|
کد خبر
۶۵۷۶۲
کپی شد
زنان سرمایه شروعکار ندارند
وبلاگ تین نیوز | هر چند در سالهای اخیر تعداد زنان تحصیلکرده دانشگاهی افزایش چشمگیری داشته و در مواردی این اتفاق افتاده كه جمعیت دختران راه یافته به دانشگاه بیشتر از پسران بوده، اما نه تنها مشاركت اقتصادی، اجتماعی و سیاسی آنها افزایش نداشته كه شاهد كاهش این مشاركت در سالهای اخیر بودهایم. آمارها حاكی از آن است كه نرخ بیكاری زنان بسیار بیشتر از میانگین بیكاری است.
برخی این نرخ را دو برابر و برخی دیگر آن را سه برابر میانگین اعلام میكنند. سیده فاطمه مقیمی رئیس هیاتمدیره كانون ملی زنان بازرگان و كارآفرین ایران در این زمینه میگوید: «زنان قابلیت لازم را از نظر دانش و فرهیختگی در ورود به دانشگاه دارند، اما به دلیل اینكه سرمایه لازم را برای شروع كسب و كار ندارند، خواه یا ناخواه از بازار كسب و كار عقب میمانند.»
برخی این نرخ را دو برابر و برخی دیگر آن را سه برابر میانگین اعلام میكنند. سیده فاطمه مقیمی رئیس هیاتمدیره كانون ملی زنان بازرگان و كارآفرین ایران در این زمینه میگوید: «زنان قابلیت لازم را از نظر دانش و فرهیختگی در ورود به دانشگاه دارند، اما به دلیل اینكه سرمایه لازم را برای شروع كسب و كار ندارند، خواه یا ناخواه از بازار كسب و كار عقب میمانند.»
در دنیای جدید مشاركت زنان در عرصههای مختلف از جمله اقتصاد مورد توجه قرار گرفته است. در حالی كه كارشناسان میگویند مشاركت اقتصادی زنان تاثیری غیر قابل انكار در توسعه و پیشرفت یك كشور دارد، شاهد این هستیم كه هنوز زمینه مناسب برای مشاركت زنان ایرانی در حوزه اقتصاد فراهم نیست. چرا میزان كار زنان در ایران نسبت به میانگین كار در جهان پایینتر است؟
قوانین و مقرراتی كه برای بیكاری زنان، مرخصیهای زایمان، عدم امكان پرداخت حقوق و دستمزد مشابه برای زنان و مردان و... وجود دارد، باعث میشود تا زنان زودتر از بازار كسب و كار خارج شوند و محدودیت بیشتری برای كار كردن داشته باشند. این در حالی است كه نباید فقط به 50درصد جمعیت زنان نگاه كرد. زمانی كه 60درصد ورودی دانشگاههای ما را زنان تشكیل میدهند طبیعی این است كه بیشتر متخصصان ما در جامعه زنان خواهند بود. بنابراین قاعده این است كه باید بیشتر به اشتغال زنان توجه شود. از طرف دیگر چون برای استخدام زنان در بخشهای کلان محدودیت وجود دارد، باید این نکته را در نظر
گرفت كه چگونه میتوان زمینههای كسب و كار كوچك و متوسط را برای آنها فراهم کرد. در این میان نباید از یاد برد که متاسفانه تنها یك صدم سهام مالكیت در جهان متعلق به زنان است. بنابراین زنان برای شروع كسب و كار كوچك و كارآفرینی به نسبت مردان سرمایه كمتری در اختیار دارند.
