تجربه آموزی از حوادثدلخراش رانندگی
وبلاگ تین نیوز | پس از رخداد حادثه اتوبوس اسکانیا در بزرگراه آزادگان شهر تهران در اردیبهشت 93 بر آن شدم که به عنوان یک متخصص و مرتبط حمل ونقل سهم خود را در این حادثه ببینم و بازگو کنم، باشد که رویکردی نوین و نگرشی جدید به منظور تجربه آموزی و درس گرفتن از هر حادثهای، ایجاد کنم که از این به بعد همه افراد چه دارای سمت و مسئولیت و چه بدون سمت، سهم خود را در هر حادثه و موضوعی ببینند.
موضوع از این قرار است، اتوبوسی درونشهری از مبدأیی حرکت کرده و در طول مسیر خود به هر دلیلی دچار سانحه میشود و متأسفانه جان عزیز 8 شهروند گرفته میشود و چندین نفر مجروح میشوند. معمولاً روالی که تاکنون مرسوم بوده این است که بلافاصله ارگانهای ذیربط از جمله شهرداری، پلیس و …. وارد شده و هر کدام موضوع را عموماً از زاویهی سایر ارگانها مورد بررسی قرار میدهند. مثلاً شهرداری محترم، از زاویه نقص و غیر ایمن بودن اتوبوس موضوع را میبیند و به نوعی کارخانه سازنده را مقصر میداند،پلیس محترم از زاویه غیر ایمن بودن اتوبوسهای شهری (و به نوعی مقصر بودن
شهرداری و کارخانه سازنده اتوبوس) موضوع را مورد تحلیل قرار میدهد و همینطور سایر ارگانها نیز از زوایای مختلف موضوع را روایت میکنند.
بررسی من طی سالیان گذشته بیانگر آن است که یک موضوع مشترک غالباً در همه روایتهای فوق به چشم میخورد و آن این است که کمتر دیده شده كه هر ارگانی موضوع را از جانب مسئولیت خود مورد بررسی قرار دهد و چه بسا که اگر اینگونه نگاه شود ممکن است تجربه و درسهای بیشتری گرفته شود و پیشگیری از حوادث ناگوار آتی کند. بیاییم موضوع سانحه اخیر را از زاویه مسئولیت تک تک ارگانها و افراد ببینیم:
•اول از خود شروع کنم، سهم من در این حادثه 100 درصد است چه بسا اگر من در مطالعات و پژوهشهایی که تاکنون انجام دادهام تأکید بسیار بیشتری بر ضرورت ایمنی حملونقل عمومی میکردم شهرداری و مجریان امر نیز موضوع را جدیتر میگرفتند و اتوبوس حادثه دیده ایمنتر از وضع فعلی میبود.
•شهرداری محترم تهران، علیرغم زحمات و تلاشهای شبانهروزیاش که جای قدردانی مدام از شهردار محترم و معاون زحمتکش حملونقل و ترافیک را بر خود لازم میدانم، سهمش در این حادثه 100درصد است چه بسا که اگر تلاش بیشتری به منظور آموزش مستمر رانندگان و نظارت بیشتر بر عملکرد آنها میداشت و تلاش در جهت استفاده از اتوبوسهای ایمن در حملنقل شهری مینمود، این حادثه ناگوار رخ نمیداد.
•سهم پلیس و نیروی انتظامی در این حادثه 100 درصد است چه بسا که اگر نظارت گسترده و مداوم و اعمال قوانین به صورت سختگیرانه به خصوص در مورد وسایل حملونقل عمومی صورت میگرفت، ممکن بود حادثهای به این دلخراشی در داخل شهر تهران رخ نمیداد.
•سهم دولت در این حادثه 100 درصد است، چه بسا اگر توجه بیشتری در این سالها به ارتقاء سامانه حملونقل عمومی (از طریق تخصیص اعتبار و …) مینمود، شهرها دارای اتوبوسهای استاندارد و ایمن بودند و این حادثه دلخراش رخ نمیداد.
•سهم تک تک افراد جامعه در این حادثه 100 درصد است چه بسا که اگر هر فرد واکنش مناسب و مستمر نشان میداد این سانحه ناگوار رخ نمیداد. مسافرینی که سوار بر اتوبوس، به راننده متخلف تذکر نمیدهند و با وجود امکانات پیگیری راجع به تخلفات رانندگان، اقدامی انجام نمیدهند و بیتفاوت از کنار موضوع میگذرند. شهروندانی که راجع به ناایمن بودن اتوبوسها فقط تحمل میکنند و چه بسا که با پیگیریهای قانونی و عملی که ارگانهای مربوطه نیز بعضاً از آن استقبال میکنند، میتوانستند اهمیت موضوع را به مسئولین یادآور شوند و اقدامی چنین دلخراش در سطح شهر تهران رخ
نمی داد.
باشد که پس از این، پس از وقوع هر حادثهای هر ارگان و سازمانی از زاویه خود موضوع را بررسی کند و قضاوت در مورد حادثه را به نهادهای قضایی بسپریم، مطمئن باشیم که با این رویکرد تجارب و درسهای هر اتفاق اخذ شده و به مرور حوادث کمتری خواهیم داشت.
نویسنده: مهدی حسن زاده