گروههای فشار، مانع خصوصیسازی
وبلاگ تین نیوز، پویا جبل عاملی | حدود یک دهه از عمر خصوصیسازی در اقتصاد ایران میگذرد اما این سیاست اقتصادی بهمعنای واقعی خود اجرا نشده است که دلایل آن جای بحث و بررسی دارد. شاید یکی از عمدهترین دلایل عدم اجرای درست این سیاست در اقتصاد ایران فشار گروههای ذینفعی است که از حضور در برخی از شرکتهای دولتی نفع میبرند و با خروج این شرکتها از فهرست داراییهای دولت و واگذاری آنها به بخش خصوصیسازی واقعی منافع آنها را به خطر میاندازد. به همین دلیل است که این گروهها که از شرکتهای دولتی نفع میبرند حاضر نیستند از منفعت خود چشمپوشی کنند و مانع اجرای صحیح خصوصیسازی میشوند. شاید یکی از عملیترین راهکارها هم این باشد که باید با این گروههای فشار کجدار و مریز رفتار کرد. یعنی بتوان این گروههای ذینفع را که منافعشان با خصوصیسازی دچار مشکل شده در جای دیگری ذینفع کرد. اگرچه شاید این سیاست درستی نباشد اما باید توجه کنیم که ما یک اقتصاد دولتی بسیار بزرگ و در هم پیچیده داریم. هر شرکتی را که قرار است واگذار کنیم وابسته به نهادی و جایی است و شاید در راس یک هلدینگ فعالیت میکند. خصوصیسازی در این شرایط مانند مبارزه با یک اژدهای هفتسر است. از هر طرفی که وارد شوی گروههای فشار در نقطه دیگری قرار دارند و مانع عمل میشوند. پس اگر خواهان اجرای این سیاست هستیم باید با این گروههای فشار به نحوی کنار آمد که مانع اجرای این سیاست نشوند. نکته دیگری که وجود دارد این است که باید تلاش کنیم تا تنشها و تحریمهای بینالمللی را کاهش دهیم و مرتفع کنیم. در یک فضای باز اقتصادی، هم دایره عمل و حضور بخش خصوصی واقعی بیشتر میشود و هم میتوان فشار گروههای ذینفع را کاهش داد. در پایان تاکید میکنم که این دولت و سیاستگذاران دولتی نیستند که مانع اجرای اصل 44 میشوند بلکه فشار از ردههای پایینتر است.