امیدی که به سرمایهگذاری خارجی بستهایم واهی است
وبلاگ تین نیوز، سعید لیلاز | بهترین راه رهایی از رکود کنونی، مراجعه به مردم و بخش خصوصی است. راهحلهایی که برای رفع مشکلات اقتصادی در ایران ارائه میشود، بیشتر راهحلهای سیاسی است تا راهحلهای اقتصادی؛ به عنوان نمونه اینکه یارانهها را قطع کنیم یک راهحل سیاسی است؛ یا اینکه میگویند قیمت حاملهای انرژی باید افزایش یابد در چارچوب راهحلهای سیاسی است. امروز نقطه امید اقتصاد ایران برای خروج از رکود بخش خصوصی است.
امیدی که به سرمایهگذاری خارجی بستهایم واهی است، چراکه با اوضاع سیاسی فعلی این اتفاق نخواهد افتاد. بخش خصوصی باید در این زمینه فعال باشد. مشکل اقتصاد ایران درحالحاضر قدرت خرید مردم است با وجود تلاشهایی که در این زمینه انجام شده بین ۳۵ تا ۴۰ درصد نسبت به سال ۱۳۸۹ قدرت خرید پایینتر آمده است. این مشکل اصلی اقتصاد امروز ایران است که به سادگی قابل رفع نیست و وجود تورم باعث میشود سیاستهای انبساطی به راحتی اتخاذ نشود.
ارائه بسته جدید اقتصادی دولت میتواند برای شروع حرکت مناسب باشد اما مشکلات ساختاری که در سالهای اخیر به اقتصاد ایران اضافه شده با چنین اقداماتی برطرف نمیشود و این مسائل باید از همان راهی که آمدهاند بازگردند.
در بهترین حالت در سالهای گذشته بین ۳تا ۵ میلیارد جذب سرمایهگذاری خارجی اتفاق افتاده که بعید به نظر میرسد با توافق انجام شده حتی در این حالت به وضعیت قبلی برسیم. البته بیشتر این سرمایهگذاریها در حوزه نفت، گاز و پتروشیمی خواهد بود تنها راه نجات اقتصاد ایران از وضعیت فعلی آزادسازی اقتصاد است، آزادسازی که باید منسجم و همگن باشد. این یک گزینه برای اقتصاد ایران نیست بلکه یک اجبار است.
امروز یکی از انتقاداتی که به دولت وارد میشود کاهش بیش از حد نرخ تورم است. به نظر میرسد ما همیشه تصویر کاملی از اوضاع نداریم. ما میدانیم امروز سیاستهای پولی دولت انقباضی نیست و رشد ۲۳ درصد نقدینگی بر اقتصاد رشد بالایی به شمار میرود و میدانیم که چه فشاری در یک دهه اخیر روی طبقات فرودست اجتماعی ایران وارد شده است. در واقع ماهیت بحران اقتصادی در ایران در بسیاری از موارد به درستی شناخته نشده و نامهای که به تازگی از سوی ۴ وزیر منتشر شد یکی از نشانههای فهم نادرست اقتصادی است.
حدس میزنم اکنون ۱۰۰میلیون مترمربع مسکن شهری بدون مشتری داریم که ارزش آن حدود ۲۰۰ هزار میلیارد تومان است این میزان به این زودیها مصرف نخواهد شد و رونقی را حداقل تا ۴سال آینده ایجاد نخواهد کرد به نظر من رکود فعلی نخستین رکود درونزا در اقتصاد ایران است.
اگر تا یک دهه آینده دولت قادر نباشد بدون درآمدهای نفتی اقتصاد را اداره کند بخش خصوصی در ایران تبدیل به یک موضوع میشود. در ۲۰ سال گذشته خصوصیسازی در ایران یک ژست بوده اما وضعیت فعلی را باید فرصتی برای بخش خصوصی بدانیم.