حرکت نهادهای مدنی به اقدامات انساندوستانه معطوف میشود
وبلاگ تین نیوز، سعید معیدفر | معتادان و کارتنخوابها یا کسانی که در جامعه ظاهری ژولیدهای دارند، عمدتا کسانی هستند که طی یک فرآیند اجتماعی به تدریج از جامعه جدا و طرد شدهاند و کمکم هم به خاطر این طردشدگی و به انزوا کشیده شدن، در تلاش هستند تا به نوعی طرد شدگی خودشان را جبران کنند. معمولا بیشتر معتادان یا کارتنخوابها وقتی از جامعه طرد میشوند، خواهناخواه مناسبتهایشان با جامعه به حداقل میرسد، با کسانی که قبلا حشر و نشر داشتند مانند خانواده، دوستان، همکاران و… قطع ارتباط میکنند، از اینرو در پی آن هستند تا به نحوی طردشدگی
خودشان را جبران کنند. چرا که انسان موجودی است که میخواهد به هر شکلی که شده به یک جمع پیوند بخورد. به همین خاطر است که این افراد دور هم جمع میشوند و براساس آسیبدیدگی که دارند، روابط جدیدی برای خودشان تعریف میکنند. همین هم میشود که تمامشان شبیه یکدیگر میشوند. زمانی که این اتفاق میافتد میبینیم که جامعه به سمت زیاد شدن تعداد کارتنخوابها و معتادان پیش میرود. در این میان شکل شهر و بسیاری از چیزهای دیگر تغییر میکند. این وضع هم بسیاری از افراد جامعه را متاثر میکند و همینطور فاصله ما با آنها بیشتر میشود. حالا باید دید که در
این وضیعت چه کار میشود کرد؟ یکی از کارها این است که شهرداری انجام میدهد و هر چند وقت یکبار این افراد را به قول خودشان ساماندهی میکند.
اما این راه حل مشکل را برطرف نمیکند، چون این افراد همچنان طرد شده هستند و از سوی گروههای اجتماعی سالم کنار گذاشته شدهاند و ارتباطشان با سایر اقشار جامعه به حداقل میرسد. این برخورد هیچگاه مشکل کارتنخوابها و معتادان را حل نمیکند، بلکه باید رفت و انزوای اجتمای این گروه را از بین برد. باید به سمتی رفت که جامعه دیگر آنها را طرد نکند و آغوش خودش را برای رشد و بازپروری آنها باز کند. آنها باید بهعنوان افراد معمولی زندگی معمولی خودشان را ادامه دهند. زمانی که انجمنها و نهادهای مدنی به جای اینکه با این گروهها برخورد کند یا حذفشان کند،
به اینها کمک میکنند، مشکل غذا و معیشت و کمبود محبت آنها را برطرف میکند.
اینگونه رفتارها به گروههای آسیب دیده کمک میکند تا آنها به دامان جامعه برگردند و بهعنوان یک شهروند، زندگی معمولی داشته باشند. در شرایط فعلی برای بهبود معتادان و کارتنخوابها، تنها راه برای بازیابی سلامت اجتماعی برای این گروهها، تشکیل نهادهای مدنی است. این اتفاق هم با کمک خود مردم صورت میگیرد. در کنار این موضوع اما متاسفانه رسانه ما بهعنوان رسانه ملی، یا برخی اقدامات از سوی تعدادی از نهادهای دولتی و عمومی مانند شهرداری، یا حتی تبلیغاتی که در صداوسیما یا برخی فیلمها انجام میشود، تا حدی باعث شده تا اقشار آسیبدیده از سوی مردم
درست تشخیص داده نشوند. اما خوشبختانه رفتاری که این انجمنها از خود نشان میدهند میتواند کمکم درک جامعه از آنان را اصلاح کند. امروز در جامعه یک نوع تمایل بهخصوص در میان نسلهای نو برای حمایت از اقشار آسیب دیده به وجود آمده اما جریانهای حاکم و رسانهای در جهت مخالف این احساس عمل میکنند. با این همه امیدواریم این فرصتها بتوانند باعث تغییر یا تمایل بیشتر مردم برای کمک به این افراد شوند. اقداماتی که شروع شده، به تدریج میتواند به حرکتهای انساندوستانه معطوف شود.