◄ با گران کردن، ضرر دهی خودروسازان به پایان نمیرسد / بخش دوم
تین نیوز | در بخشی دیگر از گزارش مربوط به "نگاه شما در شبکههای اجتماعی"، موضوع زیر که توسط "سعید" در اتاق فکر حمل و نقل در شبکهاجتماعی " لینکدین " مطرح شدهاست به همراه دیدگاههای شما در این مورد بازنشر میشود:
دولت، ملت و خودروسازان راه کار شما برای خروج از بن بست چیست؟
پس از انقلاب خودروسازیها مصادره شدند و تحت پوشش دولت قرار گرفتند.از آن زمان تاکنون ازکیسه ملت سرمایه گذاریهای زیادی برای سرپا نگهداشتن این شرکتها انجام شده دلارهای زیادی به پای آنها ریخته شده است و نهاد دولت سالها از آنها به صور مختلف حمایت کرده است.
این شرکتها ( که امروز در دو شرکت اصلی ادغام شده اند) در دوره ای که به لطف دلارهای ارزان تیراژ داشتند و سود ظاهری نشان میدادند، ادعای صنعتی شدن و خودکفائی و بی نیازی از خارجیان سر میدادند. پس از گرانی ارز همگی زمین خوردند و بر ملت معلوم شد که در همه این سالها تار و پود و تک تک سلولهای آنها به واردات وابسته بوده و همه هنرشان چیزی بیش از مونتاژ قطعات خودروهای از رده خارج اروپائی و آسیائی نبوده است. امروز بنا به اظهار خودشان حدود شش هزار میلیارد تومان بدهی بالا آورده اند.این بدهی باید نهایتا از جیب ملت پرداخت شود.
راهی که این شرکتها پیش پای دولت گذاشتهاند اینست که خودروها گران شوند تا این ضرر جبران شود. از آنجا که عمده خریداران این محصولات همین ملت هستند افزایش چند برابر قیمت محصولاتشان باز هم از جیب مردم میرود.به عبارت دیگر این شرکتها دولت و ملت را در شرایط آچمز قرار داده اند که چه راه پیش بروند و چه راه پس، باید تاوان بدهند.
به نظر شما این ملت چه راههایی دارد که از این بن بست بیرون بیاید؟
لینک نظرات قبلی
سعید نظر داده است:
همانگونه که اشاره کردهاید معیار ورشکسته دانستن خودروسازی مبهم است. تعبیر " بن بست " را مناسبتر یافتم. معیار ورشکسته دانستن بقیه صنایع نیز مبهم است. مقایسه خودمان با امثال کره هم شروط و شرایطی دارد. مقایسه قیمت خودرو در اینجا با خارج از کشور بدون در نظر گرفتن خیلی از متغیرها گمراه کننده است. انتظار از خودروسازان که با غولهای جهانی رقابت کنند هم معقول نیست.
مسئله این است که خودروسازان هزینه گزافی را بر دوش ملت انداختهاند که باید راهی برای فرار از این خسارت پیدا کنیم. نتیجه گیری شما بسیار جامع است: خودروسازی آیینهای تمام رخ از وضعیت کلی صنعت کشور است. بسیاری از کاستیهای موجود در خودروسازی را نباید در "خودرو سازی" بلکه در کلیت کشور جستجو کرد.
یک علت طرح این موضوع آن است که ما در صنعت، فعالیتهای شبیه خودروسازی زیاد داریم. ناوگان سازی در بخش ریلی یک نمونه آن است. شاید بتوانیم از سرنوشت امروز خودروسازی درس عبرت بگیریم تا بقیه صنایع به آن دچار نشود.
هم اتاقیهای محترم دنبال راه خروج از بن بست هستیم. خودروسازان قرض بالا آوردهاند. ظاهرا خسارت باید از جیب ملت پرداخت شود. در بالا عرض کردم که این تاوان در حقیقت تاوان سوء مدیریت در دو شرکت مورد بحث است. ریشه سوء مدیریت هم دولتی بودن آن دو است.
اخیرا دولت برای خروج از بن بست، فروش سهام خودروسازان جاده مخصوص به خودروسازان بین المللی را پیشنهاد کرده است.خارجیها هم به صورت چراغ خاموش به جاده مخصوص سرک کشیده اند. همه منتظر نتیجه مذاکرات اشتون و ظریف هستند. به نظر شما در صورت حل و فصل مسائل سیاسی، این پیشنهاد میتواند به نجات خودروسازی منجر شود؟ آیا این کار به صلاح ملت است؟ لطفا عواقب و ابعاد و پیامدهای اجرای این ایده را بررسی کنید.
ظاهرا مسئله خیلی پیچیده شده است.
