◄ رایگان‌ سازی اتوبوس و مترو یادآور وام ازدواج احمدی‌نژاد در شهرداری!

با وقوع جنگ تحمیلی رمضان، شهرداری تهران به منظور همراهی و همدلی با مردم در شرایط ویژه و کاهش فشارهای روانی و اقتصادی ناشی از وضعیت جنگی، تصمیم به رایگان سازی خدمات اتوبوس و مترو گرفت. این اقدام با استقبال عمومی و درک شرایط خاص کشور همراه شد. با این حال، تداوم این سیاست در شرایط فعلی، پرسش ها و انتقادهای جدی را درباره منابع مالی، آثار اقتصادی و پشت پرده تصمیم گیری آن ایجاد کرده است.
اصل حمایت از شهروندان در روزهای بحرانی اقدامی قابل دفاع است، اما پرسش اساسی اینجاست که هزینه این تصمیم از چه محلی تأمین می شود؟ حمل ونقل عمومی تهران سال هاست با چالش کمبود منابع، فرسودگی ناوگان، کمبود اتوبوس، نیاز به توسعه خطوط مترو و بدهی های انباشته مواجه است. در چنین شرایطی، حذف درآمدهای حاصل از بلیت بدون اعلام سازوکار مشخص جبران هزینه ها، نگرانی هایی را در میان کارشناسان ایجاد کرده است.
در همین راستا، گفته می شود اعضایی از کمیسیون عمران شورای شهر تهران، دبیر شورای عالی ترافیک، فعالان انجمن حمل ونقل پاک و پایدار، رسانه های تخصصی و جمعی از صاحب نظران حوزه حمل ونقل نسبت به استمرار این طرح انتقاد دارند و آن را اقدامی پوپولیستی می دانند.  به نظر می رسد این  اقدام بیش از آنکه مبتنی بر مطالعات مالی و برنامه ریزی بلندمدت باشد رنگ و بوی تصمیمات تبلیغاتی و عوام پسند دارد.
منتقدان معتقدند شهرداری به جای آنکه منابع محدود خود را صرف توسعه زیرساخت ها، نوسازی ناوگان و ارتقای کیفیت خدمات کند، وارد مسیری شده که در کوتاه مدت محبوبیت اجتماعی برای زاکانی شهردار تهران ایجاد می کند اما در بلندمدت می تواند به کاهش کیفیت خدمات و افزایش فشار مالی بر مدیریت شهری منجر شود.
این اتفاق برای بسیاری یادآور دوره مدیریت شهری محمود احمدی نژاد در شهرداری تهران است؛ دوره ای که برخی اقدامات پرسر و صدا و تبلیغاتی خارج از مأموریت های اصلی شهرداری نیز در دستور کار قرار گرفت. از جمله این موارد، طرح پرداخت وام ازدواج بود که در زمان خود موافقان و مخالفان بسیاری داشت و منتقدان معتقد بودند شهرداری به جای تمرکز بر وظایف ذاتی خود، وارد حوزه هایی شده که اساساً در حوزه مسئولیت مستقیم آن تعریف نشده است.
اکنون نیز برخی ناظران معتقدند رایگان سازی گسترده و بدون پشتوانه مشخص حمل ونقل عمومی، از همان جنس تصمیماتی است که بیش از آنکه بر پایه حکمرانی شهری پایدار شکل گرفته باشد، بر جذابیت های رسانه ای و اثرگذاری کوتاه مدت استوار است.

پرسش اصلی همچنان این است که اگر قرار است مردم از خدمات رایگان استفاده کنند هزینه واقعی این تصمیم را چه کسی و از کدام محل پرداخت خواهد کرد؟ زیرا در نهایت هیچ خدمتی رایگان نیست و هزینه آن دیر یا زود از جیب شهر یا شهروندان پرداخت خواهد شد.

انتهای پیام