کوچ راهآهن آلودگیها را با خود میبرد
تین نیوز | با وجود آنکه پایش آلودگی هوا در اطراف ایستگاه راهآهن شهر تهران در منطقه۱۱ نشان میدهد که میزان آلایندگی، ۵۰ تا ۱۰۰برابر حد سلامت است اما همچنان مسئولان در وزارتخانه راه و شهرسازی و شرکت راهآهن از غیراصولی بودن انتقال ایستگاه به حومه شهر صحبت میکنند.
آنگونه كه احمد پورسید آقایی، مدیرعامل شركت راهآهن گفته مطرح شدن ایده انتقال ایستگاه راهآهن منطقی و كارشناسی به حساب نمیآید.بهگفته وی در شهرهای بزرگ و پرجمعیت جهان نهتنها راهآهن به خارج از شهر منتقل نشده است كه حتی در مراكز اصلی و پرجمعیت ایستگاههایی تعریف شده كه در ساختار شهر اهمیت بسیاری دارند.
این در حالی است كه طبق آمار شركت كنترل كیفیت هوای تهران در اطراف ایستگاه راهآهن پایتخت، میزان ذرات معلق آلاینده 500هزار در هر سانتیمترمكعب است؛ درحالیكه این میزان برای رعایت حد سلامت باید بین 5هزار تا 10هزار باشد. یكی از دلایل این آلودگی بالا سوخت ناوگان راهآهن عنوان میشود. سوختی كه 10 تا 15هزار ppm گوگرد دارد.
از سوی دیگر وجود خطوط ریلی در مناطق 17 و 18 تهران هم علاوه بر مشكلات ایمنی برای تردد عابران پیاده، سبب افزایش آسیبهای اجتماعی شده است. بنابراین با چنین توضیحاتی میتوان دریافت كه راهآهن بین شهری در تهران از نظر استانداردهای شهرنشینی با آنچه در شهرهای توسعهیافته حاكم است، تفاوت اساسی دارد.
به همینخاطر مدیریت شهری طرحی را برای انتقال ایستگاه راهآهن و همچنین تبدیل حاشیه خطوط ریلی به مبلمان شهری آماده كرده است. معاون برنامهریزی، توسعه شهری و امور شورای شهرداری تهران اعلام كرد كه مدیریت شهر معتقد است مزایای انتقال راهآهن برای منافع مردم و سیما و منظر شهری بیشتر از هزینههاست.
به گفته ناصر امانی كارشناسان حوزه حملونقل شهری بر این اعتقادند كه بهدلیل بار صوتی، ترافیكی و آلودگی ناشی از جابهجایی قطارها و آثار منفی كه منظر و انضباط شهری را تحتتأثیر قرار میدهد، راهآهن باید به حومه شهر منتقل و در نهایت از حومه شهر امكان استفاده مسافران راهآهن از طریق خطوط اتوبوسی یا مترو به تهران فراهم شود.
وی اضافه كرد در مقابل این دیدگاه اما دیگران میگویند همانند شهرهای بزرگ جهان ایستگاه راهآهن باید در وسط شهر باشد؛ بنابراین موافقان چنین دیدگاهی با انتقال راهآهن به حاشیه شهر مقاومت كرده و بهدنبال رفع تبعات زیستمحیطی، آلودگی صوتی و آشفتگیهای ناشی از آن هستند.
وی اضافه كرد كه كارشناسان حامی این دیدگاه معتقدند اگر سیما و منظر شهر بههم ریخته باید آنرا حل كرد نه آنكه بار اضافی برای انتقال راهآهن به دوش مسئولان بیفتد. اما باید دید راهآهن با چه شرایطی در شهرها فعال است.
1-مسكو
یكی از تاریخیترین ایستگاههای قطار جهان در مسكو قرار دارد. این ایستگاه باعث شده تا راهآهن به یكی از مراكز شهر برسد.
از ۲۵دسامبر۲۰۰۱ تمامی مسیرهای راهآهنی كه به این ایستگاه ختم میشود برقی شده و بدینترتیب آلودگی قطارها به حداقل ممكن رسیده است.
این ایستگاه در سالهای استفاده بارها بازسازی شده و سال1995 ضمن بازسازی، برای كاهش اثرات تردد زیاد بر بافتهای مسكونی اطراف، گسترش نیز یافت.
سالن خروج اصلی این ایستگاه سقفهای بسیار زیبایی دارد كه به آن سقفهای افسانهای میگویند.
2-پاریس
در پاریس ایستگاههای متفاوتی به سمت شمال، جنوب و غرب تعبیه شده است.
یكی از اصلیترین ایستگاهها برای دسترسی مسافران قطارها به قسمت شرقی فرانسه و آلمان و اتصال به خطوط ریلی بینالمللی از طریق بلژیك و هلند احداث شده است.
