| کد خبر ۷۴۰۸۴
کپی شد

ما کجای این قافله ایم؟

ما کجای این قافله ایم؟
|

وبلاگ تین نیوز، کامران نرجه | اگر حساب 3 کشور سومالی، آفریقای مرکزی و صحرای غربی را که هیچ تمایلی برای عضویت در این اتحادیه جهانی ندارند، از سایر کشورهای باقیمانده جدا کنیم، وضعیت الجزایر، سودان و اریتره که مشغول تهیه گزارش ها برای این سازمان یا تطبیق شرایط اقتصادی خود با قوانین WTOهستند از شرایط دو کشور انتهای جدول عضویت، یعنی ایران و عراق بهتر است.

به عبارت دیگر ایران و عراق اگرچه تقاضای عضویت خود را به همراه گزارش رژیم تجاری به WTOارائه کرده اند، اما نسبت به 3 کشور فوق در فرآیند عضویت عقب ترند، زیرا گروه های کاری برای عضویت 3 کشور مذکور تشکیل شده و مفادی که نیازمند اصلاحات در اقتصاد آنهاست، استخراج شده است. اما ایران و عراق هنوز در مرحله بررسی رژیم تجاری قرار دارند که این فرآیند ممکن است به دلایل سیاسی و یا اقتصادی ، سالها طول بکشد.

درمورد ایران که حداقل 20 سال از ارسال تقاضای عضویت آن می گذرد، گزارش تجدید نظر در رژیم تجاری تهیه شده است، اما ایران بررسی مجدد این گزارش را منوط به تغییر رئیس گروه کاری خود می داند که معلوم نیست WTOچند سال دیگر با این تقاضا موافقت کند.

کشمکش های سیاسی و اقتصادی در مسیر عضویت ایران به این سازمان ظرف 20 سال اخیر، فرصت های زیادی را برای همکاری تجاری و صنعتی کشورمان با جامعه جهانی زایل کرده و اقتصاد پُرظرفیت ما را در انزوا قرار داده است.
 جدا از موانع سیاسی نظیر تحریم های ظالمانه تجاری که بخش اعظم آنها ظرف چند روز آینده با آغاز رسمی فرآیند "برجام" از بین خواهد رفت، بازرگانان ما همچنان برای همکاری با انبوه اعضای این سازمان از تمامی تخفیفات و ترجیحات مصوب WTOبی بهره اند و برای نفوذ به بازارهای صادراتی هزینه های گزافی می پردازند که هرگونه مزیت نسبی کالاهای صادراتی ایران را کم اثر می کند.

از طرف دیگر تأخیر در عضویت ایران به این سازمان سبب می شود تا به عنوان آخرین اعضا، کمترین نقش را در تغییر قوانین تجارت جهانی داشته باشیم و هرآنچه را که دیگران قبلاً تصمیم گیری کرده اند، بی چون و چرا بپذیریم. این روند به هر اندازه که طولانی تر شود، از قدرت تأثیرگذاری ایران بر تصمیمات تجارت بین المللی خواهد کاست و ادامه شرایط موجود نیز اقتصاد ما را در انزوای بیشتر فرو می برد.

 البته سازمان جهانی تجارت، مدینه فاضله ای نیست که ورود به آن تمامی مشکلات اقتصادی ایران را برطرف کند و چه بسا چالش های جدیدی را پیش روی تولید ملی ما قرار دهد که در فرصت باقیمانده تا عضویت رسمی، باید به دنبال راهکار آنها باشیم.

انحصار تولید برخی کالاها توسط بنگاه های زیان ده و وابستگی شدید صنایع بزرگ به حمایت های تعرفه ای یکی از مهمترین مشکلات اقتصادی ایران است که ورشکستگی آنها را در صورت ورود به سازمان جهانی تجارت قطعی می سازد. طیف وسیعی از صنایع سنگین ایران نظیر خودروسازی، فولادسازی، ذوب فلزات، صنایع معدنی و پتروشیمی که حیات فعلی آنها در گرو وابستگی به حمایت های تعرفه ای و سایر خدمات دولتی است، به محض عضویت ایران در WTOدر هماورد آزاد با رقبای پیشرفته بین المللی مغلوب خواهند شد.

