زنان ایرانی دانشمند شدهاند، اما توانمند نشدهاند!
وبلاگ تین نیوز، محسن رنانی | زمانی میتوانیم مدعی شویم که زنان را از پستوی خانههای منازل به بیرون بکشانیم و تمایل و عادت رفتوآمد بین خانه و گشت و گذار در بازار را به عادت به رفت و آمد در مسیر منزل به کتابخانه و منزل به نهادهای مدنی تبدیل کنیم.
سیاست و برخورد ما در مورد زنان و دخترانمان در سالهای بعد از انقلاب از جنس اقدامات بعثتی بود. یعنی برنامههای شکلی و تحولات صوری اما فاقد عمق و ماندگاری. مثلا در حالی که ما در طی سالهای پس از انقلاب بین پنج تا شش میلیون خانم را در دانشگاهها آموزش داده و فارغ التحصیل کردهایم اما نرخ مشارکت اقتصادی زنان ایرانی در سالهای پیش از پیروزی انقلاب اسلامی 12 درصد و اکنون بر اساس آمارهای رسمی 13.3درصد شده است یعنی پس از گذشت 37سال از تغییر حاکمیت و نظام سیاسی و تاکید بر حضور زنان ایرانی در صحنههای مختلف اجتماعی، سیاسی و مدنی و پر کردن دانشگاههایمان از
دختران و زنان، نرخ مشارکت اقتصادی زنان تنها 1.3 درصد افزایشیافته است.
تحلیل این آمارها یک نتیجه بیشتر ندارد و آن اینکه حضور گسترده زنان در دانشگاهها که بخشی به علت برنامههای تشویقی دولتها و بخشی به علت مشکلات اقتصادی خانوادهها و تعویق ازدواج دختران و سوق دادن آنها به دانشگاهها بوده است، تاثیر حقیقی در تحول نقش زنان در جامعه ما نداشته است. یعنی حضور زنان در جامعه شاید به نظر صوری و تبلیغی بوده است.
این حقیقت که زنان ایرانی در دانشگاهها دانشمند شده اما توانمند نشدهاند تاسفبرانگیز است، تئوریهای امروز توسعه بر محور توانمندسازی زنان استوار شده است و جامعه برای توسعه همهگیر و همهجانبه نیازمند مدیران مرد و زنی است که به جای بهرهمندی از IQ (ضریب هوشی) بالاتر، از EQ (هوش اجتماعی) بیشتری بهرهمند هستند. جامعه برای حرکت در مسیر توسعه لزوماً به وجود افراد دانشمند وابسته نیست بلکه به افراد توانمندی وابسته است که بتوانند در تحول مناسبات اجتماعی مشارکت جدی داشته باشند.