پروژه نیمهکاره راهآهن تهران و بغداد
تین نیوز | بارها اعلام کردم که همسایگان ایران هرکدام به تنهایی بیش از همه فعالیتهای دیپلماتیک کشور برای کاهش از تنشهای تحریمی میتوانند نقش مقابله با تحریم را داشته باشند. چنانچه ایران ظرفیت مبادلاتی مرزی خود را با 14 کشور همرز خود فعالتر کند، میتواند با سیاستهای تحریمی مقابله کند. عراق مصداق و الگوی خوبی در این رابطه است.
در بهترین شرایط یعنی قبل از شرایط امنیتی اخیر عراق که گروهکی تروریستی به نام داعش مقداری تحولات عراق و مبادلات اقتصادی آن را تحت تاثیر قرار داد؛ مبادلات تجاری ایران به عراق به بیش از 12 برابر کل مبادلات تجاری ایران با کل منطقه آمریکای لاتین میرسید.
این درحالی بود که مبادلات تجاری ایران به آمریکای لاتین به سختی به یک میلیارد دلار در سال رسید. اما مشاهده میکنیم که مبادلات تجاری ایران و عراق از مرزهای غربی به بالای 12 میلیارد دلار رسید. دلیل آنهم این است علاوه بر جغرافیای سیاسی، جغرافیای جمعیتی هم در این زمینه تاثیر دارد و قرابتهای جمعیتی بین ایران و عراق شکل گرفته و اکثریت جمعیت عراق بیش از هر جمعیتی دیگر با مردم ایران احساس غرابت و هم پیوندی دارند.
تحولاتی که بعد از 2003 میلادی شکل گرفت ملت عراق را دچار نوسانات و بهخصوص ناجوانمردیهایی از خارج از کشور کرد و روزبهروز در کوران این نوسانات ملت عراق پایمردی دولت و ملت ایران را در کشور خودشان احساس کردند. همین امر سبب افزایش عمومی اعتماد عراقیها به ایرانیها شد.
منتها متاسفانه زیرساختهای ارتباطی به موازات زیرساختهای جمعیتی و جغرافیای سیاسی در ارتباط ایران با عراق شکل نگرفته است.
مهمترین زیرساخت به نظر من راهآهن تهران – بغداد- لازقیه سوریه– دریای مدیترانه است. این راهآهن طرحی است که در سال 1285 هجری یعنی حدود یکصد سال پیش توسط آلمانها ریخته شد و در آنزمان مستشاران آلمانی معتقد بودند احداث این خط راهآهن میتواند ایران را برای همیشه به محور ارتباطات شرق به غرب و ایران و اروپا و آسیا تبدیل کند اما متاسفانه بهدلایل تاریخی پروژه به تعویق افتاد.
البته جای بسی خرسندی است که علی شمخانی بهعنوان دبیر شورایعالی امنیت ملی در دیدار با وزیر راه عراق تاکید میکند که این خط باید ایجاد شود.
هنگام سفر دوم رئیسجمهور پیشین، نمایندگان استان نامهای برای لغو سفر ایشان به استان، بهدلیل اینکه دولت نامی از راهآهن غرب کشور در قالب مصوبات سفر دوم استانی احمدینژاد به استان کرمانشاه نیاورده بود، تنظیم کردند و سفر انجام نشد اما بعد از دو هفته دوباره دولت راهآهن غرب را در برنامههای خود گنجاند و سفر انجام شد اما متاسفانه دوباره کوتاهی صورت گرفت.
تا زمانی که در خلال سفر مقام معظم رهبری به کرمانشاه ایشان بر راهبری بودن این خط تاکید کردند و در حضور ایشان هیات محترم دولت پیشین مصوب ساخت که 300 میلیارد تومان اعتبار به راه آهن غرب کشور اختصاص دهند. و این راهآهن تا پایان سال 92 حتما باید به مرز عراق میرسید.
اما کوتاهی صورت گرفت و عملا به یک پروژه نیمهکاره مبدل شد. در شرایطی که دولت عراق تا 12 کیلومتری مرز ایران یعنی منطقه خانقین راهآهن دارد و چنانچه راهآهن ایران به این خط وصل شود، آن زمان بزرگترین تحول در تاریخ مناسبات ایران و عراق شکل خواهد گرفت.
* نماینده سابق مجلس و استاد دانشگاه
در تاریخ مجلس خواندم که آقای مدرس این پروژه را مهمترین مسیر راه آهن برای ایران می دانست. وقتی سفر بین ایران و عراق بیشترین سفرهای خارجی بین ایران با دیگر کشورهاست وقتی مبادلات ما با عراق ۱۲ میلیارد دلار شده است چرا این راه آهن کند انجام می شود؟ چرا توصیه مقام رهبری جدی گرفته نمی شود؟ چرا عامل کوتاهی مشخص نمی شود؟ چرا پروژه های بدردنخور پول دارند ولی این پروژه پول ندارد؟ فکر می کنم اگر در زمان مدرس این خط ساخته شده بود و روابط اقتصادی و اجتماعی دو کشور تقویت می شد اصلا امکان جنگ بین دو کشور از مخیله کسی عبور نمی کرد نه اینکه دو کشور با هم روابط سردی داشته باشند و حزب بعثجنگ تحمیل کند.
راه اهن خلیج فارس -دریای مدیترانه آنقدر مهم است که اسرائیل می خواهد از حیفا تا بندر ظهران در عربستان خط اهن ایجاد کند، آن وقت ایران هنوز بعد از هشت سال هنوز نتوانسته راه اهن شلمچه بصره را بسازد.
کاش مردم و مسئولین ارزش ایجاد راه اهن تهران-بغداد-مدیتدانه را بدانند،