بی اعتمادی تجار بزرگ ترکیه به ایران
وبلاگ تین نیوز، سید حمید حسینی | از هفته قبل قرار ملاقاتی با رئیس اتحادیه صادر کنندگان ترکیه برای یكشنبه داشتم ولی به علت سفر مشهد (شرکت در جلسه هیات نمایندگان اتاق ایران) و برنامه بازگشت هیئت ترکیهای در صبح دوشنبه، ساعت یک نیمه شب مستقیما از فرودگاه به هتل رفته و تا ساعت سه بامداد با این هیئت جلسه داشتم.
رئیس اتحادیه صادر کنندگان ترکیه از تجار معروف و متمول ترکیه است که روابط نزدیکی با آقای عبدالله گل دارد و هنوز خاطره فسخ قرارداد “تاو” و”ترکسل” را فراموش نکردهاست. او اعتقاد دارد سرمایه گذاران بزرگ ترکیه به ایران اعتماد ندارند و با احتیاط شرایط ایران پس از تحریم را رصد می کنند. ترکها مدعیاند که از محل طلب گازی ایران از ترکیه توافق شده که در ایران پروژههای پیمانکاری بگیرند.
البته ایشان با دوستانش در مرحله اول علاقمند به گسترش روابط تجاری هستند. دیدگاهم را بیان کردم و قرار شد ایدهها از دو طرف بررسی و نسبت به شناخت از یکدیگر اقدام کنیم و در دو هفته آینده یک ملاقات کاری در استانبول داشته باشیم.
۲۰مرداد: ملاقات نصفه و نیمه با هیات چینی
با توجه به روزهای پر كاری كه داشتم تا ساعت یازده صبح استراحت کردم و پس از آن پیگیر جلسه با امور بین الملل شرکت نفت شدم. تا قبل از سفر دوشنبه شب به تركیه تلاش کردم درباره با موضوعات كاری هماهنگهای انجام دهم كه میسر نشد و به علت تعطیلی فردا همه درگیر بودند.
مدیر عامل شرکت “هوادونگ” چین و دو نفر از مدیران دفتر تهران این شرکت به دفتر “پالایشگاه سروش” آمدند تا در مورد با خرید ١٤ سهم جدید پالایشگاه با من مشورت و تبادل نظر كنند، به سوالات و ابهاماتشان پاسخ دادم. سپس خواهش کردند که با توجه به اینکه در مزایده کنسانتره مس شرکت ملی مس برنده شدهاند ولی اعلام نشده و موفق به دریافت كالا نشدهاند موضوع را برای آنها پیگیری كنم كه مشكلشان حل شود.
لذا قرار ملاقاتی را برای این گروه با مس هماهنگ کردم تا تکلیفشان مشخص شود. سپس به کارهای جاری پرداختم و قسمت عمده وقتم را صرف نوشتن روزنوشت چند روز گذشته كردم تا دقیق و منصفانه باشد. خصوصا در رابطه با جلسه هیئت نمایندگان اتاق ایران در مشهد و فكر می كنم موفق شدم و اغلب خوانندگان رضایت داشتند.
به خانه بازگشتم و خود را مهیای سفر به ترکیه کردم. پرواز ساعت پنج صبح بود، با توجه به ورود امشب هیئت چینی برای دیدار و مذاکره از طریق سی آی پی هماهنگ کردم که وارد شوند و من هم زودتر به فرودگاه بروم تا جلسه اولیه را در آنجا داشته باشیم. قرار شد این دوستان تا چهارشنبه شب منتظر بازگشت من از تركیه شوند.
دو نفر از آنان برای اولین بار از ایران بازدید می كردند و یكیشان ١٥ سال قبل برای خرید قیر از ایران بازدید كرده بود. پس از آن پیام هایی كه در تلگرام در”گفتگوی نفتی” “خبر انرژی” ، “تحولات نفت و انرژی” ، “اقتصاد سپید و “گروه توسعه تجارت” رد و بدل شده بود خواندم و دوساعتی مشغول بودم ، وقتی سر بلند كردم متوجه حضور آقایان “مهدی کرباسیان” ( ایمیدرو) و دکتر مجیدقاسمی ( بانك پاسارگاد) در” سی ای پی” شدم وبه نزد آنان رفتم و تا ساعت چهارصبح در خصوص موضوعات مختلف بحث و گفتگو کردیم.
۲۱ مرداد: شرکت در جلسه چند ملیتی
با وجود اینکه بلیطم بزینس بود ولی پرواز خوبی با “اطلس جت” نداشتم و صندلی بیزینس با صندلی های عادی فرق چندانی نداشت و موفق به استراحت نشدم. یک ساعت هم از فرودگاه تا “سویس هتل” در ترافیک بودم و ساعت نه به هتل رسیدم، سه ساعت استراحت کردم و ساعت یک بعد از ظهر عازم جلسه شدم.
این جلسه از یک ماه قبل با دوستان عراقی و ترک هماهنگ شده بود و جلسه خیلی جالبی بود زیرا از ملیتهای مختلف از قبیل ترک، سوری، عراقی، تونسی، مغربی و ایرانی در این جلسه حضور داشتیم، یکی به نمایندگی از شرکتهای فرانسوی و دیگری به نمایندگی از شرکت های استرالیایی وسومی از طرف تركها، ابتدا با یکدیگر آشنا شدیم و در مورد موضوعات منطقه و خصوصا توافق ایران با غرب بحث و تبادل نظر کردیم و سپس تا حدود ساعت چهار و نیم عصر مذاكره جدی داشتم، دوستان عراقی كه معرف من بودند از اطلاعات تخصصی و تسلط من بر موضوعات نفتی شادمان و سربلند بودند. میزبان که از مذاکرات رضایت داشت قایق
تفریحیاش را برای خوردن ناهار در یكی از جزایر استانبول و گشت زدن در تنگه بسفر فرا خواند و در رستوران متعلق به باشگاه گالاتاسرای ناهار خوردیم.
