مشکل بهرهوری کارگران نیستند!
وبلاگ تین نیوز، سید حمید حسینی | همیشه این سؤال مطرح است كه چرا بهرهوری نیروی انسانی در كشور پایین است اما وقتی همین نیروهای كار متخصص به خارج از كشور میروند، معمولاً نیروی انسانی فعال و قابل تأملی هستند.
كارشناسان بر این باورند نیروی انسانی در داخل دچار ضعف فرهنگی كار است یا مدیریت برای بهرهكشی بیشتر از كارگران وجود ندارد اما آیا كارگر ایرانی فاقد كارایی است؟ آیا نیروی انسانی در كشور فقط دو ساعت كار میكند؟ دلیل اصلی بهرهوری پایین كشور و بهرهوری نیروی انسانی چیست؟
به نظر میرسد این مسئله درست تبیین نشده و برخی افراد بدون توجه به آن نسبت به نیروی انسانی كم لطفی میكنند. دلیل این موضوع هم عدم اطلاع كافی از محاسبه شاخص بهرهوری توسط مردم، آماركارفرمایان و حتی كارشناسان است، لذا تصور میكنند كارگر ایرانی فاقد مسئولیت كاری و اجتماعی است. در حالی كه این تصور كاملاً غلط بوده و ما در دفاتر و كارخانههای خود شاهد تلاش و زحمات این عزیزان هستیم ومن گاهی كه از واحدهای تولیدی به خصوص نساجی بازدید دارم، شاهد این موضوع هستم كه كارگران حتی فرصت حال و احوال با صاحبان بنگاه را ندارند و باید مرتب دستگاههای تحت كنترل را
نظارت و مدیریت كنند.
با این حال آمار و نشانهها گویای این واقعیت است كه بهرهوری نیروی انسانی در ایران پایین است و انتظار میرود با وجود گستردگی تحصیلات و آموزشهای كاربردی، بهرهوری در اقتصاد ایران افزایش یابد كه متأسفانه اینگونه نیست.
دلیل اصلی این موضوع نه در كارگران و سطح بنگاهها و اقتصاد خرد كه در اقتصاد كلان و دولتی است.
برای محاسبه بهرهوری نیروی انسانی ابتدا ارزش افزوده مثلاً بخش نساجی را محاسبه كرده و سپس آن را به تعداد شاغلان آن بخش تقسیم میكنند كه این شاخص را با شاخص سال گذشته قیاس میكنند.
وقتی به این شاخص توجه میكنیم درمییابیم كه بهرهوری نیروی انسانی در مجموع سالانه ۴/۱ درصد رشد كرده و منفی نیست. این شاخص كه در سال ۸۳ معادل ۹۲ بوده است، در سال ۹۲ به ۱۱۸ رسیده است.
در واقع مشكل اصلی در بخشهایی از اقتصاد است كه نیروی مازاد انسانی دارند و به علت دولتی یا عمومی بودن قادر به تعدیل نیروی انسانی نیستند، لذا این شاخص در بخش نفت، گاز و ساختمان (به علت پروژههای نیمه تمام) منفی میشود اما در بخش صنعت، معدن و كشاورزی و حتی مخابرات كه بیشتر بخش خصوصی فعالیت دارد و وابستگی كمتری به خارج و دولت داشته، مثبت است، لذا میتوان ادعا كرد كه نیروی انسانی در بخش خصوصی دارای كارایی و بهرهوری مثبت میباشد و نباید به نیروی انسانی اتهام كمكاری و كاهلی زد بلكه باید در بخشهایی كه شاخص نیروی انسانی به نظر منفی میآید
خصوصیسازی و برون سپاری را در دستور كار قرارداد و این یعنی اجرای درست سیاستهای اصل ۴۴ قانون اساسی و كاهش سهم ۸۳ درصدی بودجه كشور از GDP تولید ناخالص داخلی.