|
کد خبر
۷۰۱۶۶
کپی شد
فراتر از ایمنی: چرا کنگره باید به خودروهای مرتبط به عنوان یک بازار میلیارد دلاری بیندیشد
تیننیوز| یکی از مهمترين موضوعات دستور کار کنگره که عموم مردم به آن توجه نمیکنند، اين است که FCC بايد به چه ميزان طيف فرکانسی برای خودروهای مرتبط کنار بگذارد.
موضوع مورد چالش: تاثير چشمگير صدها ميليارد دلار سرمايهگذاری دولتی و خصوصی، آيندهی تريليون دلاریِ بازار اينترنت اشياء (IoT) و در خطر بودن جان هزاران آمريکايی است.
در سال 1999، کميسيون ارتباطات فدرال 75 مگاهرتز از طيف فرکانسی در باند 5.9 گيگاهرتز را با هدف افزايش ايمنی عمومی از طريق استقرار سامانههای حملونقل هوشمند به صنعت خودرو اختصاص داد. سال گذشته در فرآيند قانونگذاری و برای اينکه بتوان اين طيف فرکانسی را برای شرکتهای غير خودرويی و کاربران باز کرد، طرحی از سوی سناتورها مارکو روبيو و کوری بوکر معرفی شد. در حاليکه گروههای تجاری خودرو شامل انجمن جهانی خودروسازان جهان و اتحاديه خودروسازان مخالف به اشتراکگذاری طيف فرکانسی به صورت ايمن نيستند، مطالعاتی که امکانسنجی اين به اشتراکگذاری را تعيين میکنند هنوز تکميل نشده است. تا زمانیکه چنين مطالعاتی تکميل شوند، آيا بايد اين فرکانسهای خودروهای مرتبط را برای استفاده ارتباطات خودرو با خودرو (V2V) و خودرو با زيرساخت (V2I) يا برای دسترسی پهنباند (کاربردهای غير ايمنی) اولويتبندی کنيم؟
با استفاده از فناوری V2V، خودروها سيگنالهای بیسيم برد کوتاهی حاوی اطلاعاتی درباره همه چيز، از سرعت خودرو گرفته تا مکان آن را به ديگر خودروها منتشر میکنند. اين اطلاعات تصويری از شرايطی که ممکن است در جاده پيش آيد را به ديگر خودروها ارائه میدهد و میتواند نقش هشداردهی اوليه را داشته باشد. برای مثال اگر در حال رانندگی پشت کاميونی در بزرگراهی شلوغ باشيد و به خودروهای جلوی اين کاميون ديد نداشته باشيد، در صورت ترمز ناگهانی و شديد يکی از اين خودروها، ممکن است نتوانيد به موقع عکسالعمل نشان دهيد. اما با استفاده از فناوری ارتباطات V2V، خودروی شما در لحظه ترمز يکی از خودروهای جلويی به شما هشدار میدهد که اين کار باعث جلوگيری از وقوع يک تصادف میشود.
با توجه به عدد سالانه 30,000 نفر تلفات ناشی از تصادفات خودرويی در جادههای آمريکا، اداره ملی ايمنی ترافيک بزرگراههای آمريکا (NHTSA) تخمين میزند فناوری خودروهای مرتبط، که برای آن باند فرکانسی 5.9 گيگاهرتز ضروری است، میتواند 80 درصد تصادفات جادهای را که مربوط به حواسپرتی رانندگان نباشند را کاهش دهد. NHTSA برآورد کرده است که دو فناوری هميار حرکت در تقاطع ها و هميار گردش به چپ میتوانند به تنهايی هر ساله از کشته شدن 1083نفر و تقريبا 600,000 تصادف جلوگيری کنند. اين دورنمای آينده برای برخی شرکتها چشمگيرتر است: ولوو پيشبينی میکند که تا سال 2020 هيچ کس در رانندگی با يک خودروی جديد ولوو کشته نخواهد شد و يا جراحت جدی نخواهد ديد. شرکت جنرال موتورز نيز قبلاً اعلام کرده است که اولين فناوی V2V صنعت خودرو را، در خودروي کاديلاک CTS مدل 2017 به کار خواهد گرفت (با اعلان اينکه GM مشتری غير مستقيم NXP است).
