بر سر کیان تایر چه آمد؟+ فیلم

درود به کارکنان زحمت کش کارخانه های تایر سازی ایران،معلمی هستم ، با۳۵ سال سابقه کاری، بافکری خلاق که با یادگیری های مستمر، و اگاهی از دانش و مدیریت دانش در این عصر متغیر از این دو ترکیب بدنبال خلاقیت در جاهایی که کار کردم بودم موفق بودم، هرکجا کار کردم ساختار معیوب را تغییر دادم و انجا را به محیطی پویا تبدیل نمودم از خودم و خانواده ام گذشتم، تا انسانهایی، خلاق تحویل جامعه کاری ایران عزیز دهم، اما سهمیه ها و رانت های خصوصی، عمومی، زندگی ایلی جامعه ، باعث شد که همه رویاهای ماها بعد از ۳۵ سال دچار تضاد منافع بین خدمت ارائه شده، و دریافت هایم گردد ان زمانی بود که اردیبهشت ۱۴۰۵ رفتم تا ۴ حلقه لاستیک برای ماشینم بگیرم، گفتم حقوق من با خرجم همخوانی ندارد، اگر میشود قسطی بدهید تا قدرت خرید داشته باشم ندادند، به هر حال انها را خریدم در اواخر شهریور انها را انداختم زیر ماشین، اما در تاریخ۱۶ مهر ۱۴۰۵ یکی از کنار سوراخ شد، چون قوانین مربو ط به خدمات پس از فروش را نمیدانستم ۶۰۰۰۰۰ دادم تا تعمیر شود، تاریخ ۲۰ مهر در حین رفتن به حوزه کاری لاستیک دیگر دچار مشکل شد و حدود ۳ سانتی متر بین شیارها پاره شد[علت هرچه باشد جاده های غیر استاندارد، که هر سال حدود ۲۰۰۰۰ نفر از جمعیت را میگیرد، بدون زخمی ها، قطع نخاع و هزاران نوع دیگر] وقتی برای خدمات پس از فروش مراجعه نمودم، چیزهایی دیدم که برای اولین بار از خودم ، از معلمی، از تربیت نیروی انسانی برای اینده، از بودن در میان چنین، قوانین مسخ شده ضد وجود شهروندان، از خود بیخود شدم، برای اولین بار رفتار کیان تایر مرا شکست، فهمیدم که معلمی و خدماتش و تربیت تیروی انسانی ماهرش به اندازه یک لاستیک، ارزش نداشته، در طول دوهفته دو لاستیک، با حقوق ناچیز و ۳ فرزند دانشجو و دانش اموز، قیمت شد۱۴ میلیون، با خود گفتم در دنیای، دیگر معلم و پزشک تنها کسانی که چراغ قرمز نیز مانعشان نیست و کارخانجات ناجی انها هستند، اما در کشورم، ارزوهای امثال من بر باد میرود، فرزندان کشور برای کار اماده نمیشوند، وووو ....و هیچکس هیچ تعهد اخلاقی و انسانی در برابر زحمتکش ترین قشر این جامعه ندارد، میدانم که این متن که با انگیزه درونی اصلاح روند نوشتم، حتی خوانده نخواهد شد و بعنوان چیز اضافی پرت خواهد شد، اما نوشتم تا شاید کسی به فکر اول کارخانه،د دوم کارمندان ان، سوم جامعه هدف کارخانه افتد، در حالی که همکار ایرانی من از خدمات در اروپا و کشورهای عرب، گرزان از تکنولوژی میگویند، ما هم باید با حسرت تمام یک سوم حقوق را در طول دوهفته به لاستیک داده و از شکم، سفره، خواسته ها، وقت، وووو بگذرم، به امید دیدن و تغییر دادن خدمات به معلمان کشور، دانش اموزان کشور، و مردم کشور،
بهروز رضایی پور از یاسوج