وزارت صنعت دولتی است. دو خودروساز اصلی دولتی هستند. شورای رقابت هم دولتی است. سه عنصر دولتی با اینهمه دبدبه و کبکبه و دفتر و دستک و خدم و حشم نمیتوانند بر روی قیمت چند خودرو بی کیفیت توافق کنند. حضرات بر سر قیمت خودرو بد جوری اختلاف نظر دارند. ظاهرا مجلس هم در این امر دخالتی نمیکند. شورای رقابت آمد که فصل الخطاب باشد خودش به یکی از طرفهای اصلی این کشمکش تبدیل شد. مشتری مدتهاست که بلاتکلیف است. بن بست هر روز دارد جدی تر میشود. لطفا هر چه سریعتر پیشنهادات خود را برای خروج از بن بست ارائه فرمائید. صنعت خودرو منتظر شماست.
شاهرخ نظر داده است:
بنده عرض کردم و پیشنهادی دادم اما داوطلب پیدا نمیشود.
اصلا فرض کنیم خودروسازی جمع شود. ارزانترین خودروی تویوتا یا هیوندا یا کیا چه قدر برایمان تمام میشود؟ بعد میبینیم چه قدر دلار برای وارداتش داریم. اگر آنقدر دلار داشتیم آن وقت شما پیشنهاد بدهید اصلا خودروسازی تعطیل شود و کارکنانش را هم بفرستیم زراعت کنند. یکی از دوستان این محاسبات را انجام بدهند. خیلی ساده است. مراجعه به وبسایت رسمی تولید کنندگان. یادداشت کردن قیمت پایه +4 درصد عوارض گمرک + 5 درصد هزینه حمل و نقل و سود وارد کننده ! از این ارزانتر که دیگر نمیشود.
فروش سهام ایران خودرو و سایپا به خارجی ها خیانت محض به کشور است. در این صورت مطمئین باشید خارجیها تمامی زیرساختهای بومی را جمع می کنند. اصولا هیچ خارجی ای محض رضای خدا کاری برای ما انجام نمی دهد.
گویا 6 هزار میلیارد توام بدهی این دو خودروساز است. این پول کمتر از یارانه ای است که در دو ماه به حساب مردم ریخته می شود.
برای جبران این 6 هزار میلیارد هم اگر خودروسازان هر سال 1 میلیون خودرو تولید کنند و هر خودرو رو 2 میلیون تومان گرانتر بدهند طی 3 سال این مبلع مستهلک می شود. لذا بن بست و ورشکستگی خاصی نیست. اگر مقایسه ای میان قیمت خودروهای داخلی و حداقل حقوق در ایران از ابتدای دهه 70 تا الان انجام شود مشاهده می شود که قدرت خرید مردم طی این مدت نزدیک به 10 برابر افزایش یافته و به عبارت دیگر خودرو همواره ارزانتر شده است و افزایش قیمت خودرو در این بازه 20 ساله کمتر از نرخ تورم بوده است. لذا عملکرد کلی خودروسازان با وجود تمامی کاستیهایشان برای کشور مفید بوده است. در حال حاضر قیمت یک پراید
حدودا 30 برابر حداقل حقوق است و قیمت سمند و 405 40 الی 45 برابر. در سالهای ابتدایی دهه 80 این نسبت به ترتیب 100 و 150 برابر بود و در ابتدای دهه 70 برابر بود با 250 و 400 برابر برای پراید و 405. اگر خودروسازی داخلی نداشتیم الان خریدن یک خودروی نو اینقدر برای ما راحت نبود.
سعید نظر داده است:
لطفا بفرمائید این ملت برای چه باید به ازای هر خودرو دو میلیون اضافه بپردازد؟ اگر فکر میکنید با گران کردن، ضرر دهی خودروسازان به پایان میرسد حضور انورتان یادآوری میکنم که خودروسازان در این چند ساله اخیر چندین بار به افزایش خودرو اقدام کردهاند و هر بار بیش از دفعه قبل ضرر اعلام کرده اند.چه تضمینی وجود دارد که این افزایش قیمت پیشنهادی شما آخرین افزایش قیمت باشد؟ باید کنکاش کنید که این دو میلیون تومان اضافه دریافتی از مشتری در کجا هزینه میشود؟
همه دولتهای بعد از جنگ شعار کوچک سازی داده اند. همین پریروز معاون اول رئیس جمهور ریشه فساد و رانت را دولتی بودن اقتصاد دانستهاند. همه متفق القولند که اقتصاد نباید دولتی باشد و دولت نباید تصدیگری کند. اعتقاد بر این است که دولت باید همین شرکتهایی را که دور و برش را شلوغ کردهاند را واگذار کند.خودش را سبک کند. خرید سهام شرکتها توسط سرمایه داران خارجی در همه جای دنیا مرسوم است. این هم به نوعی جذب سرمایه گذاری خارجی محسوب میشود.
