پیاده شوید تا خودرو خودش پارک کند
تین نیوز | رانندههای ولوو میتوانند از خودرو پیاده شوند و به وسیله یک برنامه تلفن هوشمند، بگذارند که ماشین خودش عمل پارک کردن را انجام دهد. خودرو پس از پارک کردن خاموش میشود، قفل میشود و با یک پیامک، به راننده میگوید که محل پارک کجاست.
خودروهایی که راننده ندارند، ایدهای است که در گوشهای از تحقیقات شرکت گوگل نشسته و بر روی آن کار میشود و قرار است که با نقشهخوانها و دوربینهایی در اطراف خودرو کار کند. با این حال، اکونومیست گزارش داده که هنوز گوگل نتوانسته این نوع ماشینها را بسازد و تولید این وسیله بر عهده کارخانهها و شرکتهایی است که فناوریهای جدید را وارد بازار میکنند. شرکتهای خودروسازی از جمله صنایع محافظهکار به شمار میروند؛ هنوز خیلی مانده است که خودروهای خودگردان بسیار آهسته وارد شوند و این کار با شمار هر روز فزاینده دستگاههایی انجام میشود که به افراد
در رانندگی کمک میکنند. شرکت «ولوو» اخیرا از یکی از این کمکها رونمایی کرده است؛ خودرویی که خودش پارک میکند.
تعدادی از خودروها همین حالا هم سیستمهایی دارند که در پارک کردن به راننده کمک میکنند اما این سیستمها کاملا خودگردان نیستند. این سیستمها میتوانند به راننده در پیدا کردن جای کافی برای پارک کمک کنند و وقتی که راننده در حال پارک کردن و گرداندن فرمان است، به او بگویند که کی ترمز کند. اما رانندههای ولوو میتوانند از خودرو پیاده شوند و به وسیله یک برنامه تلفن هوشمند، بگذارند که ماشین خودش عمل پارک کردن را انجام دهد. خودرو پس از پارک کردن خاموش میشود، قفل میشود و با یک پیامک، به راننده میگوید که محل پارک کجاست. سپس راننده میتواند شخصا خودرو را
بردارد یا این که یک پیام به ماشین بفرستد و آن را در جایی که خودرو را رها کرده بود، تحویل بگیرد. سیستم پارک کردن خودکار خودروها، میتواند در مکانهایی مانند مراکز خرید یا فرودگاهها که مکانهای کنترلشدهای هستند، به کار بیاید و استفاده از آن راحتتر از جاهایی مانند بزرگراههای باز است.
در گذشته، طراحان خودرو برای این که سیستم پارک کردن خودکار داشته باشند، پارک خودکار را به سیمهای راهنمای زیرزمینی وابسته میکردند که فضاهای خالی را به آنها نشان بدهد. این کار باعث شده بود که یک مسئله «اول مرغ یا تخم مرغ» به وجود بیاید؛ مدیران پارکینگها روی چنین زیرساختی سرمایهگذاری نمیکردند تا وقتی که تعداد کافی از ماشینهایی که از آن استفاده کنند وارد بازار شود و از آن سو و بر عکس، رانندگان میخواستند چنین خودروهایی را که هیچ جا نمیشود از آنها استفاده کرد، بخرند. معنی این اتفاق، همان طور که میکاییل ثور، یک مهندس ایمنی در پروژه ولوو،
میگوید، این بود که برای استفاده از سیستم پارک خودکار باید بیش از هر چیزی، به خود ماشین متکی بود. خودروی آزمایشی ولوو که مانند یک خودروی معمولی ولوو است، دارای یک سیستم نقشهخوان جی پی اس، دوربینهایی با نرمافزار تشخیص تصویر و حسگرهای راداری است که میتوانند را خود را در یک پارکینگ پیدا کنند و همچنین از برخورد با عابران پیاده و دیگر ماشینهایی که سیستم پارک خودکار ندارند، اجتناب کنند. آقای ثور میگوید که تا عمومی شدن استفاده از این خودروها، پنج تا ده سال زمان مانده است. اگر ثابت شود که این ماشینها خوب کار میکنند، زیرساختها ممکن است خود را با آن
تطبیق بدهند؛ مثلا فضای پارک در پارکینگها ممکن است که تنگتر شود و حتی فضایی بین خودروها برای باز کردن درها و بیرون آمدن معمول افراد از ماشین، لازم نباشد چون هنگام پارک کردن، دیگر کسی داخل ماشین نیست.
