راه آهن کاشان ؛ ایستگاهی بدون مدیر و مسافرانی بیپناه
ایستگاه راه آهن کاشان از معضلاتی رنج می برد که مزمن شده و انتقاد اهالی این شهر و مسافران را برانگیخته است. یادداشتی که در ادامه می خوانید روایت هادی نجف زاده - فعال رسانه ای - از این معضلات است.
گاهی برای فهمیدن عمق یک نابسامانی، نیازی به آمار و گزارش های چندصفحه ای نیست؛ کافی است تصویر یک مادر را ببینیم که برای جابه جایی فرزند ویلچرنشین خود، به دلیل خرابی آسانسور راه آهن کاشان، ناچار می شود از مردانی که در ایستگاه حضور دارند کمک بگیرد. این تصویر که اخیراً در فضای مجازی منتشر شده، فقط روایت یک خانواده نیست؛ روایت شهری است که سال هاست از ضعف مدیریت و کمبود امکانات در یکی از مهم ترین زیرساخت های حمل ونقل خود رنج می برد.
به گزارش تین نیوز به نقل از پایگاه خبری اقتصاد کویر، آسانسور ایستگاه راه آهن قرار نیست امکانات لوکس و تشریفاتی باشد؛ برای یک فرد دارای معلولیت، یک مادر با کالسکه یا سالمندی که توان بالا و پایین رفتن از پله ها را ندارد، آسانسور یعنی «حق دسترسی». وقتی همین امکان ابتدایی از کار می افتد و یک مادر مجبور می شود برای عبور دادن فرزندش دست به دامان دیگران شود، باید پرسید چه کسی مسئول است؟ چه کسی باید خرابی تجهیزات را پیگیری کند؟ چه کسی باید پاسخگوی شهروندی باشد که هزینه خدمات را پرداخت کرده اما در ابتدایی ترین سطح خدمات با مشکل مواجه است؟
پاسخ را باید در ساختار مدیریتی راه آهن کاشان جست وجو کرد؛ مجموعه ای که بنا بر مطالبه مطرح شده، حدود دو سال است بدون تعیین تکلیف روشن مدیر یا سرپرست به کار خود ادامه می دهد.
شهری با این حجم مسافر، گردشگر، زائر و فعالیت اقتصادی، چگونه می تواند چنین مدت طولانی بدون مدیر مشخص اداره شود؟ اگر مدیریت راه آهن کاشان بر عهده اداره کل راه آهن استان اصفهان است، اکنون وقت آن رسیده که مدیرکل راه آهن اصفهان صریحاً برای افکار عمومی توضیح دهد: چرا بعد از دو سال هنوز مدیر راه آهن کاشان تعیین نشده و مسئولیت مستقیم پیگیری مشکلات این ایستگاه با چه کسی است؟
مسئله فقط عنوان «مدیر» روی یک حکم اداری نیست. نبود مدیریت مشخص یعنی چه کسی باید هر روز پای کار باشد، مشکلات ایستگاه را ببیند، خرابی آسانسور را پیگیری کند، کمبود امکانات رفاهی را گزارش دهد، وضعیت خدمات مسافران را بررسی کند و برای ارتقای جایگاه راه آهن کاشان مطالبه گری کند؟ نمی توان اداره یک مجموعه مهم را به ساختاری سپرد که تصمیم های اصلی آن در فاصله ای دور گرفته شود و بعد انتظار داشت مسائل جزئی و روزمره یک ایستگاه به موقع دیده و حل شود.
کاشان یک ایستگاه معمولی در حاشیه خطوط ریلی کشور نیست. شهری با ظرفیت عظیم گردشگری، زیارتی و صنعتی که سالانه میزبان شمار زیادی از مسافران داخلی و خارجی است، نیازمند زیرساخت حمل ونقلی متناسب با جایگاه خود است. اما آنچه امروز شهروندان می بینند، ایستگاهی است که هنوز برای برخی ابتدایی ترین نیازهای مسافران نیز با چالش مواجه است؛ از وضعیت تجهیزات و امکانات رفاهی گرفته تا دسترسی مناسب افراد دارای معلولیت. آیا این سطح از خدمات در شأن کاشان است؟
موضوع وقتی جدی تر می شود که بدانیم مردم برای استفاده از این خدمات هزینه پرداخت می کنند. مسافر زمانی که وارد ایستگاه می شود، انتظار خدماتی متناسب با جایگاه یک مرکز مهم ریلی را دارد؛ نه اینکه در گرمای تابستان با مشکلات آب آشامیدنی مواجه باشد یا یک مادر برای عبور دادن فرزند ویلچرنشین خود مجبور شود از دیگران کمک بگیرد. مسئله اینجاست که هزینه خدمات عمومی را نمی توان از مردم دریافت کرد، اما کیفیت خدمات را به حال خود رها کرد.
