◄ چرخ صنعت کشور روی ریل راهآهن
تیننیوز| شرکت راهآهن جمهوری اسلامی ایران، در کنار سایر بخشهای کشور از شرایط پسابرجام استفاده کرده و در حال گسترش مناسبات و مراودات جهانی خود است.
به گزارش خبرنگار تیننیوز، البته با توجه به حجم قراردادها و تفاهمنامههای راهآهن با شرکتهای معتبر جهانی، میتوان گفت این شرکت اگر بیشترین بهره را از شرایط پسابرجام نبرده باشد، یکی از چند مجموعهای است که در کشور بیشترین سهم را از باز شدن درهای جهانی به روی ایران از آن خود کرده است.
قراردادهای چند میلیارد یوروی، احداث خطوط سریعالسیر، احداث ایستگاه، انتقال تکنولوژی این موارد و ... تنها بخشی از آوردههای راهآهن در چند ماه گذشته است که باعث شده بزرگترین قدرتهای صنعتی دنیا در صف ورود به کشورمان قرار بگیرند.
این اتفاق در بخشهای دیگر کشور هم افتاده است اما آنچه مشارکت سرمایهگذارهای خارجی در حوزه راهآهن را از دیگر بخشها متمایز میکند، این است که این شرکت، صرفا خریدار محصولات کشورهای خارجی نیست.
شرکت راهآهن در اقدامی که میتوان گفت ناشی از هوشمندی مدیرانش است، در کنار اینکه محصول بزرگترین و بهترین شرکتهای دنیا را با سرمایه خارجی خریداری میکند، به همین بسنده نکرده و تکنولوژی این شرکتها را هم وارد کشور میکند.
پیش از این راهآهن مذاکراتی با شرکت اشتادلر سوئیس داشت که یکی از چند واگنساز برتر دنیاست. بر اساس توافق حاصل شده میان این دو طرف، قرار است ایران 800 واگن از اشتادلر بخرد، اما با این شرایط که 200 واگن از این تعداد در سوئیس تولید شده و 600 واگن باقی مانده، با برند شرکت سوئیسی اما در داخل ایران و با شراکت یکی از واگنسازهای داخلی انجام شود.
به این ترتیب نه تنها با این معامله تعداد زیادی واگن با برترین کیفیت جهانی وارد ناوگان ریلی کشور میشود، بلکه ایران هم به یکی از واگنسازهای برتر دنیا تبدیل شده و به همان اندازه هم اشتغالزایی در کشور ایجاد میشود.
پیتر ینلتن، مدیرعامل شرکت سوئیسی اشتادلر درباره اهمیت و انتفاع چنین قراردادی برای شرکتش به خبرنگار تیننیوز میگوید که او ایران را کشوری با 80میلیون جمعیت نمیبیند و ایران از نظر او 500میلیون نفر است.
برنامه میانمدتی که ینلتن برای برند اشتادلر و ایران دارد، این است که کشور ما به ترمینال تولید و فروش واگن سوئیسی اشتادلر در منطقه تبدیل شود. در این شرایط هم اشتادلر به هدف خود رسیده و هم در کشور ما اشتغالزایی ایجاد شده و با بهکارگیری تکنولوژی روز اروپا مسافران قطارهای ما از رفاه و امنیت بالاتری برخوردار خواهند بود.
اما این تنها معامله راهآهن نیست که از چندین جنبه برای کشور سودآوری دارد. در قرارداد مشابهی با یک شرکت روسی، بناست که 5000 واگن باری با سرمایه خارجی در کارخانههای داخلی واگنسازی تولید شوند.
این قرارداد نه تنها واگنهای مورد نیاز ناوگان را تامین خواهد کرد، بلکه باعث رونق کار شرکتهای داخلی تولیدکننده واگن میشود و از سوی دیگر هم بهدلیل تامین بودجه خارجی، تولیدکنندگان میتوانند محصولاتشان را بهصورت اقساطی در اختیار شرکتهای حملونقلی قرار دهند و به این شکل مشکل چندیدن ساله خریداران و فروشندگان واگن در کشور حل شود.
در مذاکرات اخیر مقامات کشورمان با مقامات کرهجنوبی هم که به تهران آمده بودند، ازعقد قرارداد برای ساخت 450 واگن جدید صحبت شد. هر چند جزئیات این قرارداد مشخص نیست، اما تجربه قراردادهای قبلی نشان داده که ریلهای کشور باز هم پذیرای سرمایههای خارجی با کار ایرانی خواهند بود.
از ساخت قطار سریع السیر و برقی چه خبر نیاز فردا ایران تامین میکند؟ بعد یک سوال داشتم کدام کریدور ایران برقی و سریع السیر شده است؟ آیا قرارداد ان بسته شده است؟ کریدور غرب به شرق ناقص است کریدور شمال به جنوب که فقط اصفهان است که به یه پروژه ابتر شده. تهران تبریز هم هنوز دو خطه و برقی نشده است و همچنین هنوز مسیر برقی گرمسار اینچه برون هم شروع نشده فعلا چیز جدیدی رو نشده است همین پروژه تهران مشهد چهل سال هست که قراره سریع السیر بشه هنوز شروع نشده الان در منطقه ترکیه و عربستان با سرعت خطوط ریلی شان را مدرن و برقی سریع السیر میکنند در ایران تابحال پروژه ای هنوز سرانجامی نرسیده
تا کنون آنچه را که شاهد بوده ایم امضای تفاهم نامه بین راه آهن با واگن سازان خارجی بوده است و چنانچه موضوع ساخت داخل برای راه آن مهم بود، می بایست واگن سازان خارجی مکلف به امضای تفاهم نامه با واگن ساز داخلی برای تعیین میزان ساخت داخل و انتقال تکنولوژی می شدند. چیزی که تا کنون شاهد آن نبوده ایم و امیدواریم شرکت راه آهن به همان میزان که امضای تفاهم نامه با واگن سازان خارجی را در اولویت قرارداده است، نیم نگاهی هم به وضعیت اسفبار واگن سازان داخلی داشته باشد. متاسفانه اصل روش زیر سوال است و مشکل این است که راه آهن اجرای پروژه ها را می خواهد به صورت مستقیم به شرکتهای خارجی واگذار نماید و سپس واگن ساز داخلی می بایست در مورد سهم واگن ساز داخلی در پروژه متوسل به التماس به واگن ساز خارجی گردد و نهایتا چون حمایت مناسبی از واگن ساز چه در راه آهن و چه در وزارت صنایع وجود ندارد بازنده اصلی در این سهم خواهی واگن ساز داخلی خواهد بود و دوباره واگن سازان خارجی یکه تاز میدان خواهند بود.