|
کد خبر
۷۰۹۷۵
کپی شد
برای حفظ جایگاه فرش چه کردهایم؟
وبلاگ تین نیوز، محسن جلالپور | بازدید از نمایشگاه فرش دستباف قم برایم شوق انگیز بود. در هم تنیدن تار و پود زندگی و آیینه هنر ناب ایرانی.
ظرفیت فرش دستباف قم برای بازار داخلی و صادرات بسیار زیاد است. گویی هر چه زمان می گذرد، ارزش سرانگشتان ظریف قالی بافان قمی بیشتر ارج و منزلت پیدا می كند.
به قول علی اصغرداوری، شاعر جوان:
پا مال کن تو نیز دلم را که غافلی
پا خورده اش عزیز من این فرش بهتر است
در نمایشگاه قم فرشهایی درطرح و رنگ های متنوع دیدم كه هر كدام دنیایی از زیبایی و لطافت را در تار و پود خود گنجانده بودند.
هرچند فرش ایرانی در دهه های گذشته همواره یكی از مهم ترین اقلام صادراتی ما بوده اما سال های طولانی است كه فرش از صدر تراز تجاری ایران جارو شده و دیگر جایگاه گذشته را ندارد.
اینكه مختصات بازار و شرایط مصرف این كالا در دنیا تغییر كرده به جای خود، ولی ما برای حفظ جایگاه فرش چه كرده ایم؟
هر تخته فرشی كه در گوشه و كنار كشور ما بافته می شود، تابلویی از هنر ناب ایرانی است اما از خود پرسیده ایم چرا به این هنر ناب این قدر جفا كرده ایم؟
این كه بافندگان ما كمتر خود را با ذائقه خریدار و شرایط بازار تطبیق داده اند به جای خود اما سؤال این است كه این همه دستگاه دولتی و تشكل و انجمن و اتحادیه برای بازگرداندن شكوه به تار و پود این هنر ناب ایرانی چه كرده اند؟
برای صنعت فرش ایران سه پیشنهاد دارم:
اول: باید به تولید فرش های هنری و با كیفیت به جای فرش های مصرفی رو آورد.
دوم: شناسنامه داركردن فرش، به گونه ای كه از این شناسنامه بشود به عنوان وثیقه هم استفاده كرد.
سوم: ایجاد برند جهانی برای فرش ایرانی.
فراموش نكنیم، تولید و صادرات فرش فقط یك كنش و فعالیت اقتصادی نیست. صادرات فرش یك دغدغه فرهنگی و یك حركت جهادی برای صادرات هنر ناب ایرانی است.
چه خوش می گوید شاعر جوان ما:
تا عشق کوله بار مرا بسته، دوستان
جای درنگ نیست که رفتن مقدّر است
گیرم هزار بار بیفتم به خاک و خون
پرواز: مشق عاشقی هر کبوتر است
یک پای داده ایم به این راه و ـ باز هم
انگار جاده منتظر پای دیگر است
ظرفیت فرش دستباف قم برای بازار داخلی و صادرات بسیار زیاد است. گویی هر چه زمان می گذرد، ارزش سرانگشتان ظریف قالی بافان قمی بیشتر ارج و منزلت پیدا می كند.
به قول علی اصغرداوری، شاعر جوان:
پا مال کن تو نیز دلم را که غافلی
پا خورده اش عزیز من این فرش بهتر است
در نمایشگاه قم فرشهایی درطرح و رنگ های متنوع دیدم كه هر كدام دنیایی از زیبایی و لطافت را در تار و پود خود گنجانده بودند.
هرچند فرش ایرانی در دهه های گذشته همواره یكی از مهم ترین اقلام صادراتی ما بوده اما سال های طولانی است كه فرش از صدر تراز تجاری ایران جارو شده و دیگر جایگاه گذشته را ندارد.
اینكه مختصات بازار و شرایط مصرف این كالا در دنیا تغییر كرده به جای خود، ولی ما برای حفظ جایگاه فرش چه كرده ایم؟
هر تخته فرشی كه در گوشه و كنار كشور ما بافته می شود، تابلویی از هنر ناب ایرانی است اما از خود پرسیده ایم چرا به این هنر ناب این قدر جفا كرده ایم؟
این كه بافندگان ما كمتر خود را با ذائقه خریدار و شرایط بازار تطبیق داده اند به جای خود اما سؤال این است كه این همه دستگاه دولتی و تشكل و انجمن و اتحادیه برای بازگرداندن شكوه به تار و پود این هنر ناب ایرانی چه كرده اند؟
برای صنعت فرش ایران سه پیشنهاد دارم:
اول: باید به تولید فرش های هنری و با كیفیت به جای فرش های مصرفی رو آورد.
دوم: شناسنامه داركردن فرش، به گونه ای كه از این شناسنامه بشود به عنوان وثیقه هم استفاده كرد.
سوم: ایجاد برند جهانی برای فرش ایرانی.
فراموش نكنیم، تولید و صادرات فرش فقط یك كنش و فعالیت اقتصادی نیست. صادرات فرش یك دغدغه فرهنگی و یك حركت جهادی برای صادرات هنر ناب ایرانی است.
چه خوش می گوید شاعر جوان ما:
تا عشق کوله بار مرا بسته، دوستان
جای درنگ نیست که رفتن مقدّر است
گیرم هزار بار بیفتم به خاک و خون
پرواز: مشق عاشقی هر کبوتر است
یک پای داده ایم به این راه و ـ باز هم
انگار جاده منتظر پای دیگر است