مهم این است آیا رشد جمعیت با رشد خانوار در ایران همسو بوده است؟ نرخ رشد بُعد خانوار از 4.8 به 3.5 درصد رسیده است در حالی که جمعیت کشور 25 درصد رشد داشته است.
مسکن بر مبنای نرخ رشد بُعد خانوار تنظیم می شود نه نرخ رشد جمیعت، بنابراین این اشتباه نباید در برنامه ریزی صورت گیرد. این اصل نشان می دهد که تقاضای زیادی برای مسکن وجود دارد اما به دلیل کوچک شدن بُعدخانوار نیاز امروز به مسکن با نیاز 20 سال قبل متفاوت است.
نظام توزیع جمعیت در ایران دارای مشکلات جدی است، سواحل شمالی کشور دارای تراکم جمعیت بالایی است اما سواحل جنوبی با یک نوع کمبود جمعیت مواجه است.
در سال 1405 تعداد خانوار ایران با 40 درصد افزایش از 21 میلیون به 28 میلیون خواهد رسید، روند تحولات موجودی مسکن کشور در 25 سال گذشته نشان میدهد 150 درصد رشد در موجودی مسکن رخ داده است اما نکته مهم نحوه توزیع است به طوری که در یکسری از مناطق افزایش تولید و در یکسری از مناطق کاهش تولید داشتهایم.
در سال 92 تعداد خانوارهای شهری 16.2 میلیون خانوار با 15.5 میلیون خانه بوده است، 645 هزار کمبود مسکن شهری داریم و 517 هزار کمبود مسکن روستایی که جمعا به یک میلیون و 162 هزار کمبود مسکن میرسد.
نظام برنامهریزی مسکن همواره درازمدت است و هیچ دولتی نمیتواند بگوید که ظرف دو سال مشکل مسکن را میتواند حل کند. هر کسی این حرف را بزند دچار شرایط هرج و مرج دولت قبلی می شود. مداخله گسترده در حوزه مسکن و شعار سیاسی دادن کار خطرناکی است. در حوزه مسکن نمی توان شعار سیاسی داد چون منجر به ایجاد مشکلات دراز مدت میشود و جامعه اسیر شعارهای بی محتوا خواهد شد.
در حال حاضر سه منبع تقاضا در حوزه مسکن وجود دارد یک منبع خانوارهای جدید است که حدود 6 میلیون خانوار وارد عرصه تقاضای جدید می شوند. کمبود مسکن موجود دومین منبع تقاضا و مسکن فرسوده سومین منبع است. این سه مورد را که روی هم بگذاریم به این نتیجه می رسیم که حدود 6 میلیون خانوار جدید داریم، یک میلیون خانه کم داریم و یک میلیون خانه هم دچار نوسازی مجدد می شوند.
در محیط روستایی هم دو میلیون و 300 هزار واحد مسکونی دچار نوسازی مجدد می شود.
رشد جمعیت شهری چیزی حدود 80درصد جامعه ایران است که رقم بسیار بالایی را نشان می دهد. ایران در طی 40 سال با جمعیت 65 میلیونی شهرنشینی مواجه شده که حاکی از رشد 6 برابری را در سال نشان می دهد.
اگر قرار بود این رشد را در یک شرایط معمولی سیاستگذاری کنیم خیلی مهم بود که چگونه می خواستیم این جمعیت را در ایران توزیع کنیم.نظام توزیع جمعیت در ایران دارای مشکلات جدی است.
در شهرهای جدید پردیس و پرند در مجموع 400 هزار واحد مسکن مهر در حال ساخت است و پیامدهای آن را شهر تهران با این حجم از تراکم و هوای آلوده باید تحمل کند.
برگرفته از خبر روابط عمومی وزارت راه