همانطور كه اشاره كردید، در سالهای اخیر زنان به واسطه ورود به دانشگاهها به كسب تخصص پرداختهاند. با وجود این به نسبت متخصص شدن، ورود به بازار كار اتفاق نیفتاده است. چرا بازار كار ایران همچنان مردانه است؟
زنان قابلیت لازم را از نظر دانش و فرهیختگی در ورود به دانشگاه دارند، اما به دلیل اینكه سرمایه لازم را برای شروع كسب و كار ندارند، خواه یا ناخواه از بازار كسب و كار عقب میمانند. اگر قرار باشد یك زن و یك مرد همزمان كسب و كاری را شروع كنند، وقتی كه زن برای گرفتن وام وثیقهای نیاز دارد، به دلیل اینکه مالكیت زن كم است و نمیتواند وثیقهای را برای شروع كسب و كار خود به موسسه یا بانك بسپارد، عملا گرفتن وام و گذاشتن وثیقه برای او مشكلتر از مردان امکانپذیر میشود. متاسفانه این روند در ایران به این صورت پیش میرود و آن هم به دلیل فرهنگها، باورها و
عادتهای كاری متفاوت ما در ایران است. در کشور ما گاه وجود برخی تفكرات سنتی مسائلی را به وجود میآورد كه از رشد كسب و كار در حوزه زنان جلوگیری میكند. قطعا همه به این باور دارند كه رشد زنان در بازار کار بعد از انجام وظایف همسری و مادری خواهد بود و این امر هم نباید ناگفته انكار شود. ما به این موضوع به دلیل فرهنگ و دینمان حتما معتقد هستیم. زنان ما باید در حوزههای دانش اجتماعی رشد کنند و در دانشگاه رشد و حضور داشته باشند، اما برای اینكه مسئولیت اجتماعی خود را در قبال جامعه انجام دهند، با برخی محدودیتهای غلط رو به رو میشوند. اینها مسائلی است كه
متاسفانه در جامعه ما وجود دارد. اگر چه ممكن است كه وضعیت بهتری را نسبت به دهههای گذشته در جامعه شاهد باشیم، اما فقط شرایط مطلوبتر شده و تا رسیدن به مطلوب كامل راه زیاد است.
اینکه نرخ بیكاری زنان كاهش و مشاركت آنان در اقتصاد افزایش یابد، چه تاثیری در میزان تولید ناخالص داخلی خواهد گذاشت؟
بزرگترین سرمایه در هر جامعه نیروی انسانی است. قطعا اگر زنان ما با تخصصهایی كه در دانشگاهها و جامعه به دست میآورند، بتوانند تخصص خود را در خروجی تولید كشور به كار ببرند، نه تنها به افزایش درآمدهای اجتماعی و مالی و تولید ناخالص ملی کمک میکنند، بلكه در رشد و تکامل جامعه نیز مفیدتر خواهند بود. جامعه فرهیخته از انسانهای فرهیخته تشكیل میشود. نمیتوان رشد یك جامعه را متوقف كرد و تنها به زن به عنوان یك مصرفكننده در جامعه نگاه كرد. این که كل یك جامعه در حركت به سوی اعتلای آن جامعه باشد، قدر مسلم شرایط مطلوبی برای جامعه به دنبال خواهد داشت.
اگر 50 درصد از افراد جامعه كار كنند و 50 درصد بعدی صرفا به عنوان مصرفكننده حضور داشته باشند، قطعا جامعه رشد كافی نخواهد داشت و به سمتی پیش میرود كه آن 50 درصد مصرفكننده سر بار جامعه میشود.
برای ایجاد تعادل میان نرخ اشتغال مردان و زنان در جامعه چه راهكارهایی باید مدنظر قرار گیرد؟
باید فرهنگسازی در جامعه و خود باوری در زنان اتفاق بیفتد. زنان ما به دنبال این هستند كه در جامعه حضور داشته باشند، اما فرهنگ حضور آنان باید شکل بگیرد و تقویت شود. باید باور به خود و مسئولیتپذیری در میان زنان به وجود بیاید و مسئولیتهای خانوادگی و اجتماعی تفكیك شود. نباید به صرف اینكه در بیرون جامعه فعالیت دارند، مسئولیت و رسالت داخل منزل را فراموش كنند. ازدواج نباید با تاخیر انجام شود، به دلیل اینكه وقتی دختران ما وارد جامعه میشوند، از طرف دیگر مسئولیتپذیری خود را به عنوان یك همسر یا یك مادر نسبت به رسالت خود در قبال اعضای خانواده از یاد
میبرند. زمانی میتوانیم جامعه را به سمت یك نقطه خوب و مثبت و به سمت جلو هدایت كنیم كه تمامی این فرهنگسازیها وتغییر نگاهها داخل خانواده انجام شود تا بعد به جامعه تسری پیدا كند.