همین الان چندین خودروساز خارجی کارخانههای کشور ما را برای مونتاژ خودرو هایشان مناسب دیده اند. این خارجیها اگر سود نمیکردند یک لحظه هم در ایران باقی نمیماندند.حالا چطور میشود که تولید پژو و رنو در ورودی کارخانه سودآور است اما برای خودروساز ایرانی ضرر بالا میآورد؟ چیزی که این وسط سود را به ضرر تبدیل میکند سوء مدیریت است. مدیریت دولتی را از این وسط بردارید تا سود تداوم داشته باشد.
حجاب راه توئی حافظ از میان برخیز
دوستان توجه داشته باشند که انتقاد از دولتی بودن خودروسازان ربطی به شخصیت مدیران آنها ندارد. ناکارآمدی و بهرهوری کم و ریخت و پاش در ذات مدیریت دولتی است. بین دولت ایران و امریکا و آرژانتین و کاستاریکا هم فرقی از این لحاظ وجود ندارد. با نامهنگاری با دولت مردان هم مشکلی حل نمیشود. رمز موفقیت هر شرکت این است که بقایش وابسته به سود بردن باشد. اگر مدیری احساس کند که تاوان سوء مدیریتش از طرف وزارتخانه مافوق جبران میشود به همان روش ناکارآمد و بهره وری کم و ریخت و پاش خود ادامه خواهد داد. اگر من و شما هم جای این مدیر باشیم همین کار را میکنیم.
هم اتاقیهای محترم
نطق رئیس جمهور خطاب به خودروسازان همان حرفهائی است که این چند وقته بارها در اتاق مطرح کرده اید. بارک الله به شما
روزنامه دنیای اقتصاد - شماره ۳۲۳۷ تاریخ چاپ: ۱۳۹۳/۰۴/۱۱
انتقاد صریح رئیسجمهور از وابستگی صنعت به حمایتهای دولتی
گروه خبر: دکتر حسن روحانی که دیروز ( 10/4/93) در مراسم روز صنعت و معدن و در میان دهها تن از نخبگان صنعتی و معدنی کشور قرار گرفته بود با طرح چند سوال اساسی دلایل عقبماندگی کشور را از گردونه صنعتی شدن جویا شد.
روحانی بر خلاف رئیسجمهور قبلی که در مراسم روز صنعت و معدن با جیب پر از پول به سالن اجلاس وارد میشد و از تخصیص هزاران میلیارد تومان تسهیلات به بخش تولید خبر میداد، در سخنرانی خود عملکرد بخش تولید کشور را در سالهای اخیر، به چالش کشاند و گفت اگر انرژی را به قیمت جهانی، تحویل بخش تولید دهیم، آیا از قدرت صادرات برخوردار است؟ اگر درهای کشور را باز کنیم، تعرفه را کنار بگذاریم و حمایت از تولید را کنار بگذاریم آیا تولید کشور ما توان رقابت با منطقه و جهان را دارد؟ مگر میشود در یک کشور برای همیشه از صنعت حمایت کرد؟
او افزود: نوزاد و نوجوان نیاز به حمایت دارند، اما جوان بالغ، توانا و رشیدی که بیش از 40 و 50 سال از عمر او گذشته آیا باز نیاز به حمایت دارد؟ آیا در آن صورت میتوانیم بگوییم که آن جوان در مسیر رشد و پیشرفت قرار میگیرد؟
او در ادامه سخنان خود با تاکید بر اینکه «تولید قدم به قدم باید در اختیار بخش خصوصی قرار بگیرد»، گفت: «تولید ما با تولید دنیا متفاوت است. برخی از بنگاههای ما بزرگ متولد شدهاند؛ یعنی در 40 سالگی متولد شدهاند و برخی از بنگاهها یا تولیدیهای ما رشد نکردهاند و همانطور نوجوان و شیرخوار باقی ماندهاند، البته مواردی نیز بوده است که حرکت مناسبی داشتهاند.» روحانی افزود: یکی از اشکالاتی که به بخش خصوصی ما وارد است این است که از بنگاههای کوچک حرکت نکردهایم تا به بنگاههای بزرگ برسیم. ما باید در این زمینه حرکت درستی انجام دهیم
رئیسجمهور تصریح کرد اگر حمایت باشد، ولی در کنار آن رقابت نباشد، این حمایت مخرب است، چرا بسیاری از صنایع ما بعد از 50-40 سال قدرت رقابت ندارند و در برخی از نامههایی که در این مدت به رئیسجمهور و دولت داده شده گفته شده که اگر دو مرکز بزرگ برای این صنعت وجود دارد مبادا که مرکز سومی تاسیس شود. تا چه موقع باید از این صنعت حمایت شود؟ منظور رئیسجمهور ایجاد قطب سوم خودروسازی کشور بود که در هفتههای گذشته با واکنش منفی دو خودروساز بزرگ روبهرو شده است.