شش انتظار و یا باور عمومی از مدیران در رابطه با مدیریت بحران
وبلاگ تین نیوز | در مطلب زیر شش انتظار و یا باور عمومی از مدیران در رابطه با مدیریت بحران ذکر شده است که البته غالبا برآورده نمی شوند.
انتظار و یا باور عمومی اول: مدیران باید امنیت و سلامتی مردم را در درجه اول اولویت قرار دهند.
نتایج تحقیقات: مدیران هزینه های اقتصادی و سیاسی وضع مقررات و اجرای ایمنی و سلامتی را بسیار بالا می دانند. بنابراین فقط برای سطوح غیر بهینه ایمنی و سلامتی هزینه می کنند.
انتظار و یا باور عمومی دوم: مدیران باید برای بدترین سناریو (worst case scenario) آماده باشند.
نتایج تحقیقات: اغلب مدیران دولتی و بخش عمومی از آماده کردن خودشان برای انجام وظایف و مسئولیتهایشان در برابر بحرانها غفلت می کنند.
انتظار و یا باور عمومی سوم: مدیران باید هشدارهای اعلام شده در مورد بحرانهای آینده را جدی بگیرند.
نتایج تحقیقات: اغلب مدیران هشدارهای مربوط به بحران های آتی را جدی نمی گیرند. دوره ای که در آن زمینه بروز بحرانها و آسیب پذیری ها ایجاد می شوند مورد بی توجهی و غفلت قرار می گیرند.
انتظار و یا باور عمومی چهارم: هنگام وقوع بحرانها مدیران رهبری بحران را به عهده می گیرند و به ارایه خط مش ها و راهکارهای می پردازند.
نتایج تحقیقات: مدیریت بحران چند سازمانی است، سطوح مختلف دولت و مناطق جغرافیایی را در بر می گیرد. مدیریت بحرانها نیازمند هماهنگی های افقی هستند. کنترل و فرماندهی از بالا به پایین کارایی ندارد.
انتظار و یا باور عمومی پنجم: مدیران بحران باید با افراد آسیب دیده از بحرانها هم در عمل و هم در حرف همدردی کنند.
نتایج تحقیقات: مدیران می خواهند که از مردم وافراد آسیب دیده مراقبت کنند ولی غالبا مغلوب وعده های تو خالی شان به افراد آسیب دیده می شوند.
انتظار و یا باور عمومی ششم: مدیران تلاش می کنند که از بحرانهای پیش آمده درس بگیرند.
نتایج تحقیقات: بعد از بحرانها مدیران غالبا درگیر مسایل سیاسی مربوط به سرزنشهای احتمالی می شوند که فضای یادگیری را مسموم و در مواردی مختل می کنند.
منبع:
Public Leadership in Times of Crisis: Mission Impossible? Arjen Boin and Paul 't Hart, Public Administration Review, Volume 63, Issue 5, pages 544–553, September 2003.