◄ به بهانه هفته روابط عمومی
وبلاگ تین نیوز، حمید نجف | صاحب نظران و اندیشمندان حوزه علوم اجتماعی معمولا تعاریف مختلفی از روابط عمومیدارند، مثلا ركس هارلو آن را " دانشی میداند كه توسط آن، سازمانها آگاهانه میکوشند به مسئولیت اجتماعی خویش عمل کنند تا بتوانند تفاهم و حمایت کسانی را که برای موسسه اهمیت دارند، به دست آورند".
و یا جناب "اسکات . ام . کاتلیپ "روابط عمومیرا در اداره کردن وظایف، شناسایی و ایجاد، حفظ و نگهداری روابط مطلوب، بین سازمان و جامعه میداند، جامعه ایی که توفیق و ناکامییک سازمان به آن وابسته است."
"ادوارد برنیز"هم كه خود از بنیانگذاران رشته روابط عمومیاست بر این عقیده است كه "روابط عمومی،عبارت است از، دادن اطلاعات به مردم برای همبسته ساختن نگرشها و اقدامات یک موسسه با مخاطبان خود و متقابلا نگرشها و اقدامات مخاطبان با موسسه."
حتی تعریف "انجمن بین المللی روابط عمومی" هم با "کنگره، جهانی روابط عمومی" تا حدودی تفاوت دارد اولی آن را بخشی از وظایف مدیریت سازمان و عملی ممتد، مداوم و طرح ریزی شده میداند که از طریق آن، افراد و سازمانها میکوشند تا تفاهم و پشتیبانی کسانی را که با آن سروکار دارند، به دست آورند" و دومیآن را " هنر و دانش اجتماعی تجزیه و تحلیل گرایشها، پیش بینی آثار آنها، مشورت با روسای موسسات و تهیه و اجرای برنامه های عملی که هم در جهت منافع موسسه و هم همگان باشد، میداند.
اما تعریف ما از روابط عمومیچیست؟
در ظاهر امر ما هم با تك تك تعاریف این اندیشمندان موافقیم ما حتی ممكن است درشعاردادن همیشه چند قدم از آنها جلوتر باشیم اما در عمل ؟!
به نظر من روابط عمومیمانند احساس پنجگانهای است كه چون پلی ارتباطات درونی و بیرونی یك سازمان را ممكن میسازد.
روابط عمومیگاهی پیشانی یك سازمان است و گاهی كالای پشت ویترین آن، به عقیده نگارنده روابط عمومی تعاریف و معانی بیشماری دارد مثل:
دیدن و دیده شدن، گفتن و شنیدن، تعقل و تفكر، یافتن و پیداكردن و گلچین كردن...
مثل مطلع بودن و مطلع كردن.
مثل تخصص و تعهد و صداقت.
مثل صدا و نور و حركت.
مثل بغض و آه و همراهی.
ترحم و لطف و همكاری.
مثل ایثار، گذشت و فداكاری.
روابط عمومیهم نقاد است و هم نقدپذیر.
روابط عمومی گاهی معنی و مفهوم است و گاهی منطق، دلیل و شفافیت، زمانی حشر و نشر است و پیغام وهمدلی و گاهی شعر است و مشق و هنر.
هر چند ممكن است این تعاریف با آنچه كه امروز از روابط عمومی در ایران میشناسیم فرسنگها فاصله داشته باشد اما این موضوع نمیتواند صورت زیبای مسئله را پاك كند.
امروز متاسفانه روابط عمومی ما به دلایل عدیده از جمله عدم تحصیلات و تجربیات مفید مدیران ارشد آن و همچنین ریخت و پاشهای كلان و بی مورد مالی از ساختار اصلی و وظیفه سنگین خود خارج شده است.
امروز بعضی از مسئولان روابط عمومیها به جای پژوهش و تحقیق و نقد سازنده به مجیزگویان و ماله كشان، شركتهای خود تبدیل شدهاند، تا جائیكه در زمینه وكالت گاهی پا در كفش قسمتهای حقوقی شركت هم میكنند.
امروز حسادت و كبر و غرور و خود كامگی را بیش از سایر قسمتها میتوانی در لابه لای تفكر بیمار بعضی از مدیران این مجموعهها پیدا كنی.
سو استفاده از امكانات و تسهیلات عمومی به سود روابط خصوصی از دیگر پدیدههای شوم و نو ظهوری است كه در بیشتر روابط عمومیهای شركتهای دولتی به وفور یافت میشود.
به هر حال آنچه كه در ایران به عنوان روابط عمومیمیشناسیم با آنچه در تعاریف عقلا و اندیشمندان داخلی و بین المللی آمده فاصله عمیقی دارد.
امیدوارم، اساتید، علاقهمندان و از همه مهمتر اندك مدیران دلسوز و كارشناسان زبده این حوزه حساس و تخصصی بتوانند با حمایتهای دولت تدبیر و امید، روابط عمومیها را به جایگاه اصلی و واقعی خود باز گردانند.
به شتره گفتند کوهانت کجه گفت: من کجام راسته که کوهانم راست باشه. حکایت ماست چی ما درسته که روابط عمومیمون باشه
درود بر جناب اقای نجف انصافا که حرف دل ما را زدی خدا توفیقت بده همکارسابق شما در روابط عمومی هما
من معمولا به عنوان یک همکار ایر لاینی نوشته های آقای نجف را دنبال میکنم هر چند در بعضی زمینه ها با ایشان اختلاف نظر جدی دارم اما در رابطه با این موضوع خاص حق را به او می دهم