در چنین شرایطی، پاسخ مسئولان باید روشن باشد. استاندار اصفهان، دکتر جمالی نژاد، باید مشخص کند چرا وضعیت مدیریت راه آهن کاشان پس از حدود دو سال همچنان تعیین تکلیف نشده است. مدیرکل راه آهن استان اصفهان نیز باید در برابر مردم کاشان پاسخ گو باشد که برای رفع مشکلات این ایستگاه چه کرده و چرا شهری با چنین ظرفیتی همچنان از یک مدیریت مؤثر و پاسخ گو برخوردار نیست. این مطالبه دیگر متعلق به یک فرد یا رسانه نیست؛ مطالبه ای عمومی است که حالا با انتشار تصاویر و روایت های واقعی شهروندان، بیش از گذشته مقابل افکار عمومی قرار گرفته است.
در این میان، پاسخ دکتر مصطفی معینی، نماینده مردم کاشان و آران وبیدگل در مجلس شورای اسلامی نیز قابل توجه است. ایشان در پاسخ به پیگیری پایگاه خبری اقتصاد کویر اعلام کرده اند که «موضوعات متعددی راه آهن کاشان دارد که هر یک جداگانه به صورت مکتوب منعکس کرده ام و قرار است در جلسه شهریورماه حضوراً بخاطر عدم اقدام لازم از وزیر محترم راه و شهرسازی پیگیری کنم.» این پاسخ، اگرچه نشان دهنده پیگیری موضوع است، اما اکنون یک مطالبه روشن تر را پیش روی نماینده مردم قرار می دهد: نتیجه این پیگیری باید برای مردم شفاف شود. مردم می خواهند بدانند این مکاتبات چه بوده، چه پاسخی دریافت شده و جلسه با وزیر راه و شهرسازی چه خروجی مشخصی برای راه آهن کاشان خواهد داشت.
راهکار نیز سال هاست در میان مطالبات مردم مطرح است: استقلال مدیریت راه آهن کاشان. اگر این استقلال در ساختار فعلی امکان پذیر نیست، دست کم باید بررسی شود که راه آهن کاشان از مدیریت اصفهان خارج و به مدیریت راه آهن قم ملحق شود؛ گزینه ای که می تواند از منظر جغرافیایی و خدمات رسانی، دست کم موضوعی جدی برای بررسی کارشناسی باشد. اما آنچه دیگر قابل قبول نیست، ادامه وضعیتی است که در آن کاشان نه مدیر مستقل دارد، نه پاسخ گویی روشن و نه افق مشخصی برای ارتقای خدمات ریلی.
سخن آخر؛ آن مادر کاشانی و فرزند ویلچرنشینش نباید برای استفاده از یک آسانسور سالم، محتاج کمک مردم باشند. این جمله شاید تمام مسئله راه آهن کاشان را در خود خلاصه کند. مسئولان استان اصفهان، نماینده مردم کاشان و آران وبیدگل، فرماندار ویژه کاشان، وزارت راه و شهرسازی و راه آهن جمهوری اسلامی ایران، امروز با یک مطالبه روشن مواجه اند: تکلیف مدیریت راه آهن کاشان را مشخص کنید و پاسخ دهید چرا این شهر پس از سال ها هنوز از یک مدیریت در شأن خود برخوردار نیست. کاشان نباید فقط محل توقف قطار روی جدول زمان بندی باشد؛ این شهر باید در ساختار تصمیم گیری راه آهن نیز دیده شود. اگر یک آسانسور خراب می تواند یک مادر را زمین گیر کند، یک مدیریت غایب هم می تواند سال ها یک ایستگاه را از مسیر توسعه عقب نگه دارد.
تین نیوز آمادگی دارد پاسخ مدیران مرتبط راه آهن به این گزارش را منتشر کند.