تمام اينها نشان میدهد که چطور به اشتراکگذاری اين طيف فرکانسی که به ارتباطات V2V اختصاص داده شده است، میتواند بر روی توانايی خودروها در ارسال بههنگام پيامهای حياتی ايمنی تاثير منفی بگذارد.
برخی از افراد، بحث طيف فرکانسی را مشابه اين سوال میدانند که چه کسی میتواند از خط اضطراری در بزرگراه استفاده کند. محدود کردن استفاده از اين خط اضطراری برای خودروهای امدادی میتواند ايمنی را بهبود بخشد، درحاليکه باز گذاشتن آن برای عموم میتواند باعث بهبود کسبوکار شود.
حاميان به اشتراکگذاری طيف فرکانسی اعلام میکنند که باز کردن محدوده 5.9 گيگاهرتز برای تجارت و ديگر کاربران، با هدف کاهش تراکم کنونی استفاده از Wi-Fi به خصوص در مناطق شلوغ مانند مراکز حملونقل و فضاهای پر رويداد میباشد. کاخ سفيد که در سال 2010 تفاهم نامهای را در حمايت از به اشتراکگذاری امواج راديويی تصويب کرد، گزارش میدهد که دسترسی به اينترنت بين سالهای 2002 تا 2013، سالانه به طور ميانگين 34 ميليارد دلار (که به احتمال زياد افزايش میيابد) به اقتصاد آمريکا کمک کرده است. واضح است که انگيزههای بزرگ اقتصادی برای افزايش پهنای باند در سطح ملی وجود دارد.
بنابراين آيا دسترسی به پهناي باند، باعث هزينه برای فناوری ارتباطات خودرويی خواهد شد؟ به اشتراکگذاری طيف فرکانسی متغيرهای ايمنی عمومی و اقتصادی پيچيدهای را مطرح میکند که هنوز همه ابعاد آنها درک نشده است. اولين و مهمترين مورد، وجود قابليت بالقوهی غيرقابل سنجش فناوری ارتباطات خودرو با خودرو برای نجات جان انسانها است. علاوه بر اين، پيشبينی شده است که فناوريهای V2V و V2I پيامدهای گستردهای بر روی بازار و سرمايهگذاریهاي دولتی به ارزش تريليونها دلار داشته باشند که از بازار جهانی اينترنتِ اشياء (IoT) تا نگهداری زيرساخت حملونقل در کل آمريکا را شامل میشوند.
به اثرات بالقوهی خودروهای مرتبط بر روي برخی از پر هزينهترين مسائل داخلی توجه کنيد:
- چالش سرمايهگذاری زيرساخت تريليون دلاری: در سال 2013، انجمن مهندسين عمران آمريکا، جادهها و پلهاي کشور را به ترتيب در ردههای Dو C+ طبقهبندی کردند که نيازمندی به نوينسازی سامانههای حملونقلی را در کشور نشان میدهد و به امور تعمير و نگهداری به تاخير افتاده اشاره دارد. بودجه تعيين شده برای اين کار تا سال 2020 بالغ بر 1.6 تريليون دلار است. مطمئنا خودروهای مرتبط، جهت اين سرمايهگذاری را شکل میدهند، بازنگری اينکه چطور برنامهريزان شهری به تحليل الگوهای ترافيکی بپردازند يا دادههای جديد قابل دسترس برای بهروزسازی زيرساخت بکار برده شوند. علاوه بر اين، صرفنظر از اينکه جهتگيریهای سياسی برای تأمين منابع مالی جهت بهبود جادهها به کدام سمت است: از طريق مالياتها، عوارض يا قيمتگذاری هوشمند جادهها؟، خودروهای مرتبط احتمالا يک جزء اصلی از هر پيشنهاد سرمايهگذاری خواهند بود.
