| کد خبر ۴۰۰۸۴
کپی شد

عاقبت ده سال ولخرجی

|

تین نیوز | با توجه به كاهش قیمت نفت و تاثیر آن بر بودجه سال آینده بهتر است دولت برای كمرنگ  كردن نقش درآمدهای نفتی بر بودجه هزینه‌های خود را كاهش دهد كه در حال حاضر از لحاظ سیاسی و اجتماعی کاهش هزینه‌های جاری دولت غیرممکن است. اگر دولت می خواست می‌توانست تمام هزینه‌های نهادهای غیر ضروری و غیر اضطراری را حذف کند.
در دولت  یازدهم سهم مالیات در تولید ناخالص  داخلی سالانه یک درصد افزایش پیدا می‌کند سالی یک درصد عملکرد خیلی خوبی است. زمانی که اقتصاد کار نمی‌کند افزایش مالیات به منزله این است که  سفره مالیات  را پهن کرده‌اند. افزایش مالیات خوب است اماافزایش  ظرفیت محدودی دارد.افزایش بیش  از ظرفیت منجر به افزایش  فشار بر  کسانی می شود که در حال حاضر مالیات می‌دهند.
ضمن اینكه باید فرارهای مالیاتی نیز كنترل شود.دولت می‌تواند جدا از راهکار افزایش درآمد مالیاتی، هزینه‌های عمرانی و جاری را کاهش دهد.  هزینه‌های جاری را تا حد امکان کاهش داده است. به نظر می‌رسد  سیاست‌های دولت در هزینه‌های جاری کاملا انقباضی است. مگر این که  بودجه بعضی از نهاد های فرهنگی ،هنری را حذف کند کل بودجه های فرهنگی و هنری  برای  سازمان ها و نهادها از جمله وزارت ارشاد و .... خرید کتاب و تابلو ، را قاطعانه صفر کند. این کار  به دلایل مختلف انجام نمی‌گیرد. 
همه اینها  عددی در برابر ارقامی  که ما در حال صحبت هستیم را تشكیل می‌دهد. فرض کنیم که در حال حاضر 30‌هزار میلیارد تومان کسری داشته باشیم. این عدد فوق‌العاده بزرگی است و دولت باید بدون عجله ولی با یک اراده محکم شروع کند به کوچک کردن. 
باید هزینه‌های عمرانی را  به ناچار کاهش دهیم و باید  همه راه های موجود را برویم نه اینكه  به یک راه تکیه کنیم. یعنی هزینه عمرانی کاهش یابد ، هزینه‌های جاری را  تا جایی  که به غیر از حقوق و دستمزد است تا حد امکان صفر کنیم .طرح فروش سربازی یک نوع درآمد مالیاتی است که  این کار نوعی مالیات ستانی است افزایش جرائم راهنمایی و رانندگی یک نوع مالیات ستانی است و اینها همه مالیات است.من به شدت با فروش سربازی مخالف هستم؛ فروش سربازی نتیجه عملی  این خواهد بود که هر کسی لباس سربازی  به تن دارد معلوم می شود  از اقشار ضعیف جامعه   است.
این یک سیاست اشتباهی است. در حالی که همه دنیا  سعی می کنند، که لباس‌های سربازی را نماینده و مظهر قدرت نشان دهند. ما ده سال ولخرجی و ریخت و پاش  کنیم و  به محض این که قیمت نفت کاهش یافت  شروع کنیم به کاهش هزینه ها مانند این که قیر گونی پشت بام را در لحظه باریدن باران انجام دهیم.
دولت اساسا در جاهای مختلف می تواند کارهای مختلفی انجام دهد ولی همه کارها کوچک است کار اساسی که می تواند انجام دهد کاستن از هزینه‌های عمرانی است.
* اقتصاددان

ارسال نظر
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید تین نیوز، تا ۲۴ ساعت بعد منتشر خواهد شد.
  • تین نیوز نظراتی را که حاوی توهین یا افترا است، منتشر نمی‌کند.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.
  • انتشار مطالبی که مشتمل بر تهدید به هتک شرف و یا حیثیت و یا افشای اسرار شخصی باشد، ممنوع است.
  • جاهای خالی مشخص شده با علامت {...} به معنی حذف مطالب غیر قابل انتشار در داخل نظرات است.
  • در نوشتن نظرات، لطفا بعد از هر کلمه، یک فاصله خالی بگذارید.
  • در انتقال تخلفات دستگاه‌ها، موارد تخلف را با ضمیمه نمودن اسناد تخلف به آدرس info@tinn.ir ارسال نمایید تا امکان پیگیری بصورت مستند فراهم شود.

  • مجید بابایی پاسخ

    خب نتیجه اقتصاد متکی به نفت اگر با بی نظمی و بی تدبیری همراه شود همین است. حتی در بهترین شرائط هم اگر کاهشی در قیمت نفت نداشتیم و کسری بودجه را احساس نمی کردیم باز هم پاشنه در بر همین منوال می چرخید. اگر غیر از این بود با آن درامدهای سرشار کسب شده در دولت های نهم و دهم امروز نباید چنین سرنوشتی گریبان اقتصاد کشور را می گرفت. اگر آن دلارها در جهت درست مصرف می شد, اگر آن دلارها در جهت بهینه کردن مصرف صرف می گردید و اگر آن دلارها در بخش مولد و نه سفته بازی و ریخت و پاش صرف می شد امروز دچار چه کنم نمی شدیم. سالیانه چه میزان از دلارهای نفتی بدلیل الگوی غلط مصرف صرف می شود؟ چرا در حالی که همگی می دانیم ایران کشوری با جغرافیای خشک است و بحران کم آبی گریبان نسل های گذشته و حال و آینده را گرفته باز هم برای بهینه کردن مصرف تلاش هدفمندی صورت نمی گیرد. به جرات می توان گفت از ۸۰ درصد منابع آبی کشور که در بخش کشاورزی مصرف می شود بخش عمده آن پرت و هدر رفت است. چرا از اهرم قیمت گذاری در جهت مصرف صحیح استفاده نمی شود؟ چرا بجای سرمایه گذاری های عظیم در حوزه سد و نیروگاه که عواقب زیست محیطی بسیاری هم در پی دارد بدنبال سرمایه گذاری در جهت بهینه کردن مصرف نیستیم؟ چرا نرخ مصرف انرژی در کشور چند برابر کل اتحادیه اروپاست؟ چرا قیمت آب و برق حتی در کشورهای برخوردار از منابع آبی بسیار بالا و محرکی برای مصرف بهینه تعیین شده است؟ چرا دولت ها نمی خواهند بپذیرند سازوکارهای بازار اقتصاد را متعادل می نماید و نه دخالت های دولت؟ چرا سالانه میلیاردها لیتر سوخت در جاده ها بیهوده مصرف می شود اما در حمل و نقل ریلی با این همه مزیت حرکتی لاک پشتی داشته باشیم؟ چرا در شهری مثل تهران بدنبال گسترش معابر, بزرگراه ها و طبقاتی کردن اتوبان ها هستیم اما به توسعه مترو که تنها راه حل ترافیک کلان شهرهاست کمکی نمی شود؟ آن دلارهایی که عقل از سر دولت مردان ربوده بود باید اینجا ها سرمایه گذاری می شد تا امروز چنین وضعی حادثنمی شد. این جمله کلیشه ای هم که " هنوز هم دیر نشده " دیگر درست نیست چون واقعا دیر شده و باید از لحظات و سنت های باقی مانده استفاده درست گردد.