حملونقل هوایی، متضرر از بیتوجهی به تولیدکنندگان داخلی
تین نیوز | یکی از صنایع مهم و در عین حال وابسته به صنعت حملونقل هوایی که کمتر به آن پرداخته شده، صنعت ساخت تجهیزات و تزئینات داخلی هواپیما است. بدون تردید صنعت ساخت هواپیما منحصربه ساخت بدنه و بال و تجهیزات سنگین نیست و کوچکترین اجزای این غول آهنی نیز چرخش چرخهای یک صنعت را به خود اختصاص داده است.
از صندلی و موکت کف کابین گرفته تا کمربند و میزهای تاشو، همه و همه صنایعی را به خود اختصاص میدهند که در صورت نبود آنها، صنعت حملونقل هوایی با نقصان مواجه خواهد شد. بهطور معمول در صنعت ساخت هواپیما، کشور سازنده، امکانات و تجهیزات موردنیاز داخلی کابین را در صورت نیاز به نوسازی، در اختیار شرکتهای هواپیمایی قرار میدهد، این درحالی است که در سالهای اخیر به دلیل اعمال تحریمهای امریکا ضد ایران، نهتنها صنعت حملونقل هوایی با چالشها و مشکلات زیادی مواجه شد، بلکه به دلیل ممنوعیت خرید و ورود تجهیزات نوسازی ناوگان هوایی، تجهیزات و تزئینات
داخلی هواپیما نیز در معرض فرسودگی قرار گرفت و زمینهای را فراهم کرد تا تولیدکنندگان داخلی به فکر تولید محصولات مورد نیاز برای نوسازی بخش داخلی هواپیماهای فعال در خطوط هوایی ایران بیفتند.
تولید تجهیزات داخلی هواپیما
چندی پیش، مقصود اسعدیسامانی، دبیر انجمن شرکتهای هواپیمایی گفته بود بیشتر تولیدات محصولات صنعت حملونقل هوایی در داخل کشور مربوط به تولید تزئینات داخلی هواپیما است و با توجه به شرایط خاص صنعت حملونقل هوایی، صرف هزینه دلاری برای این صنعت اجتنابناپذیر است.
مسعود قاسمی، نایبرییس انجمن صنایع هوایی و فضایی ایران در گفتوگو با صمت در تشریح صنعت تولید قطعات و تزئینات داخلی هواپیما میگوید: درحالحاضر بخشی از نیازها و تجهیزات داخل کابین هواپیما در کشور تولید میشود، برای مثال پارچههایی که برای روکش صندلیها استفاده میشود یا پردهها و موکت هواپیما، که شرکتهای تولیدکننده داخلی اقدام به تولید و ارائه آن به شرکتهای هواپیمایی میکنند. به گفته وی برخی از تزئینات داخل کابین مانند پوشش داخلی بدنه نیز بهطور پراکنده در داخل کشور تولید میشود و برخی از اجزای فلزی مانند صندلیها به صورت
مجزا واردشده و در کشور مونتاژ میشود و در اختیار شرکتها قرار میگیرد.
نوسازی بر حسب نیاز
آنچه کارشناسان صنعت حملونقل هوایی بر آن تاکید میکنند، لزوم نوسازی ناوگان هوایی براساس زمانبندیهای مشخص و برحسب ساعات پرواز هواپیما است، اما این نوسازی در مورد تجهیزات داخلی کابین، بستگی به میزان استفاده و فرسودگی قطعات دارد. این موضوع مورد تایید قاسمی نیز است علاوه بر اینکه وی در ادامه میافزاید: ساخت و تولید تزئینات داخلی هواپیما یک استاندارد جهانی و مخصوص به خود دارد، برای مثال پارچه مورداستفاده برای روکش صندلیها باید ضداشتعال باشد یا حداقل قابلیت تحمل حرارت بسیار بالا را داشته باشد، یا در صورت آتشگرفتن دود چندانی ایجاد نکند. این
موارد همچنین باید در مورد دیگر بخشهای کابین نیز رعایت شود.به نظر میرسد عمر صنعت ساخت تجهیزات و تزئینات داخلی هواپیما چندان طولانی نیست و چند سالی است شرکتهای بخش خصوصی با سرمایهگذاری در این حوزه اقدام به تولید این تجهیزات کردهاند. این عمر کوتاه به گفته نایبرییس انجمن صنایع هوایی و فضایی ایران دستاورد تحریمهای اعمالشده ضد ایران است چراکه به واسطه ممنوعیت ورود قطعات هواپیما به ایران، تولیدکنندگان به ناچار برای رفع نیاز شرکتهای هواپیمایی به این حوزه ورود پیدا کردند و درنهایت به یک خودکفایی برای ساخت تجهیزات و تزئینات داخلی
هواپیما دست یافتند. به گفته وی همین اتفاق موجب شد شرکتهای متقاضی تجهیزات، به جای خرید وسایل دستدوم و بیکیفیت به خرید از تولیدکنندگان داخلی روی بیاورند.
تولید یا گذر از هفتخوان؟
گفتههای نایبرییس انجمن صنایع هوایی و فضایی ایران در وهله اول این تصور را در ذهن ایجاد میکند که با در نظر گرفتن شرایط موجود و تولید تزئینات داخلی هواپیما توسط تولیدکنندگان داخلی، صنعت هواپیمایی از خرید وسایل مورد نیاز خود از کشورهای دیگر بینیاز میشود و در این صورت تولیدات داخلی رشد و جایگاه خود را پیدا خواهد کرد.
اما این موضوع از زبان صابر میرزارضایی، مدیرعامل شرکت بهینهساز کابین هواپیماکه تولیدکننده تجهیزات و تزئینات داخلی هواپیما است، وجهه دیگری دارد. وی از وضعیت تولید این محصولات در کشور گلایه میکند و به صمت میگوید: صنعت تولید وسایل داخلی هواپیما با مشکلات و موانع متعددی در کشور مواجه است. نخست اینکه برای هر اقدامی در زمینه تولید تزئینات داخلی کابین باید از سازمان هواپیمایی کشور مجوزهای لازم دریافت شود که روند دریافت این مجوزها همانند گذر از هفتخوان رستم است و درنهایت نیز مجوز صادر نمیشود.
بیمیلی به تولیدات داخل
وی میافزاید: تمایل شرکتهای هواپیمایی برای خرید تجهیزات دست دوم خارجی بیش از خرید تولیدات داخل است و حتی اگر سازمان هواپیمایی کشور بهراحتی مجوز تولید این محصولات را صادر کند، کسی تمایلی به خرید از تولیدکنندگان داخلی ندارد. میرزارضایی میگوید: درحالحاضر امکان تولید این محصولات در کشور بهخوبی فراهم است، چراکه تولیدکنندگان مواد اولیه و دستگاههای لازم را در اختیار دارند و بهراحتی و با کمی حمایت از بخش خصوصی میتوانند نیازهای صنعت حملونقل هوایی کشور را، حداقل در این بخش برطرف کنند، اما آییننامهها و قوانین دست و پاگیر سد راه
تولیدکننده میشود. وی به نکته نگرانکنندهای اشاره میکند و میافزاید: کشور چین قادر است همین محصولات را با یک دهم قیمت تمامشده تولید داخل و با کیفیت خوب تولید کند و به شرکتهای متقاضی بفروشد، اما بیتردید این اقدام و بیتوجهی به صنایع تولیدی داخل به نفع تولیدکننده، متقاضی و درنهایت به نفع صنعت حملونقل هوایی کشور نیست.