۲۲ مرداد: روزی پر از جلسه
اولین جلسه از ساعت ده صبح شروع میشد. ابتدا با یکی از وکلای ترک که به نمایندگی از چندین شرکت ترکیهای پیگیر سوآپ گاز، ترانزیت گاز و برق می باشد جلسه داشتم. وی به زبان انگلیسی مسلط است و روابط خوبی با حزب حاكم دارد و لذا گاها در مورد كارهای خودم در ترکیه با ایشان مشورت میکنم. به اتفاق ایشان عازم جلسه با یکی از شرکتهای بزرگ ترک شدیم. این شرکت در زمینه LPG فعال است و اخیرا حدود 300 پمپ بنزین متعلق به “شركت توتال” را خریداری کرده و برای همکاری با ما ابراز تمایل کرده بود.
بازار “ال پی جی” تركیه برای من جالب بود و اینكه چرا ما نمی توانیم گاز مایع به ترکیه صادر كنیم ؟؟ ترکیه بیش از2.5 میلیون تن گاز مایع در سال مصرف می کند و تنها 300 هزار تن آن تولید خود ترکیه است و بقیه از کشورهایی نظیر روسیه، آذربایجان و الجزایر تأمین می شود.
زمانی که بازار ایران را تشریح کردم و طرف مقابل نیز بازار ترکیه و قیمت های خرید را توضیح داد از قیمتهایی که از الجزایر خریداری می كنند متوجه موضوع شدم، زیرا متوسط قیمت CP عربستان که ملاک قراردادهای خلیج فارس است بالای 380 دلار است، در حالی که ترك ها ادعا داشتند که گاز مایع را از الجزایر به قیمت ٢٤٥ دلار می خرند، لذا باید به ترک ها حق داد که خرید از الجزایر و روسیه را ترجیح بدهند ضمن اینکه گاهی محموله های گاز مایع قزاقستان در دریای سیاه با قیمت های بسیار پایین عرضه می شود كه روی قیمت اثر می گذارد و لذا فکر میکنم که ما باید بازار گاز مایع ترکیه را فراموش كنیم ودر
این بازار قادر به رقابت نیستیم واین پرونده فعلا بیته خواهد شد.
عصر با هیئتی از یونان قرار داشتم. دوستان یونانی صبح ساعت هفت از یونان حرکت کرده بودند و بعد از ٨ ساعت رانندگی به هتل رسیده بودند. از آنان پذیرایی كردم و در مورد علایق مشترک دو کشور گفتگو کردیم.
یونانی ها در زمینه های حمل و نقل ( كشتیرانی)، ماهیگیری و پالایشی امکانات خوبی در اختیار دارند ولی اقتصاد یونان بحرانی است و امکان عقد قرارداد پالایشی و فراوردههای آن در کشورهای اروپایی وجود دارد. لذا در مورد این موضوعات بحث کردیم. ضمنا یونانیها علاقمند به خرید قیر فله هستند و ادعا دارند که میتوانند ماهانه ده هزار تن قیر خریداری و در بازارهای منطقه به فروش برسانند.
بعد از اتمام جلسه دوستان مجددا با ماشین به سمت یونان حرکت کردند و قول دادم در آینده نزدیک از یونان بازدید كرده و سپس دوستان یونانی از ایران بازدید داشته باشند.
پس از آن ادامه جلسه با دوستان چند ملیتی داشتم و مذاكرات را جمع بندی کردیم و وظیفه هر یك را در پیگیری كار مشخص شد و برخی از موضوعات بین طرفین مکتوب شد و سپس دوستان مدارک خود را در مورد شرکت های نفتی پرتغال، استرالیا و کشورهای عربی خصوصا مراکش ارائه دادند و قرار شد هر دو طرف پیگیریهای لازم را برای همکاری های آینده انجام دهند.
تاجر سوری اصرار کرد تا من را تا فرودگاه مشایعت كند، ساعت هفت عازم فرودگاه شدیم. به علت شلوغی مسیر و ترافیك نگران از دست دادن پرواز و بدقولی به هیات چینی بودم كه راننده ترک دست به كار شد و با استفاده از کارت ویژه ای كه ریاست جمهوری تركیه برای تجار معتبر تركیه صادر كرده از مسیر ویژه (آمبولانس و پلیس) حركت كرده و بعد از یک و نیم ساعت بالاخره به فرودگاه رسیدیم. پس از اقامه نماز و صرف شام در لانچ عازم ایران شدم.
حدود پنج صبح به منزل رسیدم و پس از کمی استراحت با مهمانان چینی برای ناهار به رستوران “پارك وی” رفته و سپس عازم شركت نفت شدیم و یك جلسه بسیار خوب و طولانی با مدیران بین الملل داشتیم. فکر می کنم برای طرفین راضی كننده بود و قرار شد یك هیات هفته آینده از امكانات این شركت بزرگ بخش خصوصی بازدید و در مورد عقد قرارداد تصمیم گیری كنند، پس از آن چند دقیقهای در رابطه با سیاست نفت تا رفع تحریمها گفتگو كردم و اطلاعاتم را ازملاقات های اخیر در سفرهای خارجی بیان كردم.