اما از آن سو، خودروهای بدون راننده لازم است که برای ایمن بودن، با دیگر خودروها ارتباط برقرار کنند. این کار نیز در حال انجام است؛ تعدادی از طراحان خودرو، یک شبکه بیسیم طراحی کردهاند که خودروها میتوانند با هم اطلاعات رانندگی از جمله سرعت و زاویه فرمان و حتی وزن خودرو را رد و بدل کنند و به این ترتیب، وقتی که یک حادثه در شرف وقوع است، به سیستم ضد تصادف و وسایل ایمنی هشدار بدهند. برای مثال، شرکت فورد یک چراغ ترمز را آزمایش کرده است که میتواند به دیگر رانندهها قبل زودتر خبر ترمز را بدهد. این کار باعث میشود که وقتی یک ترمز ناگهانی اتفاق میافتد، یک پیام
با روشن شدن یک چراغ روی داشبورد ماشین پشت سری که با سیستم این ماشین فورد هماهنگ است، برسد و ماشین عقبی حتی اگر ماشین جلویی را به علت این که سر پیچ است یا هر علت دیگری، نببند، بداند که ماشین جلویی در حال ترمز گرفتن است. شرکت فورد این سیستم اخطار ترمز را تحت عنوان پروژه تحقیقاتی بزرگتری آزمایش کرده که با چند شرکت خودروسازی اروپایی، روی آن کار میکند. آنها این سیستم را با مجموعهای از 150 خودروی آزمایشی در خیابان امتحان کردهاند. این کار باعث شد که فورد ماشینهایی بسازد که راننده آن خیلی زودتر میتواند ترمز بگیرد، بدون این که یک تصادف به بار بیاورد.
یکی دیگر از خودروسازان این گروه، بی او دابلیو است که خودروهای بدون رانندهای را در جادههای اطراف مونیخ، حتی جادههایی که سرعت مجاز در آنها بسیار بالاست، آزمایش کرده است. مدلهای سری 5 بی ام دابلیو که خیلی هم معمولی به نظر میرسند، در شیشه جلوی راننده به دوربینهایی مجهز هستند که علائم جادهای و موانع را تشخیص میدهند و در راندن ماشین به راننده کمک میکنند. این ماشینها همچنین به یک رادار مجهز هستند که ماشینهای جلویی و فاصله بین آنها را تشخیص میدهد و همین طور، یک رادار نوری نیز دارند. این رادارهای نوری از اشعه لیزر برای تشخیص موانع و علایم
استفاده میکنند. این امواج همه اطلاعات را به رایانه ماشین میبرند و در آن جا، اطلاعات پردازش میشود و با هم مقایسه میشود. همین اطلاعات میتواند برای پارک کردن خودکار ماشینها نیز به کار رود.
با همه این پیشرفتها، پروژه گوگل به این نتیجه رسیده است که هنوز هم باید رانندهای توی ماشین وجود داشته باشد تا در مواقع که کارهای بسیار سختی پیش میآید، قدرت تصمیمگیری و خروج از بحران را داشته باشد. ماشینهای بی ام دابلیو، میتوانند تصمیم بگیرند که کی گاز بدهند، کی ترمز کنند و حتی کی خط جاده را برای سبقت گرفتن از ماشینهای آهستهتر، عوض کنند اما هنوز به ماشینهای کاملا خودگردان نرسیدهاند. آنها میگویند که این نوع خودروها، حوالی سال 2020 عمومیت خواهند یافت. سیاستگذاران حوزه خودرو میخواهند که سیستمهای خودکار خودرو پیش از این که به بازار وارد
شوند، بیشتر امتحان شوند و پیشرفت بیشتری کنند. مدیریت امنیت ترافیک بزرگراههای آمریکا، اعلام کرده است که هنوز وقت مانده است تا این ماشینها مجوز بگیرند و باید مطمئن شد که فواید این ماشینها بیشتر از مضراتشان باشد.