خطوط مترو 2، 4 و 5 پاریس به این ایستگاه دسترسی دارند و مسافران اغلب از این طریق جابهجا میشوند. یعنی ایستگاه بار ترافیكی زیادی را به شهر تحمیل نمیكند.
ایستگاههای پاریس بسیار بزرگ هستند كه در 15سال اخیر در آن كشور توسعه پیدا كردهاند. فرانسویها كار بین متروها، قطارهای حومهای و قطارهای سریعالسیر و معمولی را در یكایستگاه تركیب كردهاند. این باعث میشود تا ترافیك اطراف ایستگاهها معمولا روان باشد.
3-توكیو
بهطور كلی طول ریلهای استاندارد 25متر است ولی در كشور ژاپن بهمنظور افزایش كیفیت سفر و كاهش صدا از ریلهای یكپارچه جوشكاری شده یا ریلهای طویل استفاده میكنند.
شینكانسن بهعنوان یكی از معروفترین قطارهای فوقالعاده اكسپرس در جهان شناخته میشود كه ژاپنیها از آن بهره میبرند.این قطار با وجود سرعت بالا امكان رسیدن از توكیو به دیگر شهرهای مهم را در 15دقیقه فراهم میآورد.
ایستگاه توكیو كمترین آلودگی صوتی یا آلودگی هوا به شهر تحمیل نمیكند.
4-لندن
شهر لندن یكی از قـــدیمیترین و بـــزرگترین ایستگاههای راهآهن جهان را دارد. این ایستگاه از سال1868 ساخته شده است.
در لندن، اطراف خطوط ریلی، دیوارهایی وجود دارد كه شبیه به نمای خانه هستند. در واقع اگر شخصی آگاهی نداشته باشد، اصلا نمیتواند تشخیص دهد كه در خیابانهایی همچون لاینستر گاردنز پشت دیوارهای چندین دیوار، اصلا خبری از محل سكونت نیست و بلكه خط راهآهن قرار داد. این دیوارهها و حریم آنها در اختیار شهرداری لندن است و مورد بازپیرایی قرار میگیرند و بهنوعی عایق صوتی بهحساب میآیند. ضمنا پلیس هم بهشدت امنیت پشت دیوارها را زیرنظر دارد.
5-برلین
- هاوپ - بَن - هوف (ایستگاه مركزی)، یك شاهكار معماری مدرن و یكی از بزرگترین و زیباترین ایستگاههای راهآهن اروپا و یك جاذبه گردشگری در خیابانهای شلوغ برلین در آلمان است. ایستگاه مركزی برلین بزرگترین ایستگاه متقاطع اروپا بوده و همچنین با بیش از 80مغازه و فروشگاه و 14سكو، بزرگترین ایستگاه دو طبقه راهآهن در اروپا به شمار میرود.
در این ایستگاه، روزانه 2000قطار توقف میكنند و حدود 350000مسافر در آن جابهجا میشوند. جالب اینجاست كه سازهای عظیم فلزی روی ایستگاه مانع از خروج سر و صداهای موجود و آلودگی احتمالی دیزل ژنراتورهای یدك به خارج از ایستگاه میشود.
معماری برجسته در كنار پانلهای شیشهای كه اجازه میدهند در طول روز، نور به هر دو سطح برسد و همچنین وجود یك ساحل در نزدیكی آن، منظرهای زیبا به این ایستگاه داده است.
کوچ راهآهن آلودگیها را با خود میبرد!!!!!!!!؟ کجا می بره؟؟؟ پیاده شید با مردم راه برید!. جائی که می بره برای خودش یک تهران شده! از طرفی مردم با دوچرخه که نباید این مسافت رو طی کنند، اون هم آلودگی داره! اگر نداره، لابد قطار با قطار فرق دارد! قطار راه آهن نمیتونه به اندازه قطار شهرداری آلودگی داشته باشه! خون مترو رنگین تر از خون قطار سریع السیر رآه آهن هست!؟ شما آشغالهای خونه تون رو رفع می کنین یا دفع می کنین؟؟ دور می ریزید توی خونه همسایه!؟ اونجائی که کوچ راهآهن آلودگیها را با خود میبرد!، اونجا هم خودش یک شهر هست و هیچ فرقی با تهران نداره، اهالی و شهروند داره. عقل سلیم سرمایه و هزینه شهروندان را صرف راه کارهای اساسی رفع و کاستن آلودگی میکنه نه صرف انتقال آلودگی و زباله و دور گرداندن مدفوعات سوداگری های دائمی و قبلی مدیریت شهری تهران
