| کد خبر ۸۷۵۲
کپی شد
در حاشیه سخنان روحانی در سفر به شانگهای چین

◄ سخنی چند با رئیس جمهور، از جنس دریا

◄ سخنی چند با رئیس جمهور، از جنس دریا
|

تین نیوز | رئیس جمهور کشورمان در سفر اخیر به شانگهای چین، به نکاتی اشاره کرد که باید از سال ها پیش الگوی اقتصاد حمل و نقل قرار می‌ گرفت، الگویی که ایران را پل ارتباطی چین به خاورمیانه و آسیای مرکزی و قفقاز قرار می داد و به حجم مبادلات تجاری 450 میلیارد دلاری ایران و چین، ارزش بیشتری می داد؛ اقتصاد پهن پیکر چین طی یک دهه اخیر، رو در رو با اقتصادهای برتر جهان هم به رقابت پرداخته و یک‌تنه به مصاف اقتصاد کشورهای توسعه یافته جهان رفته است.

رئیس جمهور در فراز دیگری از سخنان خود، اتصال بنادر شانگهای به چابهار را کمک شایانی به توسعه همکاری های اقتصادی و فرهنگی میان تهران و پکن دانست و استفاده از ظرفیت های موجود بین دو کشور را یک مزیت اقتصادی برای اقتصاد دو طرف خواند. رئیس جمهور در پاسخ به خبرنگار روزنامه اورینتال مورنینگ پست تاکید کرد که جمهوری اسلامی ایران از احیاء جاده ابریشم استقبال می‌کند و امیدوار است با اتصال راه‌ آهن کشورهای قزاقستان، ترکمنستان و ایران به یکدیگر طرح کریدور شمال ـ جنوب فعال شده و منافع اقتصادی برای همه کشورهای عضو به دنبال داشته باشد.

طنین صدای آرامش بخش رئیس جمهور در کنفرانس تعامل و اقدامات اعتمادسازی در آسیا (سیکا) کم و بیش همان فریاد و فغانی است که بخش خصوصی در حوزه حمل و نقل دریایی کشور، سال هاست آن را جستجو می کند، اما گوش شنوایی برای آن نمی یابد. همه می دانند که اهمیت چین در مراودات دو جانبه با ایران، به عنوان کشوری که هم از اعضای کشورهای 5+1 است و هم به عنوان مهم ترین شریک تجاری ایران نقش ایفا می کند، قابل اتکاست اما طی یک دهه اخیر، دو بار تمایل بزرگ ترین اپراتور چینی برای ایجاد ترافیک بندر در ایران، ناکام ماند.

اما آیا هیچ گونه پیگیری قانونی و مسئولانه از این ناکامی به عمل آمد؟ سابقه و تجربه های گذشته نشان داده است که سرمایه‌‌گذاران معتبر خارجی بدون پشتوانه های لازم و بدون حضور بخش خصوصی قدرتمند در کشور، مقصد حاضر به قبول سرمایه گذاری نیستند.

رئیس جمهور محترم کشورمان، در شرایطی چنین سخنانی را بیان می کند که مجموعه تحت امر ایشان نسبت به بلاتکلیفی یکی از شریان های حیاتی کشور ـ بندر شهیدرجایی ـ اقدام عاجلی در واگذاری ـ به اصطلاح موقت ـ این بندر به دو اپراتور شبه دولتی به عمل آورده و بعد از خلف وعده اولیه، مبنی بر برگزاری قانونی مزایده ترمینال اپراتوری بندر شهیدرجایی در اردیبهشت ماه، بدون هیچ گونه توضیح شفافی، مجددا وعده برگزاری آن را به پایان امسال موکول نموده است؛ وعده های کم هزینه ای که مدیران سابق این سازمان، طی بیست سال اخیر یکی پس از دیگری، تنها فعالان بندری را با آنها سرگرم می کرده اند.

پرسشی که در این جا مطرح می شود، این است: آنچه را که مقام محترم ریاست جمهوری به درستی اظهار می دارد، با عملکرد 9 ماهه زیرمجموعه ایشان نیز هماهنگی لازم را دارد؟ آیا هم اکنون در وزارت راه و شهرسازی همین سیاست ها دنبال می شود؟ آیا دولت از سرمایه گذاری های چین در بنادر استراتژیک ایران حمایت کرده است؟ چنانچه چند ماه دیگر، خطوط بندر شانگهای به چابهار متصل شود، این بندر زیرساخت لازم را دارد و اساسا تمهیدی برای این کار اندیشیده شده است؟ آیا شرکت های خلق‌الساعه ای که هیچ سابقه ای در این بنادر ندارند، از توان داد و ستد بندری برخوردارند؟ آیا زیرساخت این بندر آمادگی پدیده ای به نام شانگهای پورت را دارد؟ آیا اپراتور یا شرکت های بزرگ چین، آمادگی همکاری با شرکت های شبه دولتی ایران را دارند؛ شرکت هایی که هر از چندگاهی با نام و عنوانی جدید ظاهر می شوند؟ چنانچه شرکت های معتبر چینی، متوجه موقعیت نحیف بخش خصوصی در ایران شوند، هیچ رغبتی به حضور خواهند داشت؟

