◄ خرمشهر ۵۵ و تبریز ۹۴
وبلاگ تین نیوز، سعید قصابیان | در دوره چهارم جام فوتبال تخت جمشید ( احتمالا سال 54 یا 55 ) ، تیم خرمشهر در دسته دوم بازی می کرد. اسم این تیم به خاطر خوش خدمتی مالک آن به دربار از شهباز به رستاخیز تغییر کرده بود. رستاخیز برای صعود به دسته اول با راه آهن و تراکتورسازی رقابت داشت. وقتی کار به هفته آخر رسید تکلیف صعود راه آهن قطعی شده بود و بین دو تیم تراکتور و رستاخیز یکی باید صعود می کرد.
تراکتور یک امتیاز بیشتر داشت و با یک مساوی صعود می کرد. امید رستاخیز این بود که تراکتور مساوی کند و رستاخیز با برد در بازی خانگی بخاطر تفاضل گل بهتر صعود کند ( در ان دوره هر برد دو امتیاز داشت و هر مساوی یک امتیاز). آن موقع من محصل راهنمائی بودم و برای من و بقیه مردم خرمشهر خیلی رویائی بود که ما یک تیم در لیگ دسته یک داشته باشیم. اگر رستاخیز صعود می کرد تعداد تیمهای خوزستانی در لیگ شانزده تیمی دسته یک کشور به همراه اهواز و آبادان به سه تیم می رسید و از همه استانهای دیگر جلوتر می افتادیم و ادعای آقائی در فوتبال کشور را به کرسی می نشاندیم.
برای همین، هر طور شده خودم را به استادیوم رساندم تا بازی هفته آخر را ببینم. رستاخیر در یک جو پر استرس بازی خودش را با یک گل برد. در پایان بازی همه جمعیت منتظر اخبار تبریز بودند که ناگهان یکنفر از بین جمعیت فریاد زد که تراکتور در تبریز مساوی کرده است. بلافاصله جشن شادی خود جوش بر پا شد و تماشاچی ها رقص کنان و پایکوبان به خیابان ریختند و کارناوال راه افتاد. از رقص بندری گرفته تا یزله عربها و رقص با دستمال. این کارناوال از محل استادیوم تا مرکز شهر ادامه پیدا کرد. من هم کنار کارناوال حرکت می کردم اما از ترس پدرم که بابت دیر برگشتن از استادیوم مجازاتم نکند بعد از یکساعت از
کارناوال جدا شدم و با خوشحالی به منزل برگشتم.
به سر کوچه که رسیدم ( خیابان بهروز نبش میلانیان) هیچ خبری از شادی در بچه های محل ندیدم. وقتی پرسیدم گفتند تراکتور بازی تبریز را برده و تیم ما می بایست یکسال دیگر در دسته دوم بماند. انگار آب یخ روی سر من ریخته باشند. وا رفتم. شاید هم چند قطره اشک ریخته باشم. البته انتظار برای صعود زیاد طول نکشید و مالک ثروتمند تیم رستاخیز سنگ تمام گذاشت و سال بعد این تیم به دسته یک لیگ صعود کرد.
وقتی دوباره ماجرا را در ذهنم مرور کردم دیدم که در بین آن جمعیت کارناوال حتی یکنفر هم به رادیوی ترانزیستوری خودش مراجعه نکرد تا خبر درست را بگیرد. انگار مردم خرمشهر دوست داشتند برای چند ساعت هم که شده گوشهایشان را با دست بگیرند و خوشحال باشند حتی اگر خبر مساوی حریف دروغ باشد.جمع بندی من این بود که ما مردم بعضی وقتها بدمان نمیآید که بهمان دروغ بگویند. بعضی وقتها دروغ شیرین به آدم خیلی می چسبد.
چیزی نمانده بود که جمع بندی بالا در دخمه های خاک خورده حافظه من گم بشود که چهار دهه بعد در تبریز اتفاق مشابهی افتاد. یکنفر به وسط زمین تبریز آمد و خبر مساوی کردن سپاهان را داد که با این نتیجه، تساوی 3-3 تراکتور با نفت هم برای قهرمانی تراکتور کافی بود. وقایع خرمشهر عینا تکرار شد مردم تبریز شادی کردند و در بین آن کارناوال حتی یکنفر هم به رادیو و موبایل و اینترنت و وایبر خودش مراجعه نکرد تا خبر درست را بگیرد. انگار مردم تبریز دوست داشتند برای چند ساعت هم که شده گوشهایشان را با دست بگیرند و خوشحال باشند حتی اگر خبر مساوی حریف دروغ باشد. جمع بندی چهل سال قبل برای من تداعی
شد که ما مردم بعضی وقتها بدمان نمی آید که بهمان دروغ بگویند. بعضی وقتها دروغ شیرین به آدم خیلی می چسبد.
چند روز پیش هیئت بررسی حادثه استادیوم تبریز، کاسه و کوزه ها را بر سر داور و گوینده استادیوم شکسته ولی اینها رویه ماجرا هستند و یکنفر باید عمیقتر این مسئله را تحلیل کند.
مقایسه این دو اتفاق کاملا واقعی می تواند دستمایه جامعه شناسان برای تحلیل رفتار مردم و برخورد آنها با خبر دروغ و شایعه باشد.
مردم تبریز سال 94 تفاوتهای زیادی با مردم خرمشهر چهل سال پیش دارند اما چرا رفتارشان در این مورد خاص اینقدر به هم شبیه است ؟ متاسفانه من جامعه شناس نیستم و جواب این سوال را نمی دانم.
مزید آگاهی شما نویسنده محترم به اطلاع می رساند تمام خطوط ارتباطی موبایل و اینترنت در محدوده استادیوم در لحظات باقی مانده از بازی قطع شده بود. شاید بهتر باشد یکبار دیگر داستانتان را بازنویسی کنید.
سلام. این را هم به لیست دروغهائی که دوست داریم باور کنیم اضافه بفرمائید
جناب آقای تماشاگر محترم هر دو بازی تبریز و اصفهان بطور همزمان از دو شبکه تلویزیونی بطور مستقیم در حال پخش بود. آیا دسترسی به یک دستگاه تلویزیون یا رادیو اینقدر مشکل است؟