◄بهشت می بینمت
تین نیوز|علی اکبر نادری مهندس کنترل ترافیک ریل است که یکی از خاطرات هیجان انگیز دوران خدمت خود را به رشته تحریر درآورده است با هم می خوانیم :
طبق معمول همه روزه راس ساعت 13 کشیک ایستگاه دوکوهه را از احمد تحویل و در جریان سیر قطارها قرار گرفتم.از سمت اندیمشک قطار باری با 25 واگن شن کش خالی در حرکت بود ، چند دقیقه بعد با به صدا درآمدن بیزر دستگاه سیگنال قطار آرام آرام وارد ایستگاه شد و پس سلام و احوال پرسی با مهدی پور و عبده پور و قاری عرب قطار را در ایستگاه دگاژ کرده و پس از تشریح عملیات مانور شروع به کار کردیم.
قرار بود واگنهای خالی در خط معدن جهت بارگیری بالاست واگذار گردند و واگنهای باردار به سمت اندیمشک و از آنجا برای نصب خط شلمچه به خرمشهر اعزام گردند.
ابتدا دیزل وارد خط معدن گردید و پس از اتصال بر روی واگنهای باردار مسیر خروجی خواست تا به خط آزاد بیاید من مسیر را تنظیم کرده و عبده پور هم سوزن دستی را تنظیم نمود و قطار حرکت خود را آغاز نمود، حرکتی که یاد و خاطره تلخ آن تا پایان خدمت همراهمان خواهد بود.پس از عبور از روی آخرین تراک علائمی فرمان توقف دادم تا قطار را به خط آزاد وارد کنم
-آقا مهدی پور توقف کن
-قطار نمی ایسته
-یعنی چی نمی ایسته؟
-ترمز عمل نمیکنه
-تو میتونی نگهش داری،ترمز کن برادر
-نادری بخدا شوخی نمی کنم،قطار ترمز نداره
-یعنی قطار فرار کرد؟
-آره فرار کرد وسیله ای روبرومون نمیاد؟
- یا خدا ! نه چیزی ندارم الان به کنترل اطلاع میدم مسیرتون رو آزاد کنه
- قاری عرب: مگر خدا و امام زمان به خودمون و بچه هامون رحم کنن
همیشه فکر میکردم که اتفاقات تلخ و نادر یا توی فیلمها اتفاق می افتند و یا برای دیگران، اما این بار این من بودم که شاهد حرکت 2000 تن آهن و سنگ بدون هیچ نیروی بازدارنده ای به سمت شهر بودم.
در مدخل ورودی ایستگاه اندیمشک یک قوس تند وجود دارد که در جان قوس زیرگذر یکی از اصلی ترین و شلوغ ترین خیابان های شهر بود اگر قطار با سرعت بالا وارد این قوس میشد و از پل به زیر می افتاد خدا می داند چه فاجعه ای به بار می آورد و از آن گذشته پایان قوس هم اگر بوژی واگنها به دلیل سرعت زیاد گردش نمی کرد آنگاه ممکن بود آن حجم عظیم سنگ و آهن به داخل شهر برود و هزار اما و اگر دیگر که با سرعت برق از جلوی چشمانم میگذشت و دنیا را برایم تیره و تار می ساخت و ساختمان ایستگاه دوکوهه را چون قفسی تنگ و تاریک برایم ساخته بود.
در این احوالات عبده پور را دیدم که از شدت فشار روانی و استرس با پای پیاده به سمت اندیمشک می دوید. از او پرسیدم کجا میدوی؟ با صدای لرزان و بریده بریده گفت: بمانم که چه کنم؟
مرتبا از مهدی پور سرعت قطار را استعلام میکردم که مشخص بود در راه روهای اطراف دیزل و دنبال راهی برای متوقف کردن قطار میگردد و مردانه در دیزل ایستاده و شاید اگر من بودم دیزل را ترک میکردم تا جان خود رابه سلامت از مهلکه رها سازم،
و یا قاری عرب که در روی نرده واگن انتهایی مردانه بر روی قطارش ایستاده بود
گر نگهدار من آن است که من میدانم شیشه را در بغل سنگ نگه می دارد
لطف خدا و مشیت الهی و مقاومت مردانه مهدی پور در دیزل باعث شد در چند کیلومتری اندیمشک سرعت قطار از 70 به 30 کاهش یافته و در این زمان افشین فرشادی کار نیمه تمام مهدی پور را تمام کرده و به داخل واگنهای در حال حرکت پرید و با بستن ترمز دستی چندین واگن اقدام به متوقف کردن کامل قطار نمود که در این راستا ساق پای چپ او نیز از چندین جا دچار آسیب گردید.به گفته شاهدان در محل از اطراف لنت های ترمز دیزل دود ناشی از ترمزگیری سخت و اقدام به موقع و قابل ستایش مهدی پور مشاهده می شد.
پس از آن واقعه بنده دیگر سعادت همکاری با عبده پور و قاری عرب را نداشتم اما پس از ملاقات با مهدی پور و گپ دوستانه مان میگفت که قسمت نبود اون روز بمیریم اما ما بهشتی هستیم و «بهشت میبینمت»
امروز پس از سالها که من در کنترل مرکزی در تهران خدمت میکنم و مهدی پور که گاه گاهی کنترل ناوگان اهواز کشیک میدهد آن تکیه کلام همیشگی را تکرار میکند که
نادری بهشت میبینت
اِ بابام😂