- ناکارآمدیهای اجتماعی و اقتصادی ازدحام ترافيکی و خطای انسانی: اگر از هزينه اجتماعی تصادفات بزرگراهها که سالانه 871 ميليارد دلار برآورد میشود بگذريم، فقط ازدحامات ترافيکی سالانه 121 ميليارد دلار برای آمريکا هزينه در بر دارند. در حاليکه خودروهای مرتبط نمیتوانند ترافيک را بطور کامل حذف کنند، فناوریهای در حال ظهور میتوانند عادات رفت و آمد روزمره را بهينه کنند که در حال حاضر به هزينه وقت تلف شده آمريکايیها در ترافيک، به طور متوسط 38 ساعت در سال برای هر نفر میانجامد. اثر خودروهای مرتبط بر روی ترافيک بيشتر میتواند در خصوص کاستن از 2.9 ميليارد گالن سوخت مصرفی و 56 ميليارد پوند دیاکسيدکربن توليد شده که حاصل ترافيکهای بیمورد در هر سال است مورد توجه قرار گيرد.
فناوری خودروهای مرتبط میتواند جهش بزرگتری رو به جلو در ايمنی حملو نقل نسبت به کمربند و کيسه هوا باشد که اين دو به خاطر نجات جان دهها هزار انسان در 30 سال گذشته ارزشمند هستند، به خصوص زمانیکه به همراه ديگر سامانههای دستيار پيشرفتهی راننده مانند رادار و حسگرهای دوربينمحور استفاده شوند. فناوریهای ايمنی، الگوريتمهای بهينهسازی ترافيک و وعدهی خودروهای خودران مبحث پهنای باند را پيچيده میسازند.
با آهنگ سريع پيشرفت فناورانه، ارائه يک راهکار به اشتراکگذاری طيف فرکانسی میتواند امکانپذير باشد. مزايای اقتصادی چنين راهکاری بدون سوال است. به هر حال اثبات اين ادعا بايد بر پايهی توانايی به اشتراک گذاری اين طيف فرکانسی، بدون به خطر انداختن مزايای ايمنی طيف 5.9 گيگاهرتز باشد که در اصل برای محافظت از آن (که فقط در کاربردهای خودرويی استفاده شود) کنار گذاشته شده است. کنگره بايد قبل از تخصيص مجدد طيف فرکانسی خودروهای مرتبط، اجازهی پژوهشهای بيشتر را بدهد. با توجه به ظرفيت تريليونها دلار هزينه متعادل بر روي فناوريهای مرتبط با نجات جان انسانها، نيازمند بحث و پژوهش بيشتر در اين زمينه هستيم.
موضوع مورد چالش: تاثير چشمگير صدها ميليارد دلار سرمايهگذاری دولتی و خصوصی، آيندهی تريليون دلاریِ بازار اينترنت اشياء (IoT) و در خطر بودن جان هزاران آمريکايی است.
در سال 1999، کميسيون ارتباطات فدرال 75 مگاهرتز از طيف فرکانسی در باند 5.9 گيگاهرتز را با هدف افزايش ايمنی عمومی از طريق استقرار سامانههای حملونقل هوشمند به صنعت خودرو اختصاص داد. سال گذشته در فرآيند قانونگذاری و برای اينکه بتوان اين طيف فرکانسی را برای شرکتهای غير خودرويی و کاربران باز کرد، طرحی از سوی سناتورها مارکو روبيو و کوری بوکر معرفی شد. در حاليکه گروههای تجاری خودرو شامل انجمن جهانی خودروسازان جهان و اتحاديه خودروسازان مخالف به اشتراکگذاری طيف فرکانسی به صورت ايمن نيستند، مطالعاتی که امکانسنجی اين به اشتراکگذاری را تعيين میکنند هنوز تکميل نشده است. تا زمانیکه چنين مطالعاتی تکميل شوند، آيا بايد اين فرکانسهای خودروهای مرتبط را برای استفاده ارتباطات خودرو با خودرو (V2V) و خودرو با زيرساخت (V2I) يا برای دسترسی پهنباند (کاربردهای غير ايمنی) اولويتبندی کنيم؟
با استفاده از فناوری V2V، خودروها سيگنالهای بیسيم برد کوتاهی حاوی اطلاعاتی درباره همه چيز، از سرعت خودرو گرفته تا مکان آن را به ديگر خودروها منتشر میکنند. اين اطلاعات تصويری از شرايطی که ممکن است در جاده پيش آيد را به ديگر خودروها ارائه میدهد و میتواند نقش هشداردهی اوليه را داشته باشد. برای مثال اگر در حال رانندگی پشت کاميونی در بزرگراهی شلوغ باشيد و به خودروهای جلوی اين کاميون ديد نداشته باشيد، در صورت ترمز ناگهانی و شديد يکی از اين خودروها، ممکن است نتوانيد به موقع عکسالعمل نشان دهيد. اما با استفاده از فناوری ارتباطات V2V، خودروی شما در لحظه ترمز يکی از خودروهای جلويی به شما هشدار میدهد که اين کار باعث جلوگيری از وقوع يک تصادف میشود.
