صنعت خودرو نوآوری میخواهد
تین نیوز | صنعت خودروسازی ایران طی دهه های اخیر، از فناوریها و کیفیت های برتر جهانی جا مانده است. در کنار این اتفاق، کاهش فروش محصولات تولیدی خودروسازیهای داخلی هم باعث شده تا این صنعت به شدت از لحاظ منابع مالی با مشکل مواجه شود. هر چند برای رفع این معضل، تلاش شد تا با ارائه تسهیلات بانکی، بازار راکد خودرو به سمت رونق سوق داده شود، اما این تمهیدات موقتی در نهایت نمی تواند به شکل پایدار برای خودروسازی ایران مثمر ثمر باشد. در حال حاضر عمدهترین مشکل مردم در مواجهه با بازار خودرو به ضعف بنیه مالی آنها مربوط می شود و متاثر از همین عدم قدرت خرید است که فروش و در نتیجه تولید سالانه شرکتهای خودروسازی ایران در بازار داخلی به شدت کاهش یافته است. تا پیش از دولت نهم، خودروسازان داخلی در مجموع حدود یک میلیون و ۶۰۰ هزار دستگاه در سال تولید داشتند که به دلیل اجرای سیاست های غلط در این حوزه، سطح تولید به ۷۰۰ هزار دستگاه فعلی کاهش یافته است. این در حالی است که حتی این میزان از تولید نیز برای بازاریابی و فروش با مشکل روبهروست. بنابراین، چاره اندیشی برای صنعت منوط به توسعه همه جانبه آن است، یعنی مدیران خودروسازی ایران باید به این باور برسند که دیگر نمی توان راه های طی شده گذشته را دوباره پیمود. به عبارت دیگر اگر قار باشد چونان گذشته به این اکتفا کنیم که یک برند و یا مدل جدید را از خودروسازی های معتبر جهانی خریداری کرده و در کشور آن را باز تولید کنیم، راه به خطا برده ایم؛ کما اینکه در مورد خودرو پژو ۲۰۶ هم چنین اشتباهی را مرتکب شدیم و هیچ گونه نوآوری فنی، مهندسی یا طراحی را بر روی آن اعمال نکردیم. برای آنکه بتوانیم در صنعت خودرو کشور تحول ساختاری ایجاد کنیم، ابتدا باید این صنعت را به طور کامل از مدیریت و مالکیت دولت خارج کرده و به طور کامل در اختیار بخش خصوصی قرار دهیم. خصوصی شدن این صنعت باعث می شود تا مدیران خودروسازی، در مراودات خود با شرکتهای معتبر خودروسازی علاوه بر اینکه به افزایش کیفیت خودروهای ساخت داخل میاندیشند، به فناوریهای مدرن در این حوزه هم دسترسی داشته باشند. در ضمن این تغییر مالکیت از بخش دولتی به بخش خصوصی، مدیر بخش خصوصی به دلیل دلسوزی برای سرمایه خود، دانش مدیریتی مدرن و روزآمد را نیز در مجموعه خود پیاده می کند که دانش مدرن در طراحی و دانش مدرن در تولید را شامل میشود. هر سه این عوامل خود از جمله شاخص های ایجاد تحول در صنعت خودروسازی ایران هستند. اگر صنعت خودروسازی ایران بنابر نوآوری ها بتواند به عرصه های جهانی ورود قدرتمندی داشته باشد، اساسا چرا نتوان چرخه تولید را برعکس کرد، یعنی آنکه با توسعه همه جانبه این صنعت، دور از ذهن نیست که خودروسازان بزرگ جهانی، چنان مشارکت و سرمایه گذاری در صنعت خودروسازی ایران انجام دهند که محصولات آنها در ایران تولید شده و در کشورهای هدف مونتاژ شود؛ امری که در حال حاضر به دلیل مشکلات ساختاری به شکل وارونه در خودروسازیهای ایران رخ می دهد. با این همه، صنعت خودروسازی ایران با مشکل اقبال مواجه است که از دو موضوع مجزا و در عین حال مرتبط با یکدیگر ناشی میشود. نخست قدرت خرید پایین مردم است که در تمام اقتصاد خود را نشان داده و منحصر به عدم خرید خودرو نمی شود. موضوع دوم هم به قیمت بالای خودروهای تولید داخل مربوط میشود که عدم فروش محصولات را مضاعف کرده است. گران تمام شدن محصولات تولیدی ایران، نخست به تیراژ پایین تولید خودرو در کشور مربوط می شود. به طور طبیعی هر چه تیراژ تولید افزایش یابد، قیمت خودرو هم به همان میزان کاهش می یابد. سومین عامل گران بودن خودروهای تولیدی ایران به تامین مواد اولیه مربوط می شود و از آنجا که تا صد در صد این مواد اولیه توسط شرکتهای دولتی تامین میشود، جزیره ای عمل کردن این شرکتها عامل گرانی نهایی در قیمت خودرو می شود. هنوز مشخص نیست که در برنامه های توسعه ای صنعت خودرو به عنوان یک شاخص تلقی می شود یا خیر. از این مسائل گذشته بهره هایی که از صنعت خودروسازی به نظام بانکی تعلق می گیرد یکی از عمده ترین عوامل گرانی خودروها در ایران است. به ازای تولید هر پراید، چهار میلیون تومان به عنوان بهره بانکی از سوی خودروسازان به نظام بانکی کشور واریز میشود که در واقع از جیب مشتری پرداخت می شود. مجموع این عوامل باعث شده است، صنعت خودروسازی ایران به رغم گران بودن، طی این سال ها کیفیت و پیشرفت چندانی را تجربه نکند و با آن توسعه و رشد مطلوب فاصله بسیاری داشته باشد.