کارآفرینی مفهومی فراخ در واژهای تنگ
وبلاگ تین نیوز، محس رنانی | هر فردی در هر فعالیت در سه ضلع دانش، روش و ابزار محصور است، مدیری که بتواند در یکی از این سه ضلع تغییر و تحول ایجاد کند، کارآفرین محسوب میشود.
واژه کارآفرینی واژه مناسبی برای تعریف کارآفرینی نیست، واژهها حامل باری هستند که اگر معنای صوری آنها نتواند بار آن واژگان را منتقل کند میتوانند تصورات اشتباهی ایجاد کنند و ما را در عمل دچار خطا کنند. واژه کارآفرینی در ایران چنین وضعی پیدا کرده است که «آنتروپرونور» بار معنایی خاصی دارد که متاسفانه اصطلاح «کارآفرین» نمیتوان آن بار معنایی را منتقل کند.
هر کارآفرین خط شکنِ حوزه فعالیت خود است، کارآفرین کسی است که در هر جایی که باشد مرز اطرافش را بشکند و آن را یک گام به جلو ببرد. به عنوان نمونه استادی که در حوزه علمی خود نظریهپردازی میکند و مرزهای دانش اطرافش را جلو میبرد یک کارآفرین است. نیز صنعتگری که کالای جدیدی ابداع میکند، بازار جدیدی ایجاد میکند، روش تولید را تغییر و کیفیت را ارتقاء میدهد و بازار صادراتی ایجاد میکند، کارآفرین خواهد بود.
کارآفرین کسی است که در حوزه فعالیت خود استانداردهای جدیدی وضع کند، هر فرد در هر فعالیت در سه ضلع دانش، روش و ابزار محصور است. مدیری که بتواند در یکی از این سه ضلع تغییر و تحول ایجاد کند، کارآفرین محسوب میشود.
افراد در حوزه کسب و کار و اشتغال به ترتیب در شش سطح پختهخوار، کارمند، مدیر معمولی، مدیر فرصتجو، کارآفرین و مدیر قمارباز رتبه بندی میشوند. افراد پختهخوار و کارمند منفعتجو هستند اما کنترل طلب نیستند یعنی دنبال مدیریت و کنترل دیگران نیستند. مدیر معمولی ضمن آن که انگیزه کسب منفت دارد، انگیزه برای کنترل افراد را نیز در خود دارد. مدیر فرصت جو، علاوه بر کنترل افراد در جستجوی فرصتهای سودآور که دیگران بهوجود آوردهاند نیز میرود. اما کارآفرین مدیری است که خودش فرصت خلق میکند یعنی با ابداع و نوآوری خلق فرصت میکند. نهایتا هم مدیر
قمارباز مدیری است که خود ریسک کردن برایش لذت بخش و مطلوب است و ریسکهایی را انجام میدهد که سایر افراد جرأت انجام آن را ندارند.
کارآفرین مدیری است که ضمن آن که انگیزه منفعت بری و نیز انگیزه کنترل دیگران را دارد، صبور، ریسک پذیر، نوآور و خلاق نیز هست. برای کارآفرین شدن سه بستر «ژنتیک و خانواده»، بستر «اجتماعی و فرهنگی» و «نهادی و قانونی» باید وجود داشته باشد. مادر و خانواده زمینههای ریسک پذیر بودن یا نبودن را هم از طریق ژنتیک و هم از طریق عادات رفتاری داخل خانواده به فرزندشان انتقال میدهند و جامعه هم برای کارآفرین بسترهای فرهنگی و اجتماعی را آماده میکند یا محدود میکند. مثلا جامعهای پشت سر افراد نوآور و متفاوت سخنچینی میکند، بستر اجتماعی
کارآفرینی را محدود میکند. همچنین حکومت باید بسترهای نهادی و قانونی را برای کارآفرینی ایجاد کند. مثلا حکومت که پیوسته در آن بیثباتی سیاسی وجود دارد و آینده روشن نیست، فضای عدم اطمینان و عدم قطعیت را بالا میبرد و زمینه را برای کارآفرینی که به طور طبیعی یک کار ریسکی و زمان بر است محدود و غیرقابل اعتماد میکند.
«کارآفرین» واژه مناسبی برای مفاهیم اشاره شده نیست، چرا که در ایران گمان میکنند هر کس برای دیگران شغل ایجاد میکند کارآفرین است در حالی که کارافرین کسی است که مرزهای فناوری را و استاندارد فعالیت اقتصادی را و کیفیت کالا را به پیش میراند. بر این اساس، وی واژگان «فنآفرین» یا «مرزآفرین» را برای این مفهوم پیشنهاد کرد.