با توجه به عدد سالانه 30,000 نفر تلفات ناشی از تصادفات خودرويی در جادههای آمريکا، اداره ملی ايمنی ترافيک بزرگراههای آمريکا (NHTSA) تخمين میزند فناوری خودروهای مرتبط، که برای آن باند فرکانسی 5.9 گيگاهرتز ضروری است، میتواند 80 درصد تصادفات جادهای را که مربوط به حواسپرتی رانندگان نباشند را کاهش دهد. NHTSA برآورد کرده است که دو فناوری هميار حرکت در تقاطع ها و هميار گردش به چپ میتوانند به تنهايی هر ساله از کشته شدن 1083نفر و تقريبا 600,000 تصادف جلوگيری کنند. اين دورنمای آينده برای برخی شرکتها چشمگيرتر است: ولوو پيشبينی میکند که تا سال 2020 هيچ کس در رانندگی با يک خودروی جديد ولوو کشته نخواهد شد و يا جراحت جدی نخواهد ديد. شرکت جنرال موتورز نيز قبلاً اعلام کرده است که اولين فناوی V2V صنعت خودرو را، در خودروي کاديلاک CTS مدل 2017 به کار خواهد گرفت (با اعلان اينکه GM مشتری غير مستقيم NXP است).
تمام اينها نشان میدهد که چطور به اشتراکگذاری اين طيف فرکانسی که به ارتباطات V2V اختصاص داده شده است، میتواند بر روی توانايی خودروها در ارسال بههنگام پيامهای حياتی ايمنی تاثير منفی بگذارد.
برخی از افراد، بحث طيف فرکانسی را مشابه اين سوال میدانند که چه کسی میتواند از خط اضطراری در بزرگراه استفاده کند. محدود کردن استفاده از اين خط اضطراری برای خودروهای امدادی میتواند ايمنی را بهبود بخشد، درحاليکه باز گذاشتن آن برای عموم میتواند باعث بهبود کسبوکار شود.
حاميان به اشتراکگذاری طيف فرکانسی اعلام میکنند که باز کردن محدوده 5.9 گيگاهرتز برای تجارت و ديگر کاربران، با هدف کاهش تراکم کنونی استفاده از Wi-Fi به خصوص در مناطق شلوغ مانند مراکز حملونقل و فضاهای پر رويداد میباشد. کاخ سفيد که در سال 2010 تفاهم نامهای را در حمايت از به اشتراکگذاری امواج راديويی تصويب کرد، گزارش میدهد که دسترسی به اينترنت بين سالهای 2002 تا 2013، سالانه به طور ميانگين 34 ميليارد دلار (که به احتمال زياد افزايش میيابد) به اقتصاد آمريکا کمک کرده است. واضح است که انگيزههای بزرگ اقتصادی برای افزايش پهنای باند در سطح ملی وجود دارد.
بنابراين آيا دسترسی به پهناي باند، باعث هزينه برای فناوری ارتباطات خودرويی خواهد شد؟ به اشتراکگذاری طيف فرکانسی متغيرهای ايمنی عمومی و اقتصادی پيچيدهای را مطرح میکند که هنوز همه ابعاد آنها درک نشده است. اولين و مهمترين مورد، وجود قابليت بالقوهی غيرقابل سنجش فناوری ارتباطات خودرو با خودرو برای نجات جان انسانها است. علاوه بر اين، پيشبينی شده است که فناوريهای V2V و V2I پيامدهای گستردهای بر روی بازار و سرمايهگذاریهاي دولتی به ارزش تريليونها دلار داشته باشند که از بازار جهانی اينترنتِ اشياء (IoT) تا نگهداری زيرساخت حملونقل در کل آمريکا را شامل میشوند.
