وقتی به تورم فکر می کنیم، درباره گرانی حرف نزنیم!
وبلاگ تین نیوز، مسعود مهاجر | در حالی که دولت از راه های گوناگون سعی در مهار تورم دارد و وعده کاهش تورم به 14 درصد را در لایحه بودجه سال آینده می دهد، لحن عمده مقام های دولتی و رسانه های نوشتاری و تصویری هیچکدام در مسیری نیست که به تحقق این هدف یاری برساند و حتی اعلام تغییری در نرخ نان از سوی سخنگوی دولت به گونه ای مطرح نشد که اثرات تورمی این تصمیم را بپوشاند. درج تیترهایی با این مضمون که نرخ قطارهای مسافری تا پایان سال تغییر نمی کند یا بهای برق و آب گران نخواهد شد هم به نوعی محدود کردن زمان تورم سازی بنگاه ها به چند ماه بعد است که طبعا اثرات آن در سال آینده پدیدار
خواهد شد.
اصولا برای مبارزه با تورم اصلی ترین راه افزودن برتولید و کاستن از تقاضا است و نه کاری دیگر و تنها کاری هم که اصلا در خبرها و برنامه ها مطرح نمی شود افزودن برتولید و کاستن از تقاضاست. به این ترتیب در حالی که ما مقدمات کاهش تورم را فراهم می کنیم اعمال و کردارمان مرتبا درجهت معکوس آن عمل می کند. بی اعتنایی دولت به افزایش نرخ ارز در بازار که خرده نیازهای مردم عادی را تامین می کند و طبعا روی هزینه تمام شده قیمت ها اثر می گذارد و بالاتر از آن افزودن برنرخ فروش ارز با این توضیح که دولت قصدی از افزودن برنرخ ارز به منظور کسب درآمد بیشتر ندارد اثر مشابهی بر اقتصاد داخلی می
گذارد که هیچ کارشناسی نمی تواند در اثرات تورم زایی آن تردید کند.
بزرگترین مشکل ما این است که با وجودی که براهمیت مردم و نقش آن ها در حل و فصل مسایل و مشکلات تاکید می گذاریم در هیچ یک از برنامه های اصلاحی و تدبیرها نقش آنان را جدی نمی گیریم. شاید هم قبول نداریم که تعیین کننده نهایی قیمت ها خود مردم هستند و هرقدر مردم در پرداخت هزینه ها گشاده دستی نشان بدهند به همان اندازه فرش قرمز را در برابر گرانفروشان و سفته بازان پهن تر کرده اند. تمامی برنامه های تلویزیونی ما امروزه پر از پیام های مردمی است که انتظارات خود را مطرح می کنند و کسی هم به آن ها توضیح نمی دهد که کدام یک از این انتظارات به افزایش تقاضا و بالارفتن قیمت ها می انجامد و
کدام یک اصولا قابل تحقق نیست.
اگر مردم مقاومتی دربرابر افزایش قیمت ها از خود نشان ندهند طبعا ما نمی توانیم اهرم مطمئن تری برای جلوگیری از گرانفروشی و بالارفتن قیمت ها پیدا بکنیم. خود دولت هم می داند که پس از محدودشدن دریافتی ارزی کشور و هم چنین محدودیت نقل و انتقال پول ما ناچار شدیم به کاهش ارزش پول ملی مان تن در بدهیم و از آن به بعد دیگر اتفاقی به همان وسعت رخ نداده است که بتواند ادامه تورم را با همان شدت توجیه کند. برکسی پوشیده نیست که بخش مهمی از تورم کنونی جامعه ریشه در افزون طلبی بخش های پرتوان جامعه دارد که می توانند دست روی دست بگذارند و بالارفتن دایمی موجودی هایشان را تماشا کنند. با همین
وضعیت است که قدرت خریدی در جامعه به وجود می آید که اگر برای گروه های معدودی رفاه بیشتر به همراه می آورد زندگی گروه های بزرگتری از شهروندان را به تنگی می اندازد.
دولت بزرگترین پرداخت کننده پول و بزرگترین تولیدکننده کشور است و همه تصمیم هایش می تواند روی زندگی مردم اثر بگذارد. به همین جهت اگر دولت به این عزم نرسیده باشد که بنگاه های خودش را از زیاده خواهی منصرف کند چگونه می تواند بنگاه های کوچکتر را به این کار وادارد؟ درست است که دولت قیمت نان را بالا نبرده و یا نمی خواست بالا ببرد، اما همین منتقل کردن هزینه های اضافی کارگاه به روی هر قطعه نان می تواند تورمی سی درصدی را در اقتصاد نان خانواده رقم بزند. راهکار مقدور هم همین بود که دولت بخشی از یارانه ای را که بی جهت به گروه های توانمند جامعه می پردازد به نانوایانی می پرداخت که
در متعادل کردن اقتصاد کارگاه خود در مانده بوده اند. جز این تا زمانی که دست و بال دولت بسته است و تحریم ها هر نوع تحرکی را برای افزودن بردرآمدهای کشور گرفته، بهتر است روی گرفتن مالیات قانونی دولت تاکید کنیم که درآمدهای بسیارکلانی را بخصوص در بخش مسکن و معاملات زمین از دست دولت گرفته است.