کوچ راهآهن آلودگیها را با خود میبرد…ووو…کرایه های ۵۰ کیلومتر اول راه آهن را هم مترو شهرداری تهران باخودشان می برند، همانطور که بازار مسافران تاکسیرانان تهرانی را با فروش حق عمومی شهروندان و محدوده طرح طرافیک به رانندگان شخصی های اشراف و غیر عمومی و ممانعت از شیفت بندی کامل و تخریب خدمات رسانی شبانه روزی ۸۰۰۰۰ تاکسی و حمایت و تقویت مسافربرهاس شخصی و ساقط ساختن فعالیّت ۶۰۰۰۰ تاکسی از ۸۰۰۰۰ تاکسی تهران با انواع ترفندهای کثیف و پرونده سازی ها و گماردن ارازل و اوباش بالای سر تاکسیرانان خدوم و حمایت از شخصی های مسافربر سازمان تاکسیرانی در خطوط و … انحلال شرکت تعاونی تاکسیرانان تهران و حمایت از اختلال صد در صدی در امور و وظایف شرکتهای خصوصی خود و موجب تصرف کامل و با خود به یغما بردن فرصت کسب و حق و حقوق تاکسیرانان به جیب شهرداری تهران و شرکای مدیریت و شورای شهرداری بوده است که در واقع با در آمد حاصل از سوی تاکسیرانان تهران جهت تخریب و تصرف دخل و درآمد و حقوق اولیّه و رفاه اجتماعی ضروری بیمه و از همه مهم تر نابودی حیثیّت تاکسیرانان با تحمیل تخلفات از سوی مدیریت شهری و تضعیف کامل تاکسیرانان که عموماً آنها را فاقد صنف و نماینده و مستضعف نگهداشتند و از طرفی عموماً گرفتار تعمیرات تاکسی و عدم رسیدگی و پاسخوگوئی و توسط مسئولان و شرکتهای خصوصی عمال تاکسیرانی کاملاً سرگردان مانده و همچنین در حالیکه بالغ بر ۶۰ درصد تاکسیرانان گرفتار اهل و عیال و سنین غیر مناسب برای طرف شدن با مسئولان و درگیری و دوندگی های حمایت شده از سوی قلندرهای شهرداری و تاکسیرانی و شرکتهای خصوصی شان می باشند.
سلام همین توضیحات خبر حاضر نشان می دهد که: - در شهرهای پیشرفته بجای آنکه بیایند به فکر جابجایی موقعیت فیزیکی ایستگاه باشند رفته اند نشسته اند فکر کرده اند و تفاهم کرده اند عقل کارشناسی مسئولین شهری و ریلی را روی هم گذاشته اند و راهکارهایی اندیشیده اند که بعضی از عوارض حضور ایستگاه راه آهن در داخل محوطه شهری را به حداقل برسانند و منافع ملی(و نه منافع جمعیت حاشیه ریل و ایستگاه و یا حتی جمعیت شهر مربوطه) را در این مورد ماکزیمایز کرده اند امیدوارم مسئولین محترم شهری(که فکر می کنم بر اساس گزارشات غیر پخته و ناجامع کارشناسی که بدستشان رسیده است صحبت می نمایند) بجای آنکه روی پاک کردن صورت مسئله(انتقال فیزیکی ایستگاه راه آهن تهران) حرف بزنند منافع ملی کشور را مبنا و معیار و شاخص و سنجه واقعی برای هر گونه نظر کارشناسی قرار دهند و بر طبق تجربه شهرهای بزرگ دنیا که بخشی نیز در همین خبر منتقل شد و با همدلی مسئولین ریلی و وزارتخانه کمک نمایند تا بعضی از عوارض به روش صحیح کاهش یابد(روش غلط آن است که بر اثر فشارهای سیاسی در دولت قبل در منطقه ۱۷ و ۱۸ راه آهن را با پول بیت المال با هزینه چند صد میلیارد تومانی دارند به زیر زمین بردند کاری که هیچ کجای دنیا برای رفع این گونه مشکل استفاده نکرده اند و روزی روزگاری مسئولین تصمیم گیر اصلی و ابتدایی پروژه در زمان مربوطه در دولت قبل بایستی حداقل به پیشگاه خداوند پاسخگو باشند که آیا بهترین تصمیم این روش بود!؟) نکته دیگر این است که در گزارشاتی که در خصوص آلودگی بیان می شود باید گزارش آلودگی نقاط مختلف شهر در هر یک از روزهای ۱۰ سال گذشته به تفکیک هر یک از آلاینده ها با جزئیات کامل منتشر شود تا امکان قضاوت صحیح کارشناسی فراهم گردد و بعد اگر کسی به دنبال جابجایی ایستگاه فقط به این دلیل است ثابت کند که آلایندگی ۵۰ الی ۱۰۰ برابری یکی از آلاینده ها ناشی از " فقط " لکوموتیوهای قطارها است(و موارد دیگر در این نقطه اثری ندارد و بقیه شهر نیز مشکلی از بابت آلودگی چند برابری هوا ندارد!) و راهکارهای تجربه شده در شهرهای دیگر دنیا برای ایستگاه راه آهن تهران اثری ندارد و ثابت کند که با جابجایی ایستگاه به بیرون شهر مجموع آلاینده های منتشر شده ناشی از بعد مسافت بیشتر هر یک از مسافران برای دسترسی به آن ایستگاه فرضی کمتر خواهد شد!