در حوزه صنایع سبک نیز واحدهای نساجی، تولید لوازم خانگی، مواد شیمیایی و بنگاه های حمل و نقل به دلیل فرسودگی تجهیزات و نبود نوآوری به همراه بالابودن هزینه تمام شده محصول و اتکا به انرژی یارانه ای، آینده ای مشابه صنایع قبلی دارند.

مضاف بر این ناکارآمدی سیستم های پولی، بانکی، بیمه ای و سایر امورخدماتی ایران باعث شده است تا رویارویی آتی آنها با رقبای بین المللی، بسیار سخت و دشوار باشد.
شدت آلایندگی زیست محیطی و تولید دی اکسید کربن که این روزها معیار جدیدی برای رتبه بندی کشورها در تعاملات جهانی است، همچنان در برخی از واحدهای کشاورزی و صنایع ایران بالاست و اگرچه ملاک مذکور در فرآیند پذیرش سازمان جهانی تجارت، نقش مستقیمی ندارد ولی می تواند به عنوان یک عامل بازدارنده، هزینه های رقابت بین المللی ایران را افزایش دهد.

این مشکلات درکنار نابسامانی محیط کسب و کار و فراوانی ضوابط دست و پاگیر اقتصادی به ویژه برای فعالان بخش خصوصی، سبب می شود تا بیش از نگرانی برای تأخیر درعضویت ایران به سازمان جهانی تجارت،  نسبت به عواقب ورود به محیط پیش رو بیمناک باشیم.

بدتر آنکه کُندی سرعت اصلاحات اقتصادی و نبود شفافیت اطلاعات در صنایع زیربنایی که توسط دولت و یا بنگاه های شبه دولتی اداره می شوند، شرایط رانت گونه ای را برای ایجاد فساد در محیط اقتصادی ایران فراهم کرده است که پیوستن به سازمان جهانی را به تعویق می اندازد و هزینه ورود به آن را افزایش می دهد.
نتیجه اینکه اگر نمی خواهیم در نظام تجارت بین المللی بازیگری منفعل باشیم ، اگر خواستاراز دست دادن آخرین خاکریزهای تجاری خود در بازارهای بین المللی نیستیم و اگر از انزوای اقتصادی خسته شده ایم و به دنبال راهی جدید برای توسعه اشتغال و کاهش بیکاری در جامعه هستیم، باید برای ورود گریزناپذیر به WTOآماده شویم. این آمادگی به معنای دل کندن از منافع زودگذر برخی سیاست های اقتصادی است که تاکنون در استراتژی های صنعتی خود به آن معتاد بوده ایم.

اقتصاد ایران در برنامه پنجساله ششم توسعه ، باید نگاهی واقع بینانه به جایگاه فعلی خود در قافله تجارت جهانی داشته باشد و برای کاهش آسیب های ورود به بازارهای رقابتی، از حمایت های کورکورانه تولید داخلی دست بردارد تا شاهد شکوفایی نسل جدید تولید ملی مطابق با موازین بازارهای جهانی باشیم.

ارسال نظر
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید تین نیوز، تا ۲۴ ساعت بعد منتشر خواهد شد.
  • تین نیوز نظراتی را که حاوی توهین یا افترا است، منتشر نمی‌کند.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.
  • انتشار مطالبی که مشتمل بر تهدید به هتک شرف و یا حیثیت و یا افشای اسرار شخصی باشد، ممنوع است.
  • جاهای خالی مشخص شده با علامت {...} به معنی حذف مطالب غیر قابل انتشار در داخل نظرات است.
  • در نوشتن نظرات، لطفا بعد از هر کلمه، یک فاصله خالی بگذارید.
  • در انتقال تخلفات دستگاه‌ها، موارد تخلف را با ضمیمه نمودن اسناد تخلف به آدرس info@tinn.ir ارسال نمایید تا امکان پیگیری بصورت مستند فراهم شود.