به اثرات بالقوهی خودروهای مرتبط بر روي برخی از پر هزينهترين مسائل داخلی توجه کنيد:
- چالش سرمايهگذاری زيرساخت تريليون دلاری: در سال 2013، انجمن مهندسين عمران آمريکا، جادهها و پلهاي کشور را به ترتيب در ردههای Dو C+ طبقهبندی کردند که نيازمندی به نوينسازی سامانههای حملونقلی را در کشور نشان میدهد و به امور تعمير و نگهداری به تاخير افتاده اشاره دارد. بودجه تعيين شده برای اين کار تا سال 2020 بالغ بر 1.6 تريليون دلار است. مطمئنا خودروهای مرتبط، جهت اين سرمايهگذاری را شکل میدهند، بازنگری اينکه چطور برنامهريزان شهری به تحليل الگوهای ترافيکی بپردازند يا دادههای جديد قابل دسترس برای بهروزسازی زيرساخت بکار برده شوند. علاوه بر اين، صرفنظر از اينکه جهتگيریهای سياسی برای تأمين منابع مالی جهت بهبود جادهها به کدام سمت است: از طريق مالياتها، عوارض يا قيمتگذاری هوشمند جادهها؟، خودروهای مرتبط احتمالا يک جزء اصلی از هر پيشنهاد سرمايهگذاری خواهند بود.
- ناکارآمدیهای اجتماعی و اقتصادی ازدحام ترافيکی و خطای انسانی: اگر از هزينه اجتماعی تصادفات بزرگراهها که سالانه 871 ميليارد دلار برآورد میشود بگذريم، فقط ازدحامات ترافيکی سالانه 121 ميليارد دلار برای آمريکا هزينه در بر دارند. در حاليکه خودروهای مرتبط نمیتوانند ترافيک را بطور کامل حذف کنند، فناوریهای در حال ظهور میتوانند عادات رفت و آمد روزمره را بهينه کنند که در حال حاضر به هزينه وقت تلف شده آمريکايیها در ترافيک، به طور متوسط 38 ساعت در سال برای هر نفر میانجامد. اثر خودروهای مرتبط بر روی ترافيک بيشتر میتواند در خصوص کاستن از 2.9 ميليارد گالن سوخت مصرفی و 56 ميليارد پوند دیاکسيدکربن توليد شده که حاصل ترافيکهای بیمورد در هر سال است مورد توجه قرار گيرد.
فناوری خودروهای مرتبط میتواند جهش بزرگتری رو به جلو در ايمنی حملو نقل نسبت به کمربند و کيسه هوا باشد که اين دو به خاطر نجات جان دهها هزار انسان در 30 سال گذشته ارزشمند هستند، به خصوص زمانیکه به همراه ديگر سامانههای دستيار پيشرفتهی راننده مانند رادار و حسگرهای دوربينمحور استفاده شوند. فناوریهای ايمنی، الگوريتمهای بهينهسازی ترافيک و وعدهی خودروهای خودران مبحث پهنای باند را پيچيده میسازند.
با آهنگ سريع پيشرفت فناورانه، ارائه يک راهکار به اشتراکگذاری طيف فرکانسی میتواند امکانپذير باشد. مزايای اقتصادی چنين راهکاری بدون سوال است. به هر حال اثبات اين ادعا بايد بر پايهی توانايی به اشتراک گذاری اين طيف فرکانسی، بدون به خطر انداختن مزايای ايمنی طيف 5.9 گيگاهرتز باشد که در اصل برای محافظت از آن (که فقط در کاربردهای خودرويی استفاده شود) کنار گذاشته شده است. کنگره بايد قبل از تخصيص مجدد طيف فرکانسی خودروهای مرتبط، اجازهی پژوهشهای بيشتر را بدهد. با توجه به ظرفيت تريليونها دلار هزينه متعادل بر روي فناوريهای مرتبط با نجات جان انسانها، نيازمند بحث و پژوهش بيشتر در اين زمينه هستيم.