وصال
تین نیوز | سال هاست این تصور در اقتصاد ایران وجود دارد که کالاهای ورداتی پس از تخلیه در بنادر به تهران حمل و سپس برای سایر شهرها ارسال می شود. گفته می شود که به این ترتیب ممکن است بار مصرفی در شهرهای نزدیک به بنادر، مسافتی چند برابر مسافت مورد نیاز، پیموده و دارای هزینه های اضافی غیر لازم و هدر دهنده منابع باشند ؛ هر چند بعید به نظر می رسد که وارد کنندگان کالا، بهتر از همه این نوع محاسبات و صرفه جویی ها را بلد نباشند، اما دلایلی نیز برای درستی آن به ویژه در زمینه های خاص وجود داشته و دارد ؛ مثلا وارد کنندگان آهن آلات قاعدتا باید در زمره همین گروه می بودند : در سال های
پایانی دهه 50 و دهه 60، سود اصلی آنها در احتکار و بازی با بازار برای افزایش قیمت ها پس از انبار کردن آهن آلات بود.
از سوی دیگر، به علت نبود امنیت سرمایه و قدرت توزیع شده در کشور پس از انقلاب 57، هر لحظه امکان داشت. انبارهای واقع در شهرستان ها به علت میل رئیس دون پایه یک اداره با تحریک یک شخص صاحب منافع، مورد هجوم و چوب حراج زدن به موجودی، توسط مردمی واقع شوند که فکر می کردند انقلاب شده تا آنها اختیار همه چیز را داشته باشند. بنابر این صرفه در آن بود که آهن آلات با وجود هزینه سنگین حمل، در جایی انبار شوند که وجود هماهنگی های اطمینان بخش، «مال» را به مخاطره تهاجم و تصمیم عوام نیاندازد. مافیای آهنین، حواس جمع داشت.
این وضعیت فقط هنگامی به پایان رسید که صاحبان سرمایه های وارداتی، حلقه های وصل خود را پیدا کردند و توانستند ارتباط خود را به صورتی تنظیم کنند که ضمانتی مرکزی برای حفاظت از اموال آنها در مقابل جامعه پدید بیاید. با این حساب، یک وارد کننده فولاد از چین یا قزاقستان، با خیال راحت کاالی خود را درست در جایی تخلیه می کند که به آن نیاز دارد ؛ بی ترس از اشخاص متفرقه که حالا دیگر حتی فکر رفتن به سراغ یک انبار تحت عنوان انبار احتکار کالا را به سر خود راه نمی دهند کار به جایی رسیده که محاسبات اقتصادی و سنجش های هزینه ای اکنون به جستجوی روش های با صرفه حمل و تخلیه و انبارداری،
مسیرهای کوتاه، حمل چند وجهی، لجستیک هدفمند، ایجاد بندر خشک و نقطه های کانونی اتصال مسیرهای حمل وتخلیه انجامیده است.
عاقبت به خیری اقتصادی همین است و با سیاست فرقت دارد که مسیرهای انحرافی دور، بنادر دور افتاده و مکان های پرت را برای یافتن حلقه وصل خود جستجو می کند. وصال اقتصادی – که امنیت آن را در پرتو وصل مستقیم به قدرت تامین و چراغش را در اتصال به شبکه قدرت روشن می کنند – با وصال سیاسی این تفاوت را دارد که سیاست، وصلت هایش را مخفیانه، با سرافکندگی ( البته به قول مولانا با شمشیری در کمر ) و با هزینه بسیار بالا انجام می دهد ؛ هزینه ای که ملت ها بر سیاست دولت ها می پردازند.
حالا البته نا امید نباید بود. در خاورمیانه دولت هایی هستند که با ورود به جنگ، خزانه ملت هایشان را تهی می سازند و دولت هایی که با ورود در بازی های احمقانه و قمارهای از پیش باخته، منابع خود را هدر می دهند. مهم این است که وقتی از سر میز بلند می شوند، مطمئن باشیم واقعا برخاسته و به عالم دیگر وصل شده اند.
شما اسم آن را هر چه می خواهید بگذارید، ما اسم آن را عقل می گذاریم. عقل وصل.