عالی ترین مقام اجرایی کشور، حتما می داند که تحریم گسترده اقتصاد ایران، متوجه چه نوع شرکت هایی بوده است. آیا بنادر استراتژیک کشورمان از وجود این نوع شرکت ها مبرّا شده اند؟ آیا سیاست دولت تدبیر و امید، میراث سیاست های گذشته که وضعیت بنادر ایران را به مرز فلاکت رسانده، نیست؟ بازگشت بی سر و صدای شرکت های بی نام و نشان در بنادر استراتژیک کشور، دورخیز چراغ خاموش نهادهای دولتی برای در اختیار گرفتن طولانی مدت این بنادر نیست؟ پرسش اصلی این است که آیا وزارت راه و شهرسازی و سازمان بنادر و دریانوردی با سیاست های رئیس جمهور هماهنگی دارد و آنچه رئیس جمهور در سفر خود به شانگهای اظهار نمود، همانی است که هم اینک در وزارت راه شهرسازی اجرا می شود؟

آقای رئیس جمهور!
بخش خصوصی پس از واگذاری معماگونه چنین پروژه ای، چرا باید به این نوع راهبردها و سیاست ها اعتماد کند؟ از سوی دیگر مدیریت سابق، مشکلات حل نشده ای را برای مدیریت کنونی برجای گذاشته که جای خوشوقتی است اگر در سریع ترین زمان، در پایان دوره اول دولت جنابعالی رفع و رجوع شود.

آیا ضایعه ای مصیبت بارتر از پرونده ناتمام فاز دوم بندر شهیدرجایی و توسعه بندر چابهار در سه دهه اخیر وجود دارد؟ هزینه فرصت چنین خطای عمدی به بودجه های سالانه سه چهار استان بزرگ تنه می زند؛ آیا هیچ مرجعی به این نوع مدیریت خانمان سوز رسیدگی می کند؟

سرنوشت بخش خصوصی طی سه دهه گذشته، موید این نتیجه تلخ است که دولت و دولتمردان کشورمان، هم در بازسازی کشور و هم در ازای جبران ناکارآمدی های خود، بخش خصوصی را به کمک طلبیده اند اما از بابت زیانی که متوجه اقتصاد ملی کرده اند و عقب افتادگی که نصیب این ملت نموده اند، چندان حسابی به ملت پس نداده اند، در نتیجه بخش خصوصی در همه این سال ها مکلف بوده تا به نوعی، هم به برآمدن دولت ها یاری رساند و هزینه آن را بپردازد و هم به پشتوانه بازار سرمایه، هزینه های مدیریت خطای آنان را تلافی کند؛ بی آنکه مدیران دولتی بخواهند هزینه تصمیمات خود را بپردازند و هر بار پس از مدتی، با کمک همین بخش خصوصی، کرسی بلندتری از پست های دولتی را تصاحب می کنند.

در عوض، این شوربختی بخش خصوصی است که سهمی که از فرصت ها و امتیازات اقتصادی به دست آورده آنقدر ناچیز است که توان اداره نیروی انسانی خود را هم نداشته باشد. دولت همیشه از توان بخش خصوصی به مثابه "فرزند ناتنی" بهره برده و اغلب هم خود را رقیب آن قرار داده است. متاسفانه چون حیات و ممات اقتصاد کشور در ید اختیار دولت بوده، همیشه به دید یک رقیب بالقوه با تزریق محدود اکسیژنی، بخش خصوصی را به یک جسم نیمه متحرک بدل نموده است.

* کارشناس مسائل دریایی

ارسال نظر
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید تین نیوز، تا ۲۴ ساعت بعد منتشر خواهد شد.
  • تین نیوز نظراتی را که حاوی توهین یا افترا است، منتشر نمی‌کند.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.
  • انتشار مطالبی که مشتمل بر تهدید به هتک شرف و یا حیثیت و یا افشای اسرار شخصی باشد، ممنوع است.
  • جاهای خالی مشخص شده با علامت {...} به معنی حذف مطالب غیر قابل انتشار در داخل نظرات است.
  • در نوشتن نظرات، لطفا بعد از هر کلمه، یک فاصله خالی بگذارید.
  • در انتقال تخلفات دستگاه‌ها، موارد تخلف را با ضمیمه نمودن اسناد تخلف به آدرس info@tinn.ir ارسال نمایید تا امکان پیگیری بصورت مستند فراهم شود.