◄ کیفیت برخی واگنهای نو داخلی از دستدوم خارجی پایینتر است
تیننیوز| الناز خجسته: سرمایهگذاری خارجی در اقتصاد کشور یکی از مسائل ویژه در شرایط کنونی است؛ بهطوری که از بخشهای کلان گرفته تا بنگاههای کوچک اقتصادی و تولیدکنندگان خرد، در پی جذب سرمایهگذار و ورود تکنولوژی هستند.
به گزارش خبرنگار تیننیوز، امروزه در بخشهای مختلف صنعت ریلی همچون پروژههای کلان بینالمللی و داخلی در زمینه احداث خطوط جدید، تلاشهای بسیاری برای جذب سرمایهگذار با شرایط مناسب انجام شده و در حال پیگیری است.
در میان شرکتهای حملونقلی نیز این تلاشها برای نوسازی و بازسازی ناوگان و بهبود کیفیت خدمات باری و مسافری به چشم میخورد تا بتوانند سهم حملونقل ریلی را در میان دیگر روشهای جابهجایی افزایش دهند.
در شرایط کنونی، وجود این فرآیند روبهرشد در صنعت ریلی کشور میتواند آینده روشنی را چه در بخش داخلی و چه در حوزه برونمرزی به تصویر بکشد. در این میان عنصری که میتواند برای جذب مسافر فضای رقابتی ایجاد کرده و در ابعاد مختلف سفر با قطار نمود پیدا کند، کیفیت است.
در این زمینه، به بهانه جذب سرمایهگذار از کشور اتریش به منظور احداث کترینگ دونا در ایران، سراغ عضو هیات مدیره شرکت ریلپرداز و کترینگ دونا رفتیم تا از چگونگی جذب سرمایهگذار خارجی در این حوزه بیشتر مطلع شویم.
کیفیت قطارهای نو داخلی از قطارهای دست دوم خارجی پایینتر است
عضو هیات مدیره شرکت ریلپرداز، دانشآموخته مهندسی راهآهن با گرایش ناوگان در مقطع دکتری از دانشگاه علم و صنعت است که از سال 80 تجربه حضور در حوزه ریلی و شرکت راهآهن را دارد.
وحیدرضا باقری، بعد از 4 سال فعالیت در شرکت حملونقل ریلی رجا، در ادامه فعالیت خود به عنوان یکی از پایهگذاران ریلپرداز توانست مسیر تازهای را در این زمینه آغاز کند.
خبرنگار تیننیوز در ملاقات با وحیدرضا باقری در دفتر گروه ریلپرداز، از وضعیت کیفی واگنهای باری و مسافری که در کشور تولید میشود سخن به میان آورده و میگوید: متاسفانه در شرایط کنونی کیفیت برخی قطارهای نو که در کشور ساخته میشوند از قطارهای دست دوم پایینتر است.
این مدیر جوان حوزه ریلی، از برنامههای آتی شرکت ریل پرداز میگوید: ما در سه حوزه واگنهای باری، واگنهای مسافری و لوکوموتیو برنامههای توسعهای داریم که تا پایان امسال در رابطه با آنها اطلاعرسانی خواهد شد.
سفر ریلی در سطح بینالمللی
باقری، با بیان اینکه ما تقریبا از دو سال پیش تصمیم گرفتیم یک شرکت قطارهای مسافری با استانداردهای بینالمللی در ایران راهاندازی کنیم، میگوید: برای این کار نیاز بود که استانداردهای بینالمللی را در بخشهای مختلف فعالیت خود لحاظ کنیم. رعایت استانداردهای بینالمللی چند وجه دارد، یک بخش از آن استانداردهای حوزه فنی است؛ یعنی زمانی که یک واگن ساخته میشود، باید با استانداردهای حوزه فنی بینالمللی همخوانی داشته باشد.
او میافزاید: بخش دیگر حوزه تجهیزاتی است که باید در اختیار مسافر قرار داده شود که پتو، بالشت و ... از آن دستهاند و ما تلاش کردهایم که این خدمات را در حد شرکتهای هواپیمایی بینالمللی تامین کنیم.
موضوع دیگر بحث مهماندارانی است که برای ارائه خدمات در قطار آموزش دیده و استخدام میشوند: «در این زمینه نیز برنامههای آموزشی هواپیماییهای روز دنیا را بررسی کردیم و همان سبک و روش را برای جذب پرسنل مهماندار به کار بستیم. مهمترین نکته در ارزیابی این بود که کسانی به عنوان مهماندار انتخاب شوند که از روحیه خدمت کردن برخوردارند».
به گفته باقری، در ایران روحیه خدمت کردن به معنای انجام خدمات سرویسینگ در میان مردان و زنان کمتر وجود دارد؛ این در حالی است که کشورهای شرقی و برخی کشورهای اروپایی در حوزههای مختلف بیشتر از این روحیه بهره بردهاند.
باقری میگوید: در اروپا، کشور اتریش از این نظر زبانزد است و به همین دلیل هم بسیاری از مجامع بینالمللی در اتریش برگزار میشود؛ چراکه این کشور بالاترین سطح استانداردهای سرویسینگ را به خود اختصاص داده است.
پایان کیفیت ناخوشایند غذاهای قطار
باقری در ادامه این گفتوگو میگوید: بخش بعدی که در استانداردسازی قطارهای مسافری تاثیر داشت، بحث کیفیت غذا بود. ما در این زمینه تجربهای به عمر راهآهن جمهوری اسلامی داشتیم که غذا در قطارها چگونه سرو میشده است و واقعیت این است که در این زمینه تجربه قابل دفاعی در طول فعالیت راهآهن وجود ندارد.
او میافزاید: در گذشته غذاها را در دیگ نگهداری کرده و در طول سفر گرم میکردند تا برای مسافران قابل استفاده باشد؛ کیفیت غذاهای داخل قطارها هم امری نیست که بتوان آن را انکار کرد.
در چنین شرایطی لازم بود که اتفاقات تازهای در سفرهای ریلی رخ دهد: «ما میخواستیم این وضعیت را متحول کنیم، در این راستا میتوانستیم ایدهای را برای بهبود شرایط در نظر گرفته و به مرور زمان آن را بپرورانیم تا در طول زمان ایرادات آن رفع شده و به کیفیت مناسبی برسد. در حوزه فنی این اتفاق افتاد، ما 5 سال است که تولید واگن را آغاز کرده و در این مدت رشد و پیشرفت قابل توجهی را تجربه کردهایم».
باقری با بیان اینکه در حوزه سرویسدهی و غذا نمیتوان از این روش استفاده کرد، میگوید: امکان ندارد غذای بیکیفیت را به دست مردم بدهیم و اعتبارمان نزد آنان حفظ شود؛ باید از روز اول بهترین کار را انجام دهیم. در همین راستا به این نتیجه رسیدیم که بهتر است به جای کسب تجربه در این خصوص، از تیمی که در سطح بینالمللی تجربه فعالیت دارد دعوت به همکاری کنیم.
آغاز رقابت قطار و هواپیما در سرویسدهی
در طول فعالیت راهآهن، از ابتدا الگوی موفقی در زمینه سرویسدهی و دیزاین غذا نداشتیم: «ازینرو بهترین شرکتها را بررسی کردیم و به مجموعهای رسیدیم که این کار را به صورت تخصصی، هم در هواپیمایی و هم در بخش ریلی انجام داده بودند. وقتی مذاکرات را آغاز کردیم متوجه شدیم که آنها نیز برای آغاز این پروژه تمایل دارند و این در حالی که بود که ما در اوج تحریمها قرار داشتیم».
باقری میافزاید: ما بستر سرمایهگذاری را فراهم کردیم و آنها نیز ابراز تمایل کرده و با ورود سرمایه 12 میلیون یورویی به کشور پروژه را آغاز کردند. در آن زمان چون ایران نمیتوانست از کشورهای خارجی پول و سرمایه بپذیرد، سرمایهگذار اتریشی با ریسک بالا این سرمایه را وارد کشور کرد.
نکته قابل توجه در این زمینه آن است که این سرمایهگذاری در دوران تحریم انجام شد: « طرف اتریشی مایل بود که در ایران کارخانه تولید غذا احداث کند و استانداردهای سرویسدهی در قطارها را به استانداردهای 5 ستاره برساند.»
سرمایهگذاری همراه با ورود تکنولوژی
به گفته باقری آنچه که در این سرمایهگذاری اهمیت ویژهای دارد، سود پولی است که باید پرداخت شود: «در زمان عقد قرارداد، سود سرمایهگذاری در اتریش 1 درصد بود که این رقم در همان زمان در ایران به 30 درصد میرسید. به همین دلیل عدم سرمایهگذاری خارجی در این زمینه یعنی پروژهای را که میتوانیم با پول 1 درصد انجام دهیم، رها کرده و با سود 30 درصد این کار را پیش ببریم. در عین حال باید از انتقال تکنولوژی هم بگذریم و بخواهیم تکنولوژی را به ما بفروشند که عموما این اندیشه قابل اجرا نیست».
باقری با بیان اینکه در حال حاضر تکنولوژی و سرمایه به کشور آورده شده و همه مراحل تولید هم در خاک ایران انجام میشود، میگوید: این نوع سرمایهگذاری بهترین کاری بود که برای ارتقای کیفیت غذا در سفرهای ریلی میتوانست صورت بگیرد. در حال حاضر که در همه جای کشور میخواهند از کشورهای اروپایی سرمایه وارد کنند و یا شراکتی بینالمللی برای ایجاد و بهبود مشاغل موجود شکل دهند، کشور اتریش با سرمایه 12 میلیون یورویی و با قرارداد 10 ساله به حوزه ریلی وارد شده است.
میگویند چرا آشپز اتریشی آوردید!
باقری با بیان این مساله میگوید: آشپز اتریشی نبوده و این فرد عضو هیات مدیره شرکت و سرآشپز کارخانه است. ما به سرمایهگذار گفتیم که این مبالغ را در قرارداد یادشده هزینه کند، آیا امکان دارد که اجازه ندهیم این سرمایهگذار ناظری برای پول و سرمایه خود در ایران داشته باشد؟
او میافزاید: بعد از افتتاح کترینگ دونا و آغاز به کار کارخانه تولید غذا، 120 شغل برای کارگران ایرانی ایجاد شد که در این میان فقط یک نفر اتریشی به عنوان ناظر و نماینده سرمایهگذار در این کارخانه کار میکند. این در حالی است که تمام سرمایه از اتریش آمده است.
به گفته باقری، نحوه قرارداد اتریش و ایران در رابطه با کترینگ دونا به گونهای است که تا 10 سال همکاریها ادامه خواهد داشت اما تجهیزات و وسایلی که به ایران آورده شده تا 30 سال امکان بهرهبرداری دارد: « محل احداث کارخانه داخل سایت راهآهن است و بعد از اتمام قرارداد تجهیزات و دستگاهها در ایران میماند. طبق قرارداد، کشور اتریش سرمایه و تجهیزات مورد نیاز را وارد کرده و تا 10 سال میتواند با نظارت بر سرمایه خود در ایران کار کند؛ اما بعد از 10 سال و با اتمام قرارداد در صورت عدم تمدید دوباره نیز تمام تجهیزات در راهآهن میماند.»
به گزارش خبرنگار تیننیوز، اینکه ورود سرمایه و انتقال تکنولوژی میتواند در ریز و درشت اقتصاد کشور تاثیر ویژهای داشته باشد بر کسی پوشیده نیست، به همین دلیل این ضرورت احساس میشود که سکانداران اقتصاد کشور در بخشهای مختلف زمینه را برای انتقال دانش و سرمایه فراهم کنند.