روحانی، یکسال بعد از پیروزی
تین نیوز | پیروزی حسن روحانی در سال گذشته چه کسانی را شادمان کرده است. هماکنون برخی کسانی که به حسن روحانی رای دادهاند از رای دادن به این روحانی مدرن در جمهوری اسلامی ایران پشیمان شدهاند. از دید آنها، حسن روحانی در ظرفیتهای موردانتظار عمل نکرده و از این بابت نتوانسته خواستههای رایدهندگان را برآورده سازد یا دستکم برخی وعدههایش را جامه عمل بپوشاند. البته این افراد توضیح نمیدهند که از میان نامزدان اعلام شده، چه کسی بهتر میتوانست جامعه را مدیریت کند و چه نامزدی در صورت پیروزی دستاوردهای بهتری داشت.
البته برخی کسانی که به روحانی رای ندادهاند اکنون از پیروزی وی خوشحال هستند. آنان به ویژه بر این نکته پای میفشارند که روحانی و همکارانش در همین دوره کوتاه دستاوردهای امیدوارکنندهای داشته و چشمانداز فعالیت او برای ماههای آینده و حداقل دوره نخست ریاستجمهوریاش مثبت است.به لحاظ عقلی خوشحالی از پیروزی حسن روحانی دارای دلایل گوناگونی است، به ویژه ملموسترین دستاورد دولت تدبیر و امید را میتوان موفقیت در ساماندهی روابط خارجی ایران و به طور مشخص تلاشهای موفقیتآمیز در مختومه شدن پرونده هستهای دانست، هیچکس نمیتواند انکار
کند که پرونده هستهای ایران از تخاصم و منازعه به همکاری و تفاهم تبدیل شده و در موقعیت ثبات مثبت قرار گرفته است. روند خطرناک تحریمها و اجماع جهانی علیه ایران به واسطه فعالیتهای دیپلماتیک دولت تدبیر و امید به توقف و در مواردی به لغو تحریمها تبدیل شده است و این امید واقعی نیز وجود دارد که تلاشهای مذاکرهکنندگان نتیجه دهد و این پرونده به طور کامل حل و فصل شود. موفقیت دیگری که روحانی میتواند به آن افتخار کند کاهش تورم لجامگسیخته و غیرقابل مهار دولت احمدینژاد است. آمارهای قابل اعتماد روشن میسازد که تورم از 43 درصد در ماههای پایانی
دولت پیشین اکنون به حدود 28 درصد کاهش یافته است.
این در حالی است که با رفتار نسنجیده دولت پیشین در صورت تداوم آن رفتار پیشبینی میشد که تورم در ماه جاری باید به چیزی نزدیک به 50 درصد برسد. کارشناسان بینالمللی با ستایش تمهیدات اندیشیده شده اقتصادی پیشبینی دولت برای کاهش تورم به زیر 25 درصد را تایید و تصریح میکنند که رسیدن به این هدف، موفقیت قابل توجهی محسوب میشود.
نکته امیدوارکننده دیگر رویکرد وزیران فرهنگی و اجتماعی دولت است. در حالی که در دولت پیشین فعالیتهای فرهنگی- هنری هر روز سختتر میشد و دولت محدود ساختن فضای فرهنگی- هنری کشور را در دستور کار قرار داده بود، دولت حسن روحانی در موضعگیریهای روشن و رسمی، مخالفت خود با محدود ساختن فضای فرهنگی و از جمله مسدود ساختن شبکههای اجتماعی، توقیف مطبوعات و مقابله با برنامههای فرهنگی از جمله در زمینه هنرهای نمایشی را اعلام کرده است.این اقدامها البته تنها به موضعگیری خاتمه نیافته؛ گاهی دولت با رایزنی و مساعی جمیله، توانسته از توقیف یا توقف
فعالیتهای مطبوعاتی، فرهنگی و هنری جلوگیری کند و زندگی را به فضای جامعه بازگرداند. البته گاهی دولت ناتوانیاش در مقابله یا مهار مخالفان و دشمنان آزادیهای مدنی را اظهار کرده است. در این مورد روشن است که شهروندان اعم از هواداران دولت و دیگران انتظار رفتار فراقانونی از دولت تدبیر و امید ندارند.اما کسانی که دلیلی برای خوشحالی از پیروزی حسن روحانی نمیبینند هم حرفهایی قابلتوجهی دارند. در وهله نخست باید حساب مخالفان حرفهای و آنان که با انگیزههای جناحی و سیاسی با پیروزی روحانی مخالف بودهاند را از شهروندان جدا کرد. در واقع عدهای که پیاده
نظامشان دلواپسان هستند با سر دادن شعارهای رادیکال، پنهان شدن پشت مقامات ارشد، مصادره کردن آرمانها و اهداف نظام و جا زدن خود بهعنوان دلسوزان کشور و مردم به جای مردم سخن میگویند و بدون آنکه نمایندگی و وکالتی از جانب کسی داشته باشند برای حاکمیت و شهروند منافع تعیین میکنند. این افراد البته پیش از این تکلیف خود را روشن ساخته و گفتهاند که دولت اسلامی وظیفهای درباره دنیای مردم ندارد و هدفش تامین آخرت مردم است. این اظهار دقیقا به این معنی است که حکومت اسلامی باید همه شهروندانش- در گفتار آنان هر مقدار از مردم جهان- را روانه بهشت کند. هرچند در دنیا، در
وضعی اسفبار زندگی کنند یا سختیهای غیرقابل تحملی به آنان وارد شود.از این دسته که عبور کنیم شهروندان انتظار داشتند که با آمدن روحانی مرفه شوند در حالی که اکنون فقیرتر نشدهاند. قابل درک است که فقیرتر نشدن به اندازه مرفه شدن ملموس نیست و بدنه جامعه نمیتواند درک فیزیکی از افزایش فقر داشته باشد. به طور کاملا روشنی رونق در فضای اقتصادی جامعه دیده نمیشود و این مساله امیدواریها به حصول نتایج شیرین در پایان عمر دولت را کمرنگ کرده است.
شهروندان عجولتر که انتظار معجزه داشتند اکنون با بدبینی ناکامی دولت را محتوم میشمارند و میگویند این دولت هم مانند دولت احمدینژاد، کاری برای مردم نخواهد کرد.
در بعد آزادیهای مدنی هنوز شهروندان با مشکلات مهمی درگیر هستند که با روال و قوانین موجود حاکمیت کشور چشماندازی برای حل آنها وجود ندارد. به عبارت صریحتر محدوده اختیارات دولت در نقطهای پایان مییابد و بیش از حدود اختیارات قوا و افرادی است که میتوانند علاقهمندیها و خواستههای مردم را محدود کنند و مانع از نتیجه رسیدن تمهیدات دولت در این زمینه شوند. این در حالی است که گاهی روحانی یا همکارانش اظهاراتی بیان کرده یا وعدههایی دادهاند که شهروندان را به تغییر مرزهای محدودیت امیدوار کردهاند اما خودشان هم میدانستند که عملی شدن این
وعدهها اگر غیرممکن نباشد در همین حد سخت و دشوار است.این انتقاد نیز از روحانی و همکارانش وجود دارد که چرا صریح و شفاف درباره ناتوانیهایشان با مردم سخن نمیگویند و موانع موجود که برخی از آن به مسوولیتهای رییسجمهور ربطی ندارد را با مردم در میان نمیگذارند. آیا روحانی مانند خاتمی زمان را از دست میدهد و در پایان از بروز یک بحران در هر 9 روز